Kwibukamonument

L'aprés-midi d'un faune is een artistiek kunstwerk staande in een vijver van het Beatrixpark te Amsterdam-Zuid. Kunstenares Ellen Beerthuis-Roos kreeg via de gemeentelijke commissie, waarin haar docent Piet Esser zitting had, het verzoek een beeld te scheppen voor het Beatrixpark. Beerthuis-Roos was in 1955 afgestudeerd onder Esser en kreeg dat verzoek een aantal jaren later. Het zou haar eerste opdracht zijn (geweest). Beerthuis-Roos haalde inspiratie uit de Prélude à l'après-midi d'un faune, de compositie van Claude Debussy, en toog aan het werk. Ze had zelf al aangegeven dat ze een beeld annex fontein wilde maken, geschikt om in de eendenvijver te plaatsen. Van steen naar klein en brons ontwierp ze twee vrouwenfiguren, leunend en zitten tegen een boom. Een faun begeleidt de vrouwen op het kunstmatige eiland in de vijver. Het beeld leverde vanwege de figuratieve beeltenis (men wilde destijds liever abstracte beelden) inhoud een flinke discussie over de prijs op. Maar Beerthuis-Roos mocht verder werken en in 1962 kon het beeld geplaatst worden. Net als bij de latere Speelplastiek van Bart van de Weijer moesten er aanvullende maatregelen getroffen worden om het beeld niet te laten verzinken in de zompige ondergrond van het park. Alhoewel er door de Dienst der Publieke Werken een enorm project ingeschat was, bleek de uitvoering stukken eenvoudiger. In plaats van de vijver leeg te pompen, kon volstaan worden met granieten grondplaten als funderingsplaten. Waar geen rekening mee gehouden was, was dat het beeld een prima verblijf- en rustplaats werd voor vogels. Hun uitwerpselen zorgden er regelmatig voor dat de fontein verstopt raakte, die dan weer ontstopt moest worden. Daarom staat er al jarenlang een aparte fontein in dezelfde vijver.

Speelplastiek is een artistiek kunstwerk in het Beatrixpark in Amsterdam-Zuid. Volgens de Vrienden van het Beatrixpark kreeg beeldhouwer Bart van de Weijer in 1969 van de gemeente Amsterdam de opdracht om specifiek voor dit park een beeld te ontwerpen. Hij kwam met een abstract beeld, dat het best omschreven kon worden als Speelplastiek. Nadat in maart 1970 de kunstcommissie haar zegje erover had gedaan werd het beeld werden voorbereidende werkzaamheden verricht. Er kwam een betonnen plaat, waarna onderdelen van het beeld konden worden geplaatst. De kunstenaar moest het zelf nog ter plekke aan elkaar lassen. Het beeld is van cortenstaal, een staallegering die maar langzaam roest, maar in weerwil van haar titel absoluut niet geschikt is als speelobject. Alles wat ermee in aanraking komt wordt roodbruin. Op 11 december 1970 werd het beeld onthuld; het had 35.000 gulden gekost. Dezelfde dag werd ook Noordenwind van Hendrik van Leeuwen onthuld in Amsterdam-Noord. De kunstenaar kon zich later geen officiële onthulling herinneren.

Annetje Fels-Kupferschmidtbrug (Brug 418) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid.

Spelende hond is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid. De Noorse kunstenares Elena Engelsen woonde tijdens haar huwelijk met de Nederlandse stedenbouwkundige Wisse enige tijd in Amsterdam. Ze leerde beeldhouwen in de werkplaats van de Begraafplaats Buitenveldert, die werkplaats werd later opgeheven. Haar inspiratie haalde ze uit de dierenwereld, een gevolg van kennismaking met de Assyrische leeuwen bij het British Museum en de paarden in de fries van het Parthenon. In haar Nederlandse jaren wilde de gemeente Amsterdam het hondenbeleid aanscherpen; honden werden minder welkom in parken etc. Omwonenden van het Beatrixpark protesteerden daartegen en zamelden geld in voor een beeld van een hond om de gemeente Amsterdam milder te stemmen bij een eventueel verbod in genoemd park. Engelsen was bevriend met een van die omwonenden en kreeg het verzoek voor een beeld. De geldinzamelaars konden het niet eens worden over wat voor rashond gebeiteld moest worden, Engelsen koos voor een bastaardhond. Engelsen hakte de hond uit muschelkalksteen in de genoemde zerkenwerkplaats. Het beeld zou gedragen worden door een betonnen sokkel. Het voltooide beeld werd in 1978 overgedragen aan de gemeente Amsterdam, die het op 12 mei 1979 in het Beatrixpark liet onthullen. Het volgende jaar remigreerde Engelsen. In Noorwegen werd ze vervolgens beroemd met haar tijger voor het Station Oslo-Centraal.

