Ringvaartbrug A5

De Fietsbrug Zwanenburg is een basculebrug in Zwanenburg in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer. De brug overspant de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder en verbindt de Lijnderdijk in Zwanenburg met de Raasdorperweg in Tuinen van West, Osdorp, Amsterdam. De brug werd gebouwd in opdracht van de Dienst Landelijk Gebied, die hiermee een verbinding wilde realiseren tussen Zwanenburg en Amsterdam Nieuw-West. De brug werd al genoemd in de plannen voor Park Zwanenburg in 2008, de kosten werden toen begroot op 1,1 miljoen euro, met bijdragen van het rijk (50%), de provincie Noord-Holland (30%) en Stadsdeel Osdorp/Haarlemmermeer (beide 10%). Ze werd uiteindelijk tussen mei 2011 en mei 2012 gebouwd met steun van het Europese Fonds voor Regionale Ontwikkeling van de Europese Commissie. Zij is grotendeels van gewapend beton (paalfundering, landhoofden, machinekelder, etc.). Het val is van staal. In eerste instantie werd nog gedacht aan een ophaalbrug, maar de eis voor de doorvaartbreedte alhier was minimaal 11 meter; hetgeen een ophaalbrug hier niet mogelijk maakte, men koos voor de basculebrug. De beheerder van de brug is het Recreatieschap Spaarnwoude, dat Park Zwanenburg ook in beheer heeft. Voor de aanleg moest de gemeente Amsterdam een strookje oever van de Ringvaart overdragen. De fietsbrug vormt een onderdeel van een fietsroute tussen Amsterdam en de kust. Tevens hoopte men dat de brug een veilige route zou worden voor kinderen uit Osdorp die in Zwanenburg naar school gaan. Aan weerszijden van de brug staat remmingswerk. Driehonderd meter zuidelijk van de fietsbrug ligt over de ringvaart een zeer lang viaduct/brug ten behoeve van de Rijksweg 5.

Raasdorp of Raesdorp is een voormalig vrij ambacht en dorp, na 1632 buurtschap, die tussen het Lutkemeer en het Spieringmeer in lag. Het Spieringmeer ging later op in het Haarlemmermeer. Het lag dicht bij Oud Osdorp en ten westen van de huidige Lutkemeerweg. Volgens de kaart uit 1790 van J. de Sauvage en kl.Vis bestond de buurtschap toen uit een aantal huizen, de Bovenmolen en waren er een viertal wegen. De 'Wijsentkade' vormde de noordelijke begrenzing, de 'Raesdorperkade' lag aan de oostkant langs het Lutkemeer. Aan de zuidkant werd de buurtschap begrensd door de 'Nieuwerkerker Leede', een smalle verbinding tussen het Lutkemeer en het Spieringmeer, aan de westkant grensde het Spieringmeer, later Haarlemmermeer. Oorspronkelijk strekte Raasdorp zich verder naar het noordwesten uit richting 'Polanen' (thans Halfweg), maar hier heeft de 'Waterwolf' in de loop der eeuwen veel land weggevreten. Het 'Raesdorperpad' verbond Raesdorp met de Oostdorperwech, hier ligt nu de Raasdorperweg. Het gebied behoort sinds 1921 tot de gemeente Amsterdam, maar het eigendom was eigenlijk al veel eerder verworven. Amsterdam kocht de ambachtsheerlijkheid waartoe Raasdorp behoorde al in 1529 van Reinoud III van Brederode. In vroeger tijden was het een van ouds voornaam dorp en had onder meer een rechtbank met drie schepenen. De inwoners leefden voornamelijk van veeteelt en visserij. In 1632 werd het dorp door een storm en overstroming vrijwel geheel verzwolgen door het Spieringmeer waarna er nog 6 tot 8 huizen overbleven. Uit de restanten van het vrijwel verdronken dorp ontstond later de buurtschap die sinds 1816 behoorde tot de gemeente Sloten. Het langs het Haarlemmermeer gelegen deel van de buurtschap verdween bij de aanleg van de Haarlemmermeerpolder en het restant van de buurtschap verdween na de inpoldering van het Lutkemeer. Bij de aanleg tussen 1840 en 1845 van de Ringvaart van de Haarlemmermeer werd de landtong Raasdorp doorsneden. De zuidwestelijke helft kwam in de nieuwe droogmakerij te liggen, deze is nog steeds te herkennen aan een afwijkende verkaveling. Ook ligt er in de Haarlemmermeer een Raasdorperweg. De noordoostelijke helft werd na de droogmaking van de Lutkemeer in 1865 onderdeel van de nieuwe Lutkemeerpolder en vervolgens uitgeveend. Hier stond tot 1975 langs de Ringvaart ook het stoomgemaal, na 1925 elektrisch gemaal, van de Lutkemeerpolder. De huidige Raasdorperweg, die van de Osdorperweg naar de Ringvaart loopt, is bij een raadsbesluit van 7 mei 1929 vernoemd naar deze buurtschap. Aan de overkant van de Ringvaart in de Haarlemmermeer loopt de Raasdorperweg door en volgt daar de contouren van een landtong die bij de aanleg van de ringdijk doorsneden is. De verkaveling op de voormalige landtong volgt nog die van het oude land. De huidige Westrandweg loopt vlak ten oosten van de Raasdorperweg, ongeveer op de plaats waar vroeger de buurtschap lag. Ondanks dat het Raasdorp is verdwenen bestaat de naam nog steeds echter voor het knooppunt Raasdorp, alhoewel dit zich in de vroegere Haarlemmermeer aan de andere zijde van de Ringvaart bevindt. Op het Osdorpse deel van Raasdorp bevonden zich sinds de jaren zestig slibvelden (met de Slibveldenweg). Voor de aanleg van de Westrandweg werd hier een zanddepot gelegd, dit is in 2017 omgevormd tot een heuvel en een natuurgebiedje met de naam Raesberg.

VV Zwanenburg is een amateurvoetbalvereniging uit Zwanenburg, gemeente Haarlemmermeer, Noord-Holland, Nederland.

De Slibveldenweg is een weg in Amsterdam Nieuw-West, Tuinen van West.

Langs de Etnastraat in Amsterdam Nieuw-West staat een serie van titelloze artistieke kunstwerken binnen de categorie toegepaste kunst, gevangen onder de noemer speelplastieken. Jos Wong ontwierp rond 1968 eenentwintig plastieken in felle kleuren voor het Delflandplein. Het ging om stalen constructies op pootjes, die de jeugd op het plein moesten uitnodigen erop te spelen. Ze worden gekarakteriseerd door golfvormen. Enig nadeel was destijds dat de objecten op een tegelondergrond werden gezet, vallende kinderen bezeerden zich behoorlijk als ze er vanaf vielen. Het Delflandplein kent een geschiedenis van herinrichtingen en bij een van die herinrichtingen werden de speelobjecten verwijderd en verhuisd naar een opslagplaats. Negentien van de eenentwintig objecten vonden echter in 2015 een nieuwe plaats in de berm van de Etnastraat, waar ze langs een voetpad staan opgesteld. De kleuren zijn verwijderd; ze blinken in het zonlicht.

Het Lutkemeerpark is de officieuze benaming van een park in het westen van de Lutkemeerpolder.

Het Lutkemeer was een klein meertje (lutke = klein) aan de noordoostelijke oever van de vroegere Haarlemmermeer. Ten noorden en oosten werd het begrensd door Osdorp, ten westen door Raasdorp en ten zuiden door Nieuwerkerk. Na de droogmaking van de Haarlemmermeerpolder in 1852 bleef het Lutkemeer nog enige tijd bestaan, maar werd in de jaren 1864-1865 ook drooggemaakt. De Lutkemeerpolder werd net als de nabijgelegen Haarlemmermeer bemalen met een stoomgemaal, dat in 1925 elektrische aandrijving kreeg. In 1975 werd dit gemaal door een nieuw gemaal vervangen. Tegenwoordig is Lutkemeer en Ookmeer een wijk van de Nederlandse gemeente Amsterdam.

Tuinen van West is een groengebied in het Amsterdamse stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. Het gebied ligt aan weerszijden van de Osdorperweg in Oud Osdorp. Het gebied is een onderdeel van de 'Westrandscheg' tussen de Westelijke Tuinsteden, de Haarlemmertrekvaart en de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder. Het bleef onbebouwd in het kader van het Algemeen Uitbreidingsplan uit 1935, naar de denkbeelden van de stedenbouwkundige Cornelis van Eesteren, die een soort groene vingers (groene scheggen) tussen de stadswijken (lobben) voorstelde om de natuur aldus het stedelijk gebied te laten binnendringen. Het gebied behield een agrarisch karakter, in de jaren tachtig werden er plannen voor woningbouw gemaakt. Later werden er bedrijventerreinen gepland. Uiteindelijk vonden deze plannen geen doorgang en werd het gebied bestemd voor recreatie. In het structuurplan van 2003 werd deze bestemming vastgelegd. In 2009 werd gestart met de inrichting van Tuinen van West tot nieuw recreatiegebied. Onderdeel hiervan zijn de vier polders van Landelijk Osdorp: de Eendrachtpolder (Osdorper Binnenpolder-Noord), een tussen 1920 en 1940 uitgeveende droogmakerij, de Osdorper Binnenpolder-Zuid, een nog oorspronkelijk veenweidegebied, overblijfsel van het landelijke gebied van de vroegere gemeente Sloten, de Osdorper Bovenpolder, een tussen 1900 en 1920 uitgeveende droogmakerij, en de Lutkemeerpolder, een droogmakerij uit 1865. Tot in de 21e eeuw hebben enkele agrarische bedrijven zich in dit gebied weten te handhaven, maar geleidelijk krijgen recreatieve voorzieningen, maar ook stadslandbouw hier een plek. Voorts zijn er nog enkele volkstuinenparken en een Bijenpark. Sinds 2014 is er een boomgaard, de 'Fruittuin van West'. Zo zijn er meer grote en kleine bedrijven gevestigd die streven naar duurzaamheid, respect voor de natuur en aandacht voor mensen, ook die met een beperking. In 2015 werd Ondernemersvereniging Tuinen van West opgericht die in samenspraak met Nieuw-West (Amsterdam) de belangen behartigt van de ondernemers in Tuinen van West, de bekendheid van het gebied bevordert, duurzame verbindingen tot stand brengt met bewoners van omliggende gebieden, steden en dorpen, organisaties en overheden. Tuinen van West worden zo verder gezamenlijk ontwikkeld met nadruk op stadslandbouw, kunst, cultuur, historie en landschap. Gezond eten en bewegen zijn daarbij belangrijk, evenals verduurzaming van de economie en educatie. Circulaire ProefTuin van West omvat innovatieve initiatieven gericht op vijf thema’s: Tuinen van West energieneutraal, ecologisch (zelf)beheer van het groen in het gebied, lokaal houden van alle groene grondstoffen, waardevol water en algen, de lokale voedselketen. Het gebied maakt ook onderdeel uit van de Groene As een ecologische verbindingszone tussen het Amsterdamse Bos en het recreatiegebied Spaarnwoude. In 2010 werd een begin gemaakt met de aanleg van de Westrandweg, die het gebied aan de noordwestkant doorsnijdt. De weg werd geopend in december 2012.

De Etnastraat is een weg in Amsterdam Nieuw-West.

De Osdorperwegbrug, ook bekend als Viaduct Rijksweg 5 – Osdorperweg, door de beheerder Rijkswaterstaat aangeduid als Kunstwerk 512, is een viaduct over de Osdorperweg in de gemeente Amsterdam. Het bouwwerk is gelegen in de Westrandweg, een deel van de Rijksweg A5 die ook voert over de Ringvaart van de Haarlemmermeer. Het architectenbureau Zwarts & Jansma Architecten was verantwoordelijk voor het ontwerp van deze rijksweg en haar kunstwerken (bruggen, viaducten en tunnels). Rijkswaterstaat pretendeerde, naar aanleiding van de bezwaren tegen aantasting van landelijke gebieden, de Westrandweg als een lange "natuurlijke" sliert uit te voeren. Over de aanleg werd jarenlang geprocedeerd tot aan de Raad van State aan toe. In 2009 werd het startsein gegeven en begon Rijkswaterstaat met het aanleggen van de Westrandweg. In dit traject werden twee opmerkelijke viaducten opgenomen: een viaduct over de Ringvaart en een 3,3 kilometer lang viaduct langs en boven de Amsterdamse Basisweg. De Osdorperwegbrug, kunstwerk 512, is opgezet in een gangbaarder model. De Westrandweg kruist de Osdorperweg namelijk bijna haaks. In tegenstelling tot andere kunstwerken in Rijksweg 5, doorsnijdt de Westrandweg hier bebouwing in de vorm van lintbebouwing. Daarom moesten aanvullende maatregelen getroffen worden om binnen circa 50 woningen het geluidsniveau lager te houden dan de voorkeursgrenswaarde van 50 decibel. Er werd gekeken naar geluidsschermen en een apart soort beton (ZOAB), desalniettemin bleef voor een aantal woningen het streefquotum in decibel niet haalbaar. Aangezien het aantal decibel niet hoger zou uitkomen dan 60 werd voor achttien woningen dit als voorkeursgrenswaarde vastgesteld. Een ander punt dat meegewogen werd, is dat bij de kruising plekken zijn gelegen van mogelijk archeologische waarde. De geschiedenis van deze oude veendijk reikt terug tot in de 11e eeuw en de middeleeuwen. De weg werd met tal van bruggen geopend op 13 mei 2013. Aan de zuidzijde van het viaduct is een faunapassage aangelegd, zodat landdieren hier de Westrandweg die op een dijklichaam ligt kunnen passeren. Aan de noordzijde overspant ze ook het Maurice Peeterspad gelegen in de Tuinen van West. Even ten noorden ligt het viaduct (kunstwerk 512a); het betreft de overspanning over de Tom Schreursweg, waarbij door een haakse kruising in onbewoond gebied geen moeilijkheden werden verwacht en geconstateerd. Deze twee viaducten hebben een vergelijkbaar uiterlijk met dezelfde balustrades en verlichting.

De Veenderijbrug (brugnummer 639) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug ligt in de Osdorperweg en overspant de Osdorpervaart naar de Osdorper Binnenpolder. Er ligt hier een brug sinds de jaren twintig van de 20e eeuw, toen de vervening van de polder startte. Aanvankelijk was dit een ophaalbrug, deze werd in de jaren veertig vervangen door een vaste betonnen brug. In 2013 werd besloten de brug te vernieuwen, aangezien zij de toenmalige verkeersbelasting onvoldoende meer kon dragen. Deze overbelasting zou na verloop van tijd gevolgen hebben voor de veendijk, waarop de Osdorperweg ligt (verzakking, inklinking etc.). In 2013 werd daarom niet alleen een nieuwe brug gelegd, maar ook landhoofden, oplegpunten en fundamenten vervangen. De nieuwe brug is ontworpen door het Ingenieurs Bureau Amsterdam, een gemeentelijke instelling. De overspanning kent drie opmerkelijke details: de brug is inclusief landhoofden etc. symmetrisch uitgevoerd in de lengterichting; de leuningen doen vanwege de kruisverbanden enigszins denken aan een zogenaamde baileybrug; het brugnummer is op sierlijke wijze geplaatst, waarbij ook hier symmetrie is doorgevoerd (gespiegelde cijfers). De brug had nooit een naam, tot hij in 2016/2017 werd vernoemd naar de veenderijen uit de eerste decennia van de 20e eeuw. De daar gestoken turf werd met turfschuiten via de Osdorpervaart en de Ringvaart van de Haarlemmermeer naar de stad vervoerd.

Het Onze Lieve Vrouw Hofje is een hofje in Halfweg in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer. Bij de gedeeltelijke afbraak van bijgebouwen en moestuintjes behorende bij de Onze-Lieve-Vrouwe-Geboortekerk (periode 2014-2019) kwam er aan die zijde plek voor enige woningbouw. Er was plaats voor vier woningen niet in de strikte bebouwingsvorm van een hofje. De woningen zijn via het hofje alleen bereikbaar voor voetgangers. Het hofje werd vernoemd naar de aanliggende kerk. De kerk werd in de jaren twintig opgetrokken in de bouwstijl van de Amsterdamse School. Deze stijl werd doorgevoerd in de gebouwde woningen, verdeeld over vier blokjes. Kenmerkend zijn de gebogen daken, rode dakpannen, mengeling van metselverbanden en de prominente aanwezigheid van dakgoten en afdakjes.