Overtoomse Veld

Cinema International, voorheen Cinema West en daarna Cinema, was een bioscoop in de wijk Overtoomse Veld in Amsterdam Nieuw-West. De bioscoop was gevestigd aan het August Allebeplein en had sinds 1975 de naam Cinema International, waarbij het van een buurtbioscoop een normale bioscoop werd. De bioscoop werd eind 1999 gesloten.

Het August Allebéplein in Amsterdam-Overtoomse Veld kreeg zijn naam op 17 februari 1960 en is genoemd naar August Allebé (1846-1927), schilder en tekenaar en directeur van de Academie voor Beeldende Kunst. Het August Allebéplein vormt het middelpunt van de wijk Overtoomse Veld waarvan de bouw begon in 1958. De straatnamen in deze buurt zijn genoemd naar Nederlandse schilders en tekenaars uit de 19e eeuw en het begin van de 20e eeuw. Sinds enige jaren vindt stedelijke vernieuwing plaats, waarbij de oorspronkelijke bebouwing van rond 1960 gedeeltelijk door nieuwbouw wordt vervangen. Van 1961 tot 2000 stond op het plein in een vrijstaand gebouw een bioscoop met de naam Cinema International, tot 1975 Cinema West. Een bioscoop buiten het centrum was toen bijzonder maar had in tegenstelling tot het centrum voldoende parkeergelegenheid. Tegenwoordig staat op die plek een politiebureau. In 2015 werd aangekondigd dat het plein uitgebreid vernieuwd zou gaan worden, met veel nieuwe woningbouw. Op het August Allebéplein stond het kunstwerk 'Nereide op Triton' (1964) van Nic. Jonk. Voor de nieuwbouw aan de zuidzijde van het plein en de herinrichting van de openbare ruimte werd dit kunstwerk verwijderd.

Raammannetjes bestaat uit twee artistieke kunstwerken in Amsterdam Nieuw-West. In de eerste jaren van de 21e eeuw vond een vernieuwingsslag plaats aan de noordelijke gevelwand van de Postjesweg tussen de Derkinderenstraat en Jan Tooropstraat. Er werd onder aanvoering van woningbouwvereniging Far West in 2009 een complex opgeleverd onder de naam Het Atelier; het is ontworpen door Vera Yanovshtchinksy. Zij kwam met drie bouwblokken waarin sociale woningbouw en de vrije huursector bediend werden. De bouwblokken hebben een teruggetrokken bovenste etage in grijs baksteen, welke geaccentueerd wordt door de hoeken die aansluiten op de gevel en dus ook rood zijn. Om deze punten verder te accentueren werd kunstenaar Tomas Schats gevraagd twee “beelden” te ontwerpen. Schats werkte tot dan vooral via het tekenpapier en zag hier de mogelijkheid een tweedimensionaal werk om te zetten in drie dimensies. Hij kwam met een tweeluik. Een beeld laat een persoon zien die vanachter een venster enigszins verveeld de wereld om zich bekijkt (hoek Derkinderenstraat). Even verderop kijkt dezelfde persoon vanuit een opengeslagen raam met wind in de haren de wereld in (Jan Tooropstraat). De twee vensters moesten met bouwkranen op hun plaats gehesen worden. Om deze constructies van gecoat metaal door Segno d’Arte uit Groot-Ammers te kunnen bekostigen werd een bijdragen gevraagd aan het Amsterdamse Fonds voor de Kunst.

Metamorfosen zijn twee artistieke kunstwerken in Amsterdam Nieuw-West. Kunstenaar Harry van Kruiningen kreeg rond 1959 de opdracht van de gemeente Amsterdam de zijwanden van de luifel boven de toegang van het dan nog te bouwen Cartesius Lyceum aan de Piet Mondriaanstraat 140 op te fleuren. Hij kwam met twee glasmozaïeken van elk circa 10 m² groot met als basis Metamorfosen van Publius Ovidius Naso. Het glasmozaïek is aangebracht op twee tegelwanden voorzien van tegels van 30 bij 30 cm. De tableaus zijn grotendeels abstract, maar er zijn ook figuratieve details te herkennen als bomen, gondels en mensfiguren. Beide tableaus hebben een verwijzende tekst. Een verwijst naar "Ovidius Metamorfosis XIV 550" met de naam van de kunstenaar; het ander vermeldt alleen "5535". De twee in de loop der jaren verwaarloosde tableaus zijn onder inspanning van Werkgroep Monumentale Kunst van Erfgoedvereniging Heemschut in 2020 gerestaureerd. Er werd overleg gepleegd met de school en de gemeente om beschadigingen (denk aan verf, stickers, schroeven etc) te herstellen en ontbrekende delen weer aan te vullen. Werkzaamheden werden verricht door Atelier Constant uit Breda.

