Lies Bakhuyzenlaan

Brug 730 tot 738 betreft een negental bruggen die in twee termijnen gebouwd zijn in Amsterdam Nieuw-West.

De wiedster is een artistiek kunstwerk staande in Amsterdam Nieuw-West. Dit beeld is gemaakt door Hans IJdo. Hij gaf een vrouw weer, die bezig is haar tuin te wieden. Het staat op het complex van "Vereniging Amateur Tuinders" aan de Lies Bakhuyzenlaan in wijk Sloten. Het beeld stamt uit 1958 en werd gemaakt/aangeschaft vanwege de opening van het tuinhuisjescomplex. Het werd overgedragen aan de gemeente Amsterdam, maar staat in 2022 schoongemaakt en al op het complex. Het werd op 28 juni 1958 onthuld door wethouder Goos van ‘t Hull.

De Sloterkerk is een protestantse kerk in Sloten (Noord-Holland).

Sloterweg 1210-1212 te Amsterdam is een tweeledig gebouw aan de Sloterweg in Sloten in stadsdeel Amsterdam Nieuw-West.

Sloten is een dorp in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het dorp lag tot 1921 in de zelfstandige gemeente Sloten, die toen door Amsterdam werd geannexeerd. Sloten ligt in het zuidwesten van de stad Amsterdam als onderdeel van het stadsdeel Nieuw-West.

De Sint-Pancratiuskerk is een rooms-katholieke kerk in het dorp Sloten. De eerste Sloterkerk wordt voor het eerst vermeld in een oorkonde van de bisschop Willem I (van Gelre) uit 1063. Mogelijk heeft deze kerk gestaan ter hoogte van de huidige Van Suchtelen van de Haarestraat in Osdorp (tussen het Osdorpplein en Hoekenes). Sinds omstreeks 1175 ligt het dorp op zijn huidige locatie. Daar is de tweede Sloterkerk gebouwd, die echter in 1573 door de Geuzen grotendeels werd verwoest tijdens het Beleg van Haarlem. De kerk van Sloten, gewijd aan Pancratius, was een dochterkerk van die van Velsen. Het dorp lag aan de 'Heilige Weg' van Haarlem naar het toenmalige pelgrimsoord Amsterdam, bekend van het Mirakel uit 1345. Waarschijnlijk mede daarom had Sloten een relatief grote kerk, vanwege de vele pelgrims die hier langs kwamen. De Sloterweg was tot het begin van de 16e eeuw de belangrijkste landverbinding tussen Amsterdam en de rest van Holland, totdat de landbrug naar Haarlem in 1508 door de golven werd weggeslagen. Daarna ging het meeste verkeer via Sloterdijk. De kerk te Sloten werd in de 17e eeuw als protestantse kerk herbouwd, dit werd de Sloterkerk. De rooms-katholieken waren verdreven uit de kerk van Sloten en moesten enige decennia lang gebruikmaken van boerenschuren die als schuilkerk dienstdeden. In 1650 werd als vervanging een kerk te Osdorp gebouwd. Deze katholieke kerk was ook weer gewijd aan de heilige Pancratius. De kerk werd vernieuwd in 1789. De toren is er in 1836 afgewaaid. Door de vervening van de omliggende polders werd de kerk als gevolg van verzakking bouwvallig en moest in 1901 worden afgebroken. Wel bleef de oude begraafplaats tot heden bewaard aan de Osdorperweg in Oud Osdorp. Ter vervanging werd in 1901 een nieuwe Sint-Pancratiuskerk aan de oostelijke rand van het dorp Sloten gebouwd. Dit is het nog bestaande kerkgebouw aan de Sloterweg. De parochie van Osdorp werd gesplitst: het deel ten zuiden van de Lutkemeerweg kwam bij Sloten, het deel ten noorden daarvan kwam bij Halfweg. De parochie van Sint Pancratius werd in 1893 opgericht. Deze parochie had behoefte aan een eigen kerk, waarbij gekozen moest worden tussen een locatie in Sloten en een plaats in Osdorp. De bouwpastoor J.A. Haverman was een groot voorstander van de huidige locatie en was ook degene die Jan Stuyt aantrok om het gebouw te ontwerpen. Stuyt was een leerling geweest bij A.C. Bleijs (Sint-Nicolaaskerk) en bij P.J.H. Cuypers. Voor Stuyt was dit zijn eerste kerk. In zijn ontwerp voor deze sobere neogotische driebeukige kerk is de invloed van Cuypers goed terug te vinden. De kerk te Sloten is het eerste door Jan Stuyt gebouwde kerkgebouw. Het is een kleine driebeukige basilicale kerk, gebouwd in een min of meer neogotische stijl. Deze stijl is vrij sober in vergelijking met de meer "traditionele" rijke neogotische stijl die nog steeds de norm was voor katholieke kerken in die tijd. De kerk heeft een korte vierkante toren en een ondiep rechthoekig koor. Nadat al eerder het interieur werd gerestaureerd werden in 2005 het dak en de torenspits onder handen genomen. Doordat deze restauratie niet goed is uitgevoerd, is de toren in 2013 weer opnieuw gerestaureerd. In december 2019 werd door het Bisdom Haarlem-Amsterdam besloten dat de kerk per 1 januari 2020 fuseert met ver­schil­lende parochies van het stadsdeel Nieuw-West tot één parochie: De Vier Evangelisten. De gerenoveerde Pauluskerk in Osdorp is aangewezen als hoofdkerk van de parochie. Sinds 2024 zijn er in de Sint-Pancratiuskerk geen reguliere vieringen meer, bijzondere vieringen zijn nog wel mogelijk.

