Prinses Irenestraat 19

De Prinses Irenebrug (brug 2169) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug, in principe alleen toegankelijk voor voetgangers (over zwart asfalt) en fietsers (over rood asfalt), geeft toegang tot het Beatrixpark vanuit het verlengde van de Prinses Irenestraat. De brug (en straat) is vernoemd naar Irene der Nederlanden, het park naar haar oudere zus Prinses Beatrix. Over de brug mogen ook vrachtauto’s (belastingmodel BM-1) ter bevoorrading van een plaatselijk horeca-etablissement rijden. Ten noordwesten van de brug staat de Princesseflat, rijksmonument (532211). De brug bestaan uit betonnen landhoofden en een dito overspanning, een toen ook nieuw gegraven sierwater in het park. Eind 2014 werd er door de bouwer een bouwweg aangelegd om zichzelf in de gelegenheid te stellen bouwmaterialen aan te voeren. Daarvoor moesten enkele bomen gekapt worden. De heipalen van het fundament werden op 7 en 8 januari 2015 de zachte ondergrond ingedreven, waarna de brug gezet werd. De brug kreeg een lengte van bijna 26,5 meter uitgevoerd in hogesterktebeton, dat ter plaatse gestort werd. In de lengte heeft de brug en het rijdek een lichte boogconstructie meegekregen, waarvan het achterliggende argument was, dat men een drempel over moet om de drukke stad te verlaten en het rustige park te betreden (en andersom). In het wegdek zijn tijdens het storten openingen voor leidingen en kabels uitgespaard. Het ter plaatse storten van het beton was de enige optie alhier, prefab-betonnen overspanningbalken bleken niet tot de mogelijkheden te behoren, juist door die welving. De brug kreeg vervolgens een groene bekleding om in het parklandschap te passen. De balustrades werden daarbij uitgevoerd in gietaluminium met een bladnerfmotief naar Voronoi-diagram, opnieuw een verwijzing naar het park. Dit motief is ook te vinden bij drie bruggen in Amsterdam-Noord (Hederabrug, Klimopbrug en brug 1000), zij liggen eveneens in een park. Van bovenaf gezien heeft de brug de vorm van een parallellogram.

Kennisoverdracht is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het geeft een schoolmeester en drie van zijn leerlingen weer. Twee van de leerlingen lijken gebukt te gaan onder een rij boeken. Het beeld geeft, volgens de zoon en vrouw van de ontwerper, de volgende figuren weer: links: een grote zittende figuur op stoel aan de ene kant, de onderwijzer die lesgeeft rechts daarvan: een kleine zittende figuur op stoel, een leerling die les krijgt rechts daarvan: een op de grond zittende figuur die leert en studeert rechts: een op boeken geknield zittende figuur, als weergave van het “onder de knie krijgen/hebben” Het beeld heeft te lijden onder erosie. Het natuurstenen beeld staat in het Beatrixpark in een grasveld, dat wordt aangeduid met Beethovenplein. De noordelijke grens van het parkgedeelte wordt gevormd door het fietspadgedeelte van de Prinses Irenestraat. Het beeld behoort bij het Sint-Nicolaaslyceum. Kennisoverdracht dateert van 1965 en is ontworpen door kunstenaar Frans van der Burgt. Het beeld staat op betonnen palen. De opdrachtgever voor het beeld was het bureau Peters en Boogers van onder andere architect Lau Peters, ontwerper van de eerste versie van die school. Het stond eerst bij de ingang van de school, Prinses Irenestraat 21. Het Sint-Nicolaaslyceum kreeg in de jaren tien van de 21e eeuw nieuwbouw, waarbij het beeld enkele meters verhuisde.

Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De brug leidt naar de in- en uitgang van het Beatrixpark vanuit/naar de Prinses Irenestraat. De brug is gelegen over een randwater/afwateringstocht van het genoemde park. Ze werd in 1969 ontworpen door architect Dirk Sterenberg werkend bij en voor de Dienst der Publieke Werken. De brug werd in 1970/1971 opgetrokken op een betonnen paalfundering, betonnen landhoofden en een houten brugpijler. Daarover liggen houten liggers met daarop gemonteerd planken en donkerbruine leuningen uitgevoerd in tropisch hardhout. De brug werd aangelegd terwijl men ook bezig was met de bruggen in het Amstelpark. Het voetpad werd na oplevering van de brug verlegd zodat het op de brug aansloot. In 2022 werd de brug gerenoveerd. De brug ging tot najaar 2016 naamloos als brug 496 door het leven. De Henriette van Heukelom-van den Brandelerbrug werd toen vernoemd naar de musicienne Henriëtte van den Brandeler, die trouwde met architect George van Heukelom. Meerdere straten in de buurt zijn vernoemd naar componisten (componistenbuurt). Eerder in 2016 werd ook een andere brug in dat park, de Aron Wolff Berlijnbrug, vernoemd naar een Nederlandse componist, Anton Berlijn.

Het Beatrixpark is een stadspark in Amsterdam-Zuid, tussen de Boerenwetering, de Amsterdamse RAI, de Ringweg-Zuid (A10), de Beethovenstraat, het Zuider Amstelkanaal en de Diepenbrockstraat. Het park ligt in de Prinses Irenebuurt. Het Beatrixpark maakt deel uit van het Amsterdamse Zuidas-gebied en zal bij het ondergronds brengen van de Ringweg doorgetrokken worden naar het zuidelijker gelegen "Sportpark Goed Genoeg" van voetbalclub AFC, ook komt er het Amaliapark bij. Aan de rand van het park stond aan de Prinses Irenestraat een school, het Sint-Nicolaaslyceum. Het lyceum is verplaatst naar de westkant van het park, aan de Beethovenstraat. De oude locatie van de school is getransformeerd om onderdeel van het park uit te gaan maken. Ook stond aan de kant van de Beethovenstraat tot 2009 een kerkje, de katholieke Christus' Geboortekerk. Er lopen twee fietspaden door het park: het Boerenweteringpad vanaf de Diepenbrockstraat en De Groene Zoom van de Prinses Irenestraat naar de Europaboulevard.

Gustav Leonhardtbrug (brug 449 is een vaste brug in het Beatrixpark te Amsterdam-Zuid. De brug is alleen geschikt voor voetgangers en fietsers, en leidt naar in-/uitgang Willem Landréstraat in de componistenbuurt. De brug dateert uit 1962 toen daarvoor de Willem Landréstraat (circa 1954) werd aangelegd en bebouwd, er vervolgens een dammetje op de plaats van de brug lag (circa 1957). De aanbesteding vond plaats in oktober 1961, in januari 1962 begonnen de werkzaamheden. In mei 1962 lag de brug er. Het is een brug voornamelijk van hout. Ze staat op houten heipalen met een dwarsbalk, waarop houten liggers en een houten dek. Ook de balustrades zijn van hout. Het ontwerp van de brug is afkomstig van Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. De brug werd in 2022 gerenoveerd. De brug ging lange tijd naamloos door het leven als brug 449. In 2016 gaf de gemeente Amsterdam de brug haar naam in een jaar dat een aantal Amsterdamse bruggen hun officieuze naam verloor en een aantal naamloze bruggen (alsnog) een officiële naam kreeg. De brug is vernoemd naar de in 2012 overleden Gustav Leonhardt, organist, klavecinist, dirigent en musicoloog. In genoemd park kregen in 2016 ook de Aron Wolff Berlijnbrug en Henriëtte van Heukelom-van den Brandelerbrug (eveneens genoemd naar musici) hun naam.

