place

Metamorfosen (Van Kruiningen)

Beeld in Amsterdam Nieuw-West
Koninklijk paar bezoekt Cartesiuslyceum, Bestanddeelnr 913 4818
Koninklijk paar bezoekt Cartesiuslyceum, Bestanddeelnr 913 4818

Metamorfosen zijn twee artistieke kunstwerken in Amsterdam Nieuw-West. Kunstenaar Harry van Kruiningen kreeg rond 1959 de opdracht van de gemeente Amsterdam de zijwanden van de luifel boven de toegang van het dan nog te bouwen Cartesius Lyceum aan de Piet Mondriaanstraat 140 op te fleuren. Hij kwam met twee glasmozaïeken van elk circa 10 m² groot met als basis Metamorfosen van Publius Ovidius Naso. Het glasmozaïek is aangebracht op twee tegelwanden voorzien van tegels van 30 bij 30 cm. De tableaus zijn grotendeels abstract, maar er zijn ook figuratieve details te herkennen als bomen, gondels en mensfiguren. Beide tableaus hebben een verwijzende tekst. Een verwijst naar "Ovidius Metamorfosis XIV 550" met de naam van de kunstenaar; het ander vermeldt alleen "5535". De twee in de loop der jaren verwaarloosde tableaus zijn onder inspanning van Werkgroep Monumentale Kunst van Erfgoedvereniging Heemschut in 2020 gerestaureerd. Er werd overleg gepleegd met de school en de gemeente om beschadigingen (denk aan verf, stickers, schroeven etc) te herstellen en ontbrekende delen weer aan te vullen. Werkzaamheden werden verricht door Atelier Constant uit Breda.

Fragment uit het Wikipedia-artikel Metamorfosen (Van Kruiningen) (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Metamorfosen (Van Kruiningen)
Piet Mondriaanstraat, Amsterdam Nieuw-West

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Metamorfosen (Van Kruiningen)Lees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.366036111111 ° E 4.8371055555556 °
placeToon op kaart

Adres

Piet Mondriaanstraat 140
1061 TT Amsterdam, Nieuw-West
Noord-Holland, Nederland
mapOpenen op Google Maps

Koninklijk paar bezoekt Cartesiuslyceum, Bestanddeelnr 913 4818
Koninklijk paar bezoekt Cartesiuslyceum, Bestanddeelnr 913 4818
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Eindgemaal Postjesweg
Eindgemaal Postjesweg

Het Eindgemaal Postjesweg of Eindgemaal Spoorpark is een rioolgemaal in Amsterdam Nieuw-West. Het gemaal werd neergezet in een gebied dat per juni 2024 officieel het Spoorpark heet, dat ter plaatse wordt doorsneden door de Postjesweg. Dat park, waarvan de naam op het dak is gezet, is aangelegd op een groenstrook met sloot direct ten oosten van de Ringspoorbaan. Er was hier een nieuw gemaal nodig in verband met de vele nieuwe bewoners als ook de afwatering van het park. Waternet gaf opdracht tot de bouw van het gemaal dat een bijdrage moet bieden aan de ecologische waarde van dit park. Daartoe werd niet alleen het gemaal neergezet, maar de gevels werden opgetrokken met insectenstenen, vleermuiskasten, nestkasten en zelfs een ruimte voor een steenmarter. Op het dak en tegen de gevels is groen aangebracht dat bevloeid wordt met op het dak vallende regenwater. Voor de geleiding daarvan zijn spuwers aangebracht. Dat groen is een terugkerende kleur in het gebouw. Ontwerpster Marjolein van Eig ontwierp een knalgroen gebouwtje, waartoe Steenfabriek Desta een speciale “baksteen” ontwikkelde. Die steensoort is bestand tegen graffiti en wildplakkers en de gelaagdheid zorgt voor verspreiding van het licht. Het huisje bestaat uit een grote betonnen bak voor het te verzamelen water en een begane grond, die eigenlijk alleen voor toegang dient in geval van onderhoud en reparatie. Het gemaal heeft ontwerptechnisch een zusje in het Eindgemaal Rivierenbuurt.

Brug 653
Brug 653

Brug 653 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug werd in de periode 1956-1957 gebouwd in de Jan Tooropstraat en leidt sindsdien vanuit de Jan Evertsenstraat naar de Garage West van het GVB als ook later naar het OLVG-West (voormalige (Sint Lucas Andreas Ziekenhuis). De brug is gespannen over de afwateringstocht die aan de noordzijde van de Jan Evertsenstraat is gegraven. De doorvaartbreedte is 9 meter, maar door de ondiepte van het water is dit alleen bevaarbaar door kano's en kleine bootjes. De tocht leidt verder door het Rembrandtpark, en sluit aan de andere kant aan op het water van de Slotervaart. De brug is op de leuningen/balustrades na geheel van beton. Ze is daarbij circa 21,50 meter breed, verdeeld over voet- en fietspaden en rijdekken. Op 18 september 1989 kreeg tramlijn 13 een nieuw korter tracé "de drie Jannen" en rijdt sindsdien over de brug. De brug moest daarop aangepast en verstevigd worden om het gewicht van de trams te kunnen dragen. De tram kon de rechte hoek niet ronden waardoor de brug aan de zuidzijde breder werd en de balustrade met een bocht loopt. Sinds 2014 rijden er behalve in en uitrukkende bussen naar Garage West geen buslijnen meer over de brug. De brug werd ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, maar onbekend is de specifieke esthetische architect. De brug is samengesteld uit 129 betonnen liggers van verschillende lengten en die dragen mede circa 5070 kg staal in de leuningen etc. , aldus de aanbesteding in 1956.