De Anton Waldorpstraat is een straat in Amsterdam Nieuw-West, Overtoomse Veld.

Het Eindgemaal Postjesweg of Eindgemaal Spoorpark is een rioolgemaal in Amsterdam Nieuw-West. Het gemaal werd neergezet in een gebied dat per juni 2024 officieel het Spoorpark heet, dat ter plaatse wordt doorsneden door de Postjesweg. Dat park, waarvan de naam op het dak is gezet, is aangelegd op een groenstrook met sloot direct ten oosten van de Ringspoorbaan. Er was hier een nieuw gemaal nodig in verband met de vele nieuwe bewoners als ook de afwatering van het park. Waternet gaf opdracht tot de bouw van het gemaal dat een bijdrage moet bieden aan de ecologische waarde van dit park. Daartoe werd niet alleen het gemaal neergezet, maar de gevels werden opgetrokken met insectenstenen, vleermuiskasten, nestkasten en zelfs een ruimte voor een steenmarter. Op het dak en tegen de gevels is groen aangebracht dat bevloeid wordt met op het dak vallende regenwater. Voor de geleiding daarvan zijn spuwers aangebracht. Dat groen is een terugkerende kleur in het gebouw. Ontwerpster Marjolein van Eig ontwierp een knalgroen gebouwtje, waartoe Steenfabriek Desta een speciale “baksteen” ontwikkelde. Die steensoort is bestand tegen graffiti en wildplakkers en de gelaagdheid zorgt voor verspreiding van het licht. Het huisje bestaat uit een grote betonnen bak voor het te verzamelen water en een begane grond, die eigenlijk alleen voor toegang dient in geval van onderhoud en reparatie. Het gemaal heeft ontwerptechnisch een zusje in het Eindgemaal Rivierenbuurt.

Brug 666 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze zogenaamde duikerbrug stamt uit 1959 en is gelegd in de Marius Bauerstraat over de oostelijke afwateringstocht van de ringspoordijk. De brug is ontworpen door Peter Pennink, die in zijn tijd bij de Dienst der Publieke Werken (1959-1964) ongeveer 25 bruggen ontwierp. Pennink kwam met een zeventien meter brede betonnen brug, die gedragen wordt door een betonnen paalfundering. Penninks stijl is mede terug te vinden in de afwerking van de stalen brugleuningen (zie b.v. brug 801. Ondanks dat het omschreven staat als duikerbrug is doorvaart hier mogelijk; de doorgang is 3,50 meter breed, doorvaarthoogte 1,10m +NAP; de afwateringstocht is circa 12 meter breed. Vanwege de drassige ondergrond is de brug zelf meer dan 26 meter lang. Brug 666 maakt deel uit van een complex kunstwerk in de doorbraak Marius Bauerstraat richting Hemsterhuisstraat. Er ligt brug 706 (een kopie van brug 666) over de westelijke afwateringstocht en de Hemsterhuisspoorbrug en Hemsterhuismetrobrug in de ringspoordijk.

Brug 2465 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.

De Nachtwachtbrug (brug 149P) is een kunstwerk in Amsterdam-Nieuw West. Alhoewel de naam dragend van een brug is het in wezen een viaduct dan wel een tunnel, Amsterdam duidt meestal viaducten en tunnels als bruggen aan. Het viaduct, geheel van beton is gelegen in de Ringweg Amsterdam. Het overspant de verbinding voor voetgangers en fietsers tussen de Nachtwachtlaan en Rembrandtpark aan de oost kant en de Marius Bauerstraat aan de westkant. Ze werd vanaf 1969 tot 1972 gebouwd in verband met de toenmalige aanleg van dat gedeelte van de Ringweg-West (Einsteinweg) vanaf de Jan van Galenstraat zuidwaarts tot aan de Cornelis Lelylaan Op 27 juni 1972 werd de viaducten van de Ringweg-West op het traject Jan van Galenstraat-Cornelis Lelylaan geopend. Vrijwel direct na de aanleg kwamen er klachten omtrent geluidsoverlast van het almaar drukker wordende verkeer op de ringweg. Het duurde echter nog een flink aantal jaren voordat het viaduct en de ringweg werden voorzien van geluidsschermen. Die geluidsschermen op zich moesten weer beveiligd worden tegen invliegende vogels door middel van het plaatsen van zwarte Andreaskruizen. De viaducten gingen vanaf 1972 naamloos door het leven met het nummer 147P hetgeen verwijst naar een brug in Amsterdam in beheer bij het rijk of provincie, in dit geval het rijk. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam Nachtwachtbrug opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar de Nachtwachtlaan, die op haar beurt is vernoemd naar het schilderij De Nachtwacht van Rembrandt van Rijn, naamgever van het eerder genoemde park. In 2013 werden delen van de landhoofden versierd door kunstwerken van Arno Coenen.