Future past glory is een kunstwerk van Liet Heringa en Maarten van Kalsbeek in Amsterdam-Zuid. Het roestvaststalen beeld van 8,5 meter breedte en 5,30 meter hoogte staat in het Beatrixpark. Het is een eerbetoon aan architecte Ko Mulder, van 1930 tot 1965 werkend bij de Dienst der Publieke Werken. Zij was verantwoordelijk voor de inrichting van genoemd park, maar was betrokken bij de stedenbouwkundige inrichting van de stad Amsterdam met name die van na de Tweede Wereldoorlog. Daarnaast was ze ook betrokken bij de inrichting van de vele speelplaatsen met of zonder pierenbadjes, waarvoor architect Aldo van Eyck toestellen en badjes ontwierp. Een dergelijk bouwsel is ook in het Beatrixpark te vinden. De kunstenaars lieten zich beïnvloeden door het leven en werk van Mulder. In het beeld, dat gaandeweg de realisatie steeds aangepast werd, verwerkten zij bijvoorbeeld de jeugd van Mulder, die in Nederlands-Indië opgroeide en zelf aangaf beïnvloed te zijn door de overvloedige versierselen van de Borobudur. Een aantal versierselen op het beeld in het Beatrixpark verwijzen naar de vorming van de stad Amsterdam, gecentreerd rond de Dam vonden en die zich in steeds groter wordende cirkels ontwikkelde. Aan de hand van tekeningen die de kunstenaars leverden werden door lasertechniek uit platen roestvast staal elementen gesneden en vervolgens aan het beeld vastgemaakt. Deze haast tweedimensionale onderdelen vormen door ze achter elkaar te plaatsen een driedimensionaal beeld, al is de diepte niet groot ten opzichte van breedte en hoogte. Een deel lijkt daarbij voorover te hangen, een verwijzing, aldus de kunstenaars, naar de naar voren hangende gevels van Amsterdamse grachtenpanden, die door schoorconstructies op hun plaats worden gehouden. Het is het derde eerbetoon in Amsterdam aan Ko Mulder. In 1990 werd een plein naar haar vernoemd. Op dat plein staat sinds 1997 het Gedenkteken Ir. Jakoba Mulder. Future past glory werd op 12 oktober 2018 onthuld door de toen net aangestelde wethouder Kunst en Cultuur Touria Meliani ter viering van het 80-jarig bestaan van het park. De plannen dateren echter al van 2013, toen het park 75 jaar bestond.

De Richard Wagnerstraat is een straat in de Apollobuurt in Amsterdam-Zuid.

De lente (in de volksmond Flora) is een artistiek kunstwerk in het Beatrixpark in Amsterdam-Zuid. Het is een standbeeld van godin van de lente Flora. Het beeld is gemaakt met subsidie van de gemeente Amsterdam, een steunproject tijdens het interbellum om kunstenaars enigszins te ondersteunen tijdens de crisis. Hiervan profiteerde onder andere beeldhouwer Fred Carasso, die voor een tentoonstelling in Stedelijk Museum Amsterdam een gipsen beeld maakte (1941). Carasso kreeg in die jaren voor het definitieve beeld van kalksteen 1500 gulden loon en 400 gulden voor de materiaalkosten Frans kalksteen. In januari 1942 was hij nog bezig in zijn atelier. Het werd daarna voor november 1942 geplaatst in het Zuiderpark aan de rand van de speelvijver. Het beeld naast de speelvijver had een dubbele sokkel; eerst een betonnen platform en vervolgens de sokkel en dan het beeld. Met de komst van RAI Amsterdam in 1961 verdween dat Zuiderpark onder het bouwterrein; het beeld overleefde, maar kwam terecht op de gemeentewerf aan het Nieuwe Meer. Men wist niet goed wat men met het beeld aanmoest, maar de familie rond wethouder Han Lammers bleef proberen het beeld ergens te plaatsen. Onder begeleiding van beeldhouwer Auke Hettema (Carasso overleed in 1969) kwam het beeld in januari 1972, met een nieuwe sokkel aan de noordrand van het Beatrixpark te staan; het is bereikbaar via de Cornelis Dopperkade van het Zuider Amstelkanaal en Aron Wolff Berlijnbrug; het staat aan een voet- en fietspad. De huidige plek sinds 1972 ligt op een steenworp afstand van de oude plek; het Zuiderpark en Beatrixpark werden gescheiden door de Boerenwetering.