Keeping watch above the flowers is een kunstwerk van Richard John Jones in Amsterdam-Zuid. Het kunstwerk staat opgesteld tussen de zitbankjes aan het Beethovenplein, dat om een reeks gebouwen is gelegen. Aan het plein staan gebouwen in gebruik bij het Sint-Nicolaaslyceum, advocatenkantoor Stibbe en AkzoNobel. Achter die gebouwen zijn de 'bedrijven' richting Beatrixpark vertegenwoordigd door respectievelijk de kunstwerken Kennisoverdracht uit 1965, Dak van de parkeergarage van Stibbe uit 2015 en Keeping watch above the flowers uit 2018. Keeping watch above the flowers bestaat uit een houten plateau met print, een stellage van staal en daarin wapperende bedrukte T-shirts. Het geheel maakte deel uit van Get Lost, een kunstroute in Amsterdam-Zuid die te volgen was van 22 juni tot 22 september 2018. Het plateau zou daarbij kunnen uitnodigen tot het geven van een voorstelling, waarbij de omliggende gebouwen de structuur aannemen van een amfitheater. De kunstenaar wilde de kijkers de vraag stellen hoe vrij je nog werkelijk bent. Hij wilde mensen iets artistieks later scheppen binnen de openbare ruimte, waarbinnen de mens al dan niet vrijwillig omringd wordt door techniek. De kunstenaar vond zijn werk passen bij de opdrachtgever (fabrikant van verven) en vond het aangenaam eens werk te ontwerpen voor buiten de kunstgalerie. To keeping watch above the flowers is een dichtregel van Edgar Allan Poe (The valley of unrest).

Het Dak van de parkeergarage van Stibbe is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het is een voorbeeld van toegepaste kunst. Het advocatenkantoor Stibbe verhuisde midden jaren tien van de 21e eeuw vanuit gebouw De Tweeling (ook wel StibbeTorens) naar nieuwbouw aan het Beethovenplein. Om die verhuizing mogelijk te maken moest er achter het nieuwe gebouw een ondergrondse parkeergarage worden gebouwd. De bouwer Dura Vermeer gaf vervolgens samen met architectenbureau Group A aan kunstenaar Steven Aalders de opdracht een entree te ontwerpen voor die parkeergarage. Het door Aalders ontworpen polyester dak van het liftgebouwtje bestaat uit een kunstwerk van 8,5 bij 3,0 bij 4,8 meter. Het gewicht is 3000 kilo. Het dak vouwt zich als het ware om het boven het maaiveld stekende deel van de liftkoker heen. Het gevaarte werd na een productieproces van twee maanden in Dedemsvaart op 25/26 maart 2015 op een dieplader naar Amsterdam getransporteerd. Ondanks haar grootte hoefden er geen extra maatregelen getroffen te worden, zoals het weghalen van verkeersborden etc. Wel nam het transport de breedte van twee rijstroken in beslag. Het kunstwerk lijkt op een driedimensionale weergave van zijn Aalders' schilderij Cardinal points uit 2009/2010. De kleurige strepen op wit/lichtgrijs vlak doen denken aan een kruising van De Stijl (met inspirator Piet Mondriaan) en minimal art. Een voor wat betreft stijl overeenkomstig werk is te zien bij de Bloedtransfusiedienst in Edinburgh.

Speelplastiek is een artistiek kunstwerk in het Beatrixpark in Amsterdam-Zuid. Volgens de Vrienden van het Beatrixpark kreeg beeldhouwer Bart van de Weijer in 1969 van de gemeente Amsterdam de opdracht om specifiek voor dit park een beeld te ontwerpen. Hij kwam met een abstract beeld, dat het best omschreven kon worden als Speelplastiek. Nadat in maart 1970 de kunstcommissie haar zegje erover had gedaan werd het beeld werden voorbereidende werkzaamheden verricht. Er kwam een betonnen plaat, waarna onderdelen van het beeld konden worden geplaatst. De kunstenaar moest het zelf nog ter plekke aan elkaar lassen. Het beeld is van cortenstaal, een staallegering die maar langzaam roest, maar in weerwil van haar titel absoluut niet geschikt is als speelobject. Alles wat ermee in aanraking komt wordt roodbruin. Op 11 december 1970 werd het beeld onthuld; het had 35.000 gulden gekost. Dezelfde dag werd ook Noordenwind van Hendrik van Leeuwen onthuld in Amsterdam-Noord. De kunstenaar kon zich later geen officiële onthulling herinneren.

Het Sint-Nicolaaslyceum (SNL) is een (oorspronkelijk katholieke) middelbare school aan de Prinses Irenestraat in Amsterdam-Zuid, voor leerlingen die havo-, atheneum- of gymnasium-niveau volgen. Het Nicolaaslyceum heeft zich gesteld onder de Stichting Voortgezet Onderwijs Amsterdam-Zuid, samen met het Ignatius en het Fons Vitae, deze drie scholen richten zich alle op voortgezet onderwijs (vwo en havo) in Amsterdam-Zuid. Op 29 oktober 2012 is het SNL verhuisd naar een plek westelijk van het oorspronkelijke gebouw, nog steeds aan de Prinses Irenestraat, maar nu dichter bij de Beethovenstraat, het nieuwe adres is "Beethovenplein 2" (maar het "Beethovenplein" bestaat niet echt als plein of straat). Belangrijke thema's van het SNL zijn cultuur, wetenschap en sport. Vanaf 14 mei 2007 is de school officieel gecertificeerd als sportactieve school door het NOC*NSF en de Koninklijke Vereniging voor Lichamelijke Opvoeding.

Vleugelvormen is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid, Beatrixpark. Het is een beeld van Felix van Kalmthout. De "Vereniging Vrienden van het Beatrixpark" werd in 1981 opgericht en die wilde eigenlijk direct plaatsing van een kunstwerk in het park. Allereerst werd gedacht aan een reiger, destijds symbool van de vereniging en deed een oproep aan kunstenaars, waarbij de uiteindelijke keuze op Kalmthout viel. Financiering kwam uit een geheel ander project. De voet- en fietsbrug brug 416 zou vervangen moeten worden door een verkeersbrug om een betere aansluiting tussen twee delen Minervalaan te krijgen. Het project ging in de ijskast en er kon uit het vrijgekomen potje subsidie aangevraagd en verstrekt worden voor het beeld. Daarna ontspon zich het ingewikkelde traject van plaatsing van een beeld in de open ruimte. Met name de Commissie van Advies voor Beeldende Kunst Amsterdam had bezwaren. Het was te figuratief, maar vooral door de dunne poten vandalismegevoelig ook al stond het in de parksingel. Door dat laatste was de kunstenaar bereid het beeld aan te passen. Het werd een totaal ander beeld, een abstract beeld van vleugelvormen die over het water scheren. In 1986 was het gehele traject afgerond en kon tot plaatsing overgaan. Het werd niet de vijver bij de kastanjebomen met de parksingel. Het beeld was zwaar en zo moesten er drie betonnen heipalen gezet worden om het beeld te kunnen plaatsen; er moest een hijsinstallatie aan te pas komen het op die plek te krijgen.

Beeld in drie delen is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. Het kunstwerk van kunstenaar Leo de Vries uit 1965. Hij maakte destijds allerlei beelden zonder titel, zoals Compositie en Beeld in tien delen. Het kunstwerk werd geplaatst voor een school aan de Prinses Irenestraat, hetgeen allerlei bijtitels opleverde zoals Leerlingen (site Buitenbeeld in beeld), Staande figuren (site Gemeente Amsterdam) en Groep (Amstelodanum). Het zijn drie geabstraheerde mensfiguren, die bestaan uit gestapelde stenen met afgeronde hoeken. In 2012 werd er op de plaats gebouwd aan een vernieuwd Sint-Nicolaaslyceum; het beeld werd ondertussen schoongemaakt. Na gereedkomen van de bouw kwam Beeld in drie delen aan de zijgevel van het schoolgebouw terug. Twee jaar na gereedkomen van Beeld in drie delen begon De Vries aan Beeld in tien delen voor het drinkwaterbedrijf Beerenplaat/Berenplaat.

De Christian Neefestraat is een doodlopende straat in Amsterdam-Zuid.