De Charley Tooropbrug (brug 656) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Postjesweg en overspant een sloot die parallel loop met de Ringspoorbaan en metrolijn 50 aldaar. De Postjesweg gaat hier over in de Robert Fruinlaan. Aan de andere zijde van de Ringspoorlijn ligt eveneens een sloot maar deze kent geen overbrugging. Direct ten noordwesten van brug 656 ligt het metrostation Postjesweg. De brug is circa 30 meter breed. De brug dateert uit het eind van de jaren vijftig van de 20e eeuw. De brug 656 ligt over een duiker en is als brug nauwelijks herkenbaar. De brugkanten bestaan uit verticaal keurig gestapelde donkerbruine bakstenen afgewerkt met een wit geschilderde beton- of cementlaag. Daarop zijn brugleuningen geplaatst. In de wanden is de wit betonnen rechtshoekige duiker uitgespaard met net boven de waterlijn witte stroken naar de oevers. De brug ging vanaf de aanleg anoniem door het leven; ze was alleen bekend onder haar nummer. Sinds april 2016 nodigt de gemeente Amsterdam actief mensen uit om voorstellen aan te dragen voor dergelijke naamloze bruggen. Het voorstel om deze brug naar de kunstenaar Charley Toorop te vernoemen werd in november 2017 goedgekeurd, zodat de brug aldus in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen wordt opgenomen. Als reden voor de vernoeming werd gegeven dat de Tooropstraat, vernoemd naar haar vader Jan Toorop, circa 75 meter oostwaarts van de brug ligt.

De Postjeswegbrug (brug 148P) is een kunstwerk in Amsterdam-Nieuw West. Het viaduct, geheel van beton, is gelegen in de Ringweg Amsterdam. Het overspant de Postjesweg. Ten oosten van het viaduct doorsnijdt die weg het Rembrandtpark, ten westen van het viaduct staat een wijk met hofjesachtige flats met daartussen de Calvariekerk als gemeentelijk monument. Ze werd vanaf tussen 1969 en 1972 gebouwd in verband met de aanleg van de Ringweg-West (Einsteinweg) vanaf de Jan van Galenstraat zuidwaarts tot aan de Cornelis Lelylaan Het viaduct werd aangelegd in een woestenij. Een aantal jaren daarvoor werd het dijklichaam voor de verhoogde ringweg aangelegd en het Rembrandtpark gepland. Dat park zou pas vanaf 1970 haar definitieve indeling krijgen. Op 27 juni 1972 werd de Ringweg-West op het traject Jan van Galenstraat - Cornelis Lelylaan geopend. Vrijwel direct na de aanleg kwamen er klachten omtrent geluidsoverlast van het almaar drukker wordende verkeer op de ringweg. Het duurde echter nog een flink aantal jaren voordat het viaduct en de ringweg werden voorzien van geluidsschermen. De overspanning van het bestaande viaduct kon dat (kennelijk) niet dragen en zo kregen die schermen losstaande pijlers. In die pijlers is de naam Postjesweg uitgespaard. De viaducten gingen vanaf 1972 naamloos door het leven met het nummer 147P hetgeen verwijst naar een brug in Amsterdam in beheer bij het rijk of provincie, in dit geval het rijk. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam Piet Mondriaanbrug opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar de Postjesweg en Postjeswetering, een postje was een vroegere benaming voor bruggetje.

De Nieuwe Meester is een appartementencomplex in 2019 en 2020 gebouwd in Amsterdam Nieuw-West.