Brug 2402 is een vaste brug in het dorp Sloten, dat behoort tot het in 2010 ingestelde Amsterdamse stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. Ze ligt over een afwateringssloot langs de Sloterweg.

Brug 2388 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. In 1993 werd gebouwd aan een buurtje in de zuidwest punt van Nieuw-Sloten. Het was eeuwenlang agrarisch of tuinbouwgebied in de 19e eeuw behorend tot de gemeente Sloten. In 1921 werd die gemeente opgeslokt door Gemeente Amsterdam, maar tuinbouw in kassen zou nog tot in de jaren tachtig plaatsvinden. In 1993 kwam hier een haakvormige straat te liggen genaamd Kortrijk, naar de Belgische plaats Kortrijk. Het werd een waterrijk wijkje dat voor 75 % wordt omringd door de water, terwijl ook midden in de wijk sloten liggen. Er kwamen eengezinswoningen ontworpen door architect Gunnar Daan, die het omschreef als waterwoonwijkje. Om toegang te verkrijgen tot de buurt werden drie bruggen aangelegd. Brug 1861 en Brug 1862 zijn uitsluitend voor voetgangers en fietsers, brug 2388 voor overige verkeer. Dit houdt in dat gemotoriseerd verkeer alleen door middel van deze brug het wijkje in of uit kan. Vandaar dat bij de brug een verkeersbord staat voor het aangeven van doodlopende weg. Bijzonder aan de brug is dat zij slechts aan één kant een leuning heeft, terwijl er aan twee kanten water ligt. Ten tijde van de bouw van de wijk was er sprake van een verbindingsdam, brugnummer 2388 wijst op latere ombouw naar een brug.

Brug 1861 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug stamt uit 1994/1995 en legt een verbinding tussen de buurten Nieuw- en Oud-Sloten. Van 1991-1994 was het voor de trampassagiers van het nabij gelegen eindpunt van tram 2 niet mogelijk zonder grote omweg in Oud Sloten te komen. Oud-Sloten is daarbij de dorpskern van wat tot 1921 de gemeente Sloten was. Nieuw-Sloten werd in die tijd uit de grond gestampt. Het gebied was eeuwenlang agrarisch gebied, ook toen het onder de gemeente Sloten viel. Als een spaghettisliert liep de Sloterweg door het gebied met aan beide zijden lintbebouwing. Langs de Sloterweg waren het kleine perceeltjes met minimale bebouwing. In het gebied dat Nieuw-Sloten zou worden waren het veelal grotere percelen met kassenbouw bediend vanuit de woningen en bedrijven aan de Sloterweg. De terreinen werden opgekocht en/of onteigend om het klaar te maken voor woningbouw. Er werd gegraven en gestort. Om een waterscheiding in stand te houden of tot stand te brengen kwam aan de noordzijde van de Sloterweg een waterscheiding. Het werd een doorlopende dijk met pad met de naam Peilscheidingskade. Het voet- en fietspad loopt van het Christoffel Plantijnpad/Jan Moretuspad naar het westen tot aan Ditlaar, dat als een onvoltooide ringweg om dorp oostelijk Sloten loopt. Om op die Peilscheidingskade te komen is het altijd noodzakelijk over een brug te gaan. Om vanaf Ditlaar op dat pad en in de straat/buurt Kortrijk te komen werd de betonnen brug 1861 neergelegd in wat geldt als het zuidwestelijk kwadrant van Nieuw-Sloten. De brug ligt in parallellogramvorm scheef over het water hetgeen geen problemen oplevert bij een vaste brug. Wat opvalt aan de brug zijn de spits toelopende balustraden. Er werd gekozen voor borstweringen aan de oostzijde, aan de westzijde ontbreken die. Vanuit die borstwering vertrekken drie ronde metalen balken, die de functie van leuning en balustrade hebben. De twee onderste daarvan lopen taps toe, ze beginnen aan weerszijden van de borstwering en eindigen tegen elkaar. De bovenste is aan de buitenzijde van de borstwering gemonteerd. Door deze constructie ontstond dicht bij de borstwering een zitje. De borstwering is opgetrokken in licht gekleurde bakstenen binnen een betonnen omlijsting. Aan beide zijden van de brug bevinden zich afwateringsroosters die moeten voorkomen dat water tussen brug en land grond wegspoelt. Dit voorkomt echter niet dat er regelmatig onderhoud aan de brug verricht moet worden. Aan beide zijden klinkt en zakt de grond in, terwijl de brug op de betonnen paalfundering op hetzelfde niveau blijft liggen. Ook het wegdek is aan erosie onderhevig. Het ontwerp van deze brug kwam van architect Gunnar Daan onder de aantekening "voetbrug met bankjes". De brug heeft een broertje, brug 1862 aan de andere zijde van Kortrijk.

De Akersluis (sluis nr. 102), is een sluis en ligt bij het oude dorp Sloten en de Molen van Sloten in het Amsterdamse stadsdeel Nieuw-West. De sluis is onderdeel van een rond 1960 gegraven verbinding tussen de Slotervaart in de Westelijke Tuinsteden en de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder, waarmee er een toegang voor het vaarverkeer vanuit het zuidwesten ontstond. Sinds 1952 was er al een waterloop naar het Akergemaal, dat bij deze sluis ligt, aanwezig. In de Ringvaart van de Haarlemmermeerpolder (deel van Rijnlands boezem), is het waterpeil 60 cm beneden NAP. Het hoogteverschil tussen de Ringvaart en de Slotervaart (waterpeil 2,10 meter beneden NAP) bedraagt 1,50 meter. Sinds juni 2010 wordt de Akersluis op afstand bediend vanaf de Nieuwe Meersluis (sinds 2011 via het hoofdkantoor van Waternet), op aanvraag via telefoon of marifoon. Naast de sluis bevindt zich het Gemaal Akersluis (1952), ook wel Gemaal Sloten of Akergemaal genoemd.

Brug 773 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De met betonpalen gefundeerde brug is gelegen in de straat Akersluis, waaraan ook de Molen van Sloten staat. Ze ligt aan de oostzijde van de keersluis Akersluis en overspant de Slotervaart net ten oosten van de sluis. De brug en sluis vormen bouwkundig één geheel. Ze zijn in 1964 ontworpen door de Dienst der Publieke Werken. Die had een afdeling Bruggen, maar vermoedelijk was deze niet bij het ontwerp betrokken. De bestektekening van het complex is afkomstig van de Afdeling Haven- en Waterwerken. De brug leidde na de oplevering naar het tuinbouwgebied Middelveldsche Akerpolder met daarin ook het openluchtbad Akerbad. Het zwembad verdween in de jaren zeventig; de polder werd begin 21e eeuw hier volgebouwd met woonwijk De Aker. De brug kreeg toen een nieuw wegdek en nieuwe bestrating. Het grootste deel van sluis en brug zijn uitgevoerd in kops geplaatste bakstenen, waarbij de bakstenen de verhouding 2 (lengte) x 1 (breedte) x 1 (hoogte) hebben. Onder de brug is het elektriciteitshuisje voor de sluisbediening weggewerkt, een overeenkomst die de brug heeft met een aantal bruggen van de Amsterdamse bruggenarchitect Piet Kramer, maar die was in die tijd al lang weg bij de Publieke Werken. Een andere overeenkomst met diens werk is terug te vinden in een terras met bankjes aan de noordoostkant van de brug. Ook dat plateau is geïntegreerd in het complex. Het patroon van de bakstenen heeft zich voortgezet in de stoeptegels ten noorden van de brug. De brug had in originele vorm twee voetpaden van elk 3,08 meter breed en een rijweg van zes meter breed. Ten zuidwesten van de brug staat het voormalige sluiswachtershuisje (de sluis wordt sinds 2010 vanuit elders centraal bediend), dat enige tijd verhuurd is geweest als overnachtingsmogelijkheid. De brug heeft aan de oostkant in een groenstrook een faunapassage, zodat kleine zoogdieren hier de Slotervaart kunnen oversteken. In die groenstrook is een paal met camera geplaatst in verband met die centrale bediening van de sluis. Aan weerszijden van de brug bevindt zich een overdraagvoorziening voor kano's.

De Vrije Geer is sinds 1954 de naam van een weg in Amsterdam ten noorden van het dorp Sloten. De naam is ontleend aan een driehoekig stuk land (een geer) rond Sloten waarvan de inwoners vrijgesteld waren van het betalen van bepaalde belastingen aan de graven van Holland. De Vrije Geer strekte zich uit van de zuidpunt van de Slootermeer (Sloterdijkermeerpolder) tot aan de Haarlemmermeer en het grondgebied van Rijk of Rietwijk. Na de bebouwing van een groot deel van de vroegere Sloterpolder met de Westelijke Tuinsteden in de jaren vijftig-zestig van de 20e eeuw bleef ten noorden van het oude dorp Sloten nog een klein deel van het veenweidegebied met het middeleeuwse slotenpatroon bewaard. Toen de gemeente Amsterdam, aansluitend aan de bouw van de wijk Nieuw Sloten, ook dit laatste stukje opengebleven land bij het oude dorp Sloten wilde bebouwen kwamen de bewoners in opstand. Op 17 mei 1995 werd een referendum georganiseerd onder de naam 'Red het Weilandje van Sloten'. Een meerderheid van de Amsterdammers stemde voor behoud en de bebouwingsplannen verdwenen van tafel. Vervolgens werd het terrein ingericht als Natuurpark Vrije Geer, dat in 2003 officieel werd geopend. Het wordt onderhouden door vrijwilligers uit het dorp Sloten.