Diepenbrockstraat 46 is een kerkgebouw aan de Diepenbrockstraat in Amsterdam-Zuid. De zijgevel staat aan de Herman Gorterstraat. Hier werd in de periode tussen 1931 en 1933 een kerkgebouw neergezet voor de Remonstrantse Gemeente in Amsterdam. Zij hadden al een kerk een de Keizersgracht, maar zagen ook dat de stadsuitbreiding aan de zuidkant van Amsterdam rijp was voor een kerk. De kerk werd eigenlijk nog in het niets gebouwd; de straat had nog geen definitieve naam; de kerk zou gebouwd worden op een geplande hoek aan de Verlengde Diepenbrockstraat. Hier lagen tot de jaren twintig nog landerijen, maar in het volgend decennium kwam de stadsbebouwing naar hier. In 1931 werd een zanderig terrein in de punt Zuider Amstelkanaal, Boerenwetering en Verlengde Diepenbrockstraat vrijgehouden voor het Vossius Gymnasium en ten noorden daarvan een kerk. De kerk kwam echter zuidelijk van gymnasium te liggen. In de winter 1931/1932 werd de bouw aanbesteed; een aannemer zag kan het gebouw voor 105.500 gulden te bouwen. Er moest gebouwd worden op een 1500 m² groot terrein. Op 18 juni 1933 kon de inwijdingsceremonie gehouden worden tijdens de eerste dienst. Dat het nog “in het niets lag” blijkt uit dat de brug die beide delen Diepenbrockstraat met elkaar zou moeten verbinden nog gebouwd moest worden. De kerk werd gebouw naar een ontwerp van architect Jordanus Roodenburgh, een vertegenwoordiger van de bouwstijl Amsterdamse School. Het was echter niet zijn eerste ontwerp, dat tot uitvoer zou worden gebracht. Roodenburgh dacht eerst aan een veel kleinere kerk met bijgebouwen, dat ingebed zou worden tussen de stadsvilla’s die hier gebouwd waren/werden. De kunstredactie van De Telegraaf van 19 juni 1933 omschreef dat als middeleeuws eenvoudig. Het werd heel anders. Er kwam een spits gebouw van eigenlijk slechts één bouwlaag met daarbovenop een puntgevel met zadeldak, die duidelijk boven de omgeving uitsteekt. In die gevelwand, grotendeels opgetrokken uit baksteen met hier en daar wat natuursteen, is een toegang onder een boogconstructie geplaatst, met daarboven een groot kruis in diepliggend glas in lood. Dit hoge puntdak wordt, in weerwil van het oorspronkelijke ontwerp, qua hoogte nog overtroffen door de klokkentoren en de daarop staande torenbedekking. In de kerk is gebruik gemaakt van spitsboogconstructies om het dak te ondersteunen. Het baksteen wordt hier en daar onderbroken door bewerkte natuurstenen sluitstenen met beeldhouwwerk van Louise Beijerman. De kerk werd bekend als Remonstrantse Kerk Vrijburg, die in de jaren na oplevering overkwam van Keizersgracht 102, de Rode Hoed. Op 26 september 2005 werd het gebouw opgenomen in het rijksmonumentenregister. Daarbij was niet alleen gekeken naar de architectonisch en cultuurhistorische waarde. Zo werd de kerk ook hoog beoordeeld als overblijfsel van architectuur binnen het protestantisme in het tweede kwart van de 20e eeuw. Enkele kerken uit die periode waren alweer uit het stadsbeeld verdwenen; deze was in 2005 nog puntgaaf. Daarnaast is het gebouw opvallend vanwege de inpassing in het stedenbouwkundig plan in het wijkje, dat tegenover het Beatrixpark werd gebouwd. Bovendien is er in de omgeving niet zo’n hoge kap te vinden met zo’n hoge torenspits. In 2023-2024 krijgen kerkgangers te maken met een “herbeleving”; de Diepenbrockstraat ligt dan in verband met herstelwerkzaamheden een jaar open.

Het Monument Henri Viotta is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid.

De Baubles parade is een verzameling kunstwerken geplaatst in het Beatrixpark, Amsterdam-Zuid. Bauble is eigenlijk een kerstbal. Het zijn de restanten van een verzameling bollen waarop mozaïeken zijn aangebracht, die in 2012, 2013 en 2014 te zien is geweest op het Museumplein. De bollen hebben het uiterlijk van de social sofa’s die in geheel Nederland te vinden zijn. Andrée van Es opende in 2013 de parade; Jerry Wrinkler en Annemarie van Gaal op 5 september 2014 de versie van dat jaar. De bollen, geplaatst op sokkels, werden ontworpen door bekende en minder bekende kunstenaars, niet allemaal uit de beeldende kunst overigens. Zo waren er baubles van Ans Markus, maar ook van Marco Borsato. Ze werden door medewerkers van de leer- en werkplaatsen van Pantar in elkaar gezet, Pantar ontwierp er zelf echter ook een aantal. De ballen werden vervolgens geveild, maar een flink aantal werd later door de gemeente Amsterdam in het Beatrixpark geplaatst en wel tussen de bomen die de kastanjering vormen. Een deel van de opbrengsten van sponsoring en van de veiling ging naar SOS Kinderdorpen, waarvan Van Gaal ambassadrice is. Een van de bollen in het Beatrixpark is geïnspireerd op het schilderij Decalcomania van René Magritte (man met bolhoed).

Richard Wagnerstraat 32-34 in de Nederlandse hoofdstad Amsterdam is een kerkgebouw aan de Richard Wagnerstraat in Amsterdam-Zuid.

De Aron Wolff Berlijnbrug (brug 431) is vaste brug in de Prinses Irenebuurt te Amsterdam-Zuid. Alhoewel het brugnummer verwijst naar de jaren dertig, komt de brug uit 1964. Zij ligt in het verlengde van de Cornelis Dopperkade richting het Beatrixpark.