Berlin-Rummelsburg

Elektriciteitscentrale Klingenberg is een bruinkool-gestookte thermische centrale bij Berlijn in stadsdeel Rummelsburg langs het Oder-Spree-Kanaal. Energiebedrijf Vattenfall is eigenaar van deze centrale. De primaire brandstof is bruinkool uit de Lausitzer bruinkoolmijnstreek en deze wordt versneld omgezet op aardgas om jaarlijks 600.000 ton aan CO2-uitstoot te sparen. De centrale in het oosten van Berlijn voorziet ongeveer 300.000 huishoudens van warmte.

Berlin-Lichtenberg is een spoorweg- en S-Bahn-station in het oosten van Berlijn. Het station bevindt zich aan het einde van de Frankfurter Allee en dankt zijn naam aan het stadsdeel Lichtenberg, waarin het gelegen is. Station Lichtenberg werd geopend in 1881 en was tijdens de deling van de stad een van de belangrijkste stations van Oost-Berlijn. Sinds 1930 ligt onder het station ook een gelijknamig metrostation. Aan de noordzijde van het station bevindt zich het eindpunt van tramlijnen 18 en 21.

Het metrostation Lichtenberg werd geopend op 21 december 1930 als deel van de nieuwe lijn E, de huidige U5. Het bevindt zich aan het noordelijke uiteinde van het gelijknamige spoorwegstation, ter hoogte van de Lichtenberger Brücke, en kruist de sporen en perrons in een tunnel. Vanaf 1935 heette het metrostation Bahnhof Lichtenberg, om de overstapmogelijkheid op de spoorwegen te benadrukken; in 1974 kreeg het zijn huidige naam. Metrostation Lichtenberg kreeg zoals alle stations op lijn E een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling en de stalen steunpilaren. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Lichtenberg werd uitgevoerd in gele tinten. Oorspronkelijk had het station volgens het standaardontwerp een hoge perronhal met uitgangen aan beide uiteinden. Later werd echter over de gehele lengte van het station een tussenverdieping ingevoegd, om een rechtstreekse toegang tot de perrons van het bovengelegen spoorwegstation te creëren. De pilaren lopen nog altijd door het dak door tot op deze slechts ruim twee meter hoge tussenverdieping. Na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werden schuilkelders ingericht in een aantal metrostations, waaronder Lichtenberg. Luchtaanvallen op de Duitse hoofdstad zorgden voor grote schade lijn E, maar station Lichtenberg bleef gespaard. Desondanks moest het station in april 1945 zijn deuren sluiten; het metroverkeer werd in de gehele stad stilgelegd. Nadat in mei 1945 de Noord-zuidtunnel van de S-Bahn werd opgeblazen en onder water kwam te staan, overstroomde ook een deel van de tunnel van metrolijn E, maar het water bereikte Lichtenberg niet. Na het einde van de oorlog begon men met het leegpompen van de tunnels, zodat er op 16 juni 1945 weer pendeltreinen over lijn E konden gaan rijden. Een week later was de lijn weer volwaardig in dienst. In de DDR-tijd kregen veel metrostations op lijn E een nieuw uiterlijk, maar station Lichtenberg behield zijn oorspronkelijke betegeling. