Brug 621

De Maria Woesthovenbrug (brug 620) is een vaste brug in Geuzenveld-Slotermeer, Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Lodewijk van Deysselstraat en overspant een naamloze gracht. De brug dateert van rond 1955, toen de wijk werd opgebouwd. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De brug kreeg voor wat betreft het ontwerp een zusje in de Hannah Arendtbrug (brug 622) even verderop. Het zijn beide duikers over dezelfde gracht. De bruggen 620 en 622 hebben landhoofden van baksteen in de vorm van een cirkelsegment. Die cirkelvorm is doorgevoerd in de open ijzeren balustrades, die een open blik geven over het water. Onder de balustrades ligt de duiker met de rechthoekige betonnen onderdoorgang. Brug 621, de tussenliggende hoge brug kwam in eerste instantie van de hand van Aldo van Eyck, maar werd rond 2000 gesloopt en vervangen door een lage brug naar het voorbeeld van de bruggen 620 en 622. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 620. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Voor deze brug werden minstens twee vernoemingen ingediend, de eerste betrof een vernoeming naar Ferdinand Bordewijk, maar de gemeente had een vernoeming naar die schrijver al geagendeerd voor een nieuwbouwwijk met het thema schrijvers. Een tweede vernoeming naar Maria Woesthoven, een maatschappelijk en politiek betrokken dichter vond wel de goedkeuring. De gemeente noteerde echter in eerste instantie het foutieve "Maria Woestenburgbrug" als naam, die fout werd in november 2017 gecorrigeerd.

Het beest is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het stenen beeld van Nel van Lith is te vinden nabij het rosarium van het Eendrachtspark in het gedeelte tussen de De Savornin Lohmanstraat en de Burgemeester Röellstraat. Dit gedeelte van het park bestaat uit een grasveld met een strak rechthoekig padenpatroon. Binnen dat patroon staat Het beest met ronde vormen. De kunstenares Van Lith noemde het Het beest, zonder verdere aanvullingen. Het is qua vorm enigszins te vergelijken met de Sfinx van Gizeh, maar van een veel kleiner formaat. Beide objecten laten een mensenhoofd zien op een dierenlichaam, in geval van Het beest een staand dier. Dat dier heeft dan wel drie paar benen. Op het dier lijken kinderen te zitten of te spelen. De kop laat van beide kanten verschillende profielen zien. De ene kant laat de kijker twijfelen tussen een faun, een ramshoorn of een knot haar. De andere kant laat een oorachtige figuratie zien. Het beeld maakte deel uit van de tentoonstelling "Monumentale beeldhouwkunst en kleinplastieken", dat in park Jagtlust (Bilthoven) in De Bilt (dorp) van 7 tot 14 juni 1974 werd gehouden. Daarna verhuisde het beeld naar haar huidige plaats in Geuzenveld. Het beeld is onderhevig aan verwering waardoor details langzaam verloren gaan. Het Stedelijk Museum is in het bezit van een veel kleiner bronzen exemplaar (catalogusnummer BA3086). Het is een voorstudie uit 1970 van het uiteindelijke beeld, dat in eerste instantie bedoeld was voor plaatsing in 1972 op het Lambertus Zijlplein. De afmetingen steken schril af tegen de definitieve versie; ze is slechts 21,5 bij 33,5 bij 15 centimeter (hoogte, breedte, diepte).

De Hannah Arendtbrug is een vaste brug in Geuzenveld-Slotermeer, Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de De Savornin Lohmanstraat en overspant een naamloze gracht nabij een rosarium en de groenstrook naar het Geuzeneiland. De brug dateert van rond 1955, toen de wijk werd opgebouwd. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. De brug kreeg voor wat betreft het ontwerp een zusje in de Maria Woesthovenbrug (brug 620) even verderop. Het zijn beide duikers over dezelfde gracht. De bruggen 620 en 622 hebben landhoofden van baksteen in de vorm van een cirkelsegment. Die cirkelvorm is doorgevoerd in de open ijzeren balustrades, die een open blik geven over het water. Onder de balustrades ligt de duiker met de rechthoekige betonnen onderdoorgang. Brug 621, de tussenliggende hogere brug kwam in eerste instantie van de hand van Aldo van Eyck, maar werd rond 2000 gesloopt en vervangen door een lagere brug naar het voorbeeld van de bruggen 620 en 622. De brug heeft een relatief smalle en lage doorvaart, maar is met een kano bevaarbaar. In de brugkoker is er een faunapassage aan een wand bevestigd. Opvallend aan de brug is dat boven de duiker een soort balkon is geplaatst, iets dat bruggen 620 en 621 niet hebben. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 622. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar filosofe Hannah Arendt (1906-1975) werd in november 2017 goedgekeurd en opgenomen in de Basisadministratie Basisregistraties Adressen en Gebouwen.

Memories is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een huizenhoge muurschildering van Bastardilla op de zijgevel van een woningblok gelegen tussen de Burgemeester Röellstraat (huisnummers 207-267) en Nicolaas Ruychaverstraat (huisnummers 18-40) in Geuzenveld.

Drie zeilschepen is een muurschildering in Amsterdam Nieuw-West.

Burgemeester Röellstraat 199 te Amsterdam is een gebouw aan de Burgemeester Röellstraat in Amsterdam Nieuw-West. Sinds 1991 is het in gebruik als kapel.

Ger van Zanenbrug (brug 2372) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West, ze dient als opvolger van brug 700.

Het Confuciusplein is een plein in de Amsterdamse wijk Slotermeer. Het plein is vernoemd naar de Chinese filosoof Confucius. Het plein ligt in het zuidwestelijke gedeelte van Slotermeer, op het punt waar de Savornin Lohmanstraat met een bocht naar links overgaat in de Burgemeester Van Leeuwenlaan. Aan de noordzijde van het plein loopt de Socratesstraat. Het Confuciusplein is midden jaren 1950 opgeleverd en was de eerste jaren ook van belang voor de bewoners van de wijk Geuzenveld waar in de begintijd de winkels nog ontbraken. Oorspronkelijk had de bebouwing van het plein een U-vorm, maar tegenwoordig heeft het een L-vorm met aan de zuidzijde lagere bebouwing met winkels en aan de oostzijde de "Senecaflat" met op de begane grond winkels. Achter het plein bevindt zich op korte afstand het Sloterpark met het Geuzeneiland. In het kader van de vernieuwing van de Westelijke Tuinsteden is op het plein en in de directe omgeving al een deel van de oorspronkelijke bebouwing uit de jaren 1950 vervangen door nieuwbouw. Door de sloop van de winkelgalerij tussen het plein en de Socratesstraat kreeg het plein zijn huidige L-vorm. Door tegenstand van de bewoners, maar ook door de crisis, is toch nog een aanzienlijk deel van de oorspronkelijke bebouwing aanwezig die volgens de plannen al vervangen had moeten zijn door nieuwbouw. Of dat alsnog gebeurt en op welke termijn is nog niet bekend. In 2016 is wel begonnen met de renovatie van de "Senecaflat" die is voltooid.

Brug 643 is een vaste houten brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug verbindt de Geleyn Bouwenszstraat in de wijk Geuzenveld met het Geuzeneiland en voert over een naamloze sloot en is niet vrij toegankelijk voor het publiek en afgesloten met een in het midden geplaatst hekwerk. Een eerste "brug" kwam hier rond 1961. Het zou een pontonbrug worden met een beweegbaar middenstuk. Het werd echter uitgevoerd als trekpontje dat bestond uit een tweetal ovaalvormige drijvers met daarboven en tussen een zestal ronde metalen platen die bij het aanmeren precies paste op een zestal ronde stenen aan beide oevers. De Dienst der Publieke Werken met architect Dick Slebos noemde het een "beweegbaar voetbrugje". Omdat het eilandje hoger ligt dan de andere oever kon men met een trap eveneens in de vorm van ronde stenen naar boven komen. Dit trekpontje kende geen zelfbediening maar kon handmatig door een medewerker met een kabel naar zich worden toegetrokken en daarmee het eiland al dan niet toegankelijk maakte. De bediening van het kabel kon worden vergrendeld om gebruik door onbevoegden te voorkomen. In de winter bij betrouwbaar ijs op de sloten konden onbevoegden echter wel het eiland vrij betreden. Nadat er een manege op het eiland was gevestigd, die een tijdelijk eigen brug had naar het Sloterpark, werd het trekpontje in 1987 vervangen door een vaste houten brug op betonnen pijlers. Omdat de brug hoger ligt dan het vroegere trekpontje is er geen hoogteverschil meer met het eiland en werden de ronde stenen overbodig. Wel zijn aan de noordelijke walkant nog steeds een zestal ronde stenen aanwezig in de sloot.

Het gezin is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De maker van het reliëf Nico Onkenhout gaf zijn visie op de gezinnen die zich rond 1955 in de nieuwbouwwoningen van architect Commer de Geus aan de De Perronstraat vestigden. Er kwamen daar portiekwoningen, geschikt voor nieuwe kleine of beginnende gezinnen. Er werden zes blokjes neergezet. Op het blok 38 t/m 43 werd op de blinde zijgevel aan de Burgemeester Van Leeuwenlaan hoog boven het maaiveldniveau, het beeld van Onkenhout verankerd. Onkenhout beeldde twee op een bank zittende ouders af met daartussen een kind; de blikken van de ouders zijn enigszins op het kind gericht. Het is een vastlegging van het begrip het gezin als "hoeksteen van de samenleving".

Brug 618 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug dateert uit de periode rond 1955. De brug is gelegen in de Burgemeester Van Leeuwenlaan ter hoogte van de Du Perronstraat en Jacob van Maerlantstraat. De brug is gelegd over een duiker in een gracht, die een ring vormt in Slotermeer, waarvan ook de Sloterplas deel uitmaakt. Het ontwerp van de brug kwam van de Dienst der Publieke Werken waar bruggenarchitect Piet Kramer net vertrokken was. Dick Slebos volgde hem op, maar deze brug werd ontworpen door Cornelis Johannes Henke. Wat wel aan Kramers werk doet denken zijn de bakstenen balustrades van de brug, die tot ver op de oevers doorlopen. De balustrades zijn dan nog afgewerkt door een laag natuursteen. De duiker zelf is ven schoonbeton. Bijzonder aan de brug zijn de leuningen. Doordat de balustrades bij de leuningen schuin eindigen, werden de laatste leuningvlakken eveneens schuin uitgevoerd; het geeft beide leuningsystemen de vorm van een trapezium. Het eind van de bovenste reling buigt daarbij af naar de balustrade. Een andere bijzonderheid is terug te vinden in de balustrades in/op de oevers. Alle vier zijn uitgevoerd in een vorm die sterk doet denken aan kantelen van een kasteel, uitgevoerd in natuursteen. De brug heeft alleen voetpaden en een rijdek voor ander verkeer. Aan de noordzijde van de brug zijn twee vluchtheuveltjes geplaatst met palen. Zij zorgen voor scheiding van langzaam en snelverkeer op het rijdek. De ruimte tussen de vluchtheuvels is zo gekozen dat ter plaatse slechts een voertuig tegelijk kan passeren; zij zorgen zo voor beperking van de snelheid bij snelverkeer. Dit is noodzakelijk omdat vrijwel direct ten noorden van de brug een doorlopend fietspad de Burgemeester Van Leeuwenlaan kruist (Jan de Louterpad naar Nienke van Hichtumstraat).

Behind the screen is een artistiek kunstwerk In Amsterdam Nieuw-West. Het werk bestaat uit een huizenhoge muurschildering op een wederopbouwflat op de kruising Nicolaas Ruychaverstraat (38-40) en Willem Baerdesenstraat, dan eigendom van Woningcorporatie Eigen Haard. Kunstenaar Oxenmystic mocht in 2021 de muurschildering zetten in het kader van kunstproject Privacy Project, deels bekostigd door gemeente Amsterdam en met medewerking van Street Art Museum Amsterdam (SAMA). De van oorsprong Belgische kunstenaar wilde met de muurschildering, waarop mensen met een diverse etnische achtergrond, weergeven, dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, maar daar individuele invulling aangeven. Als onderwerp daarin gaf ze de smartphone; iedereen kijkt erop met zijn eigen bedoelingen, maar toch vaak ook legt het apparaat contact met anderen. Zelf omschreef ze de achtergrond van het werk als volgt: een conversatie/discussie te starten, mensen te laten stilstaan, kijken en zich vragen te laten stellen bij wat ze zien De titel zelf staat ook op een smartphone afgebeeld en het werk is linksonder “ondertekend”. Oxenmystic is artiestennaam van de in Gent geboren Martje Rullens, die vanaf 2018 in (gids voor street art) en vanuit Rotterdam werkte. Het woonblok bestaat uit een galerijwinkel aan de Nicolaas Ruychaverstraat met daarboven woningen met een ingang aan de Burg Röellstraat; een creatie van Cornelis Wegener Sleeswijk van rond 1958/1959. Dit blok woningen, dat alhier nog het enige stuk resterende dijklichaam van de Burg Röellstraat laat zien, heeft een blinde gevel aan die Willem Baerdesenstraat. Deze gevel bestaat origineel uit een geheel donkerbruin bakstenen wand met als enige reliëf daarin een uitpandige schoorsteen. Aan de andere zijde van de flat is de muurschildering Memories (2019) van Bastardilla te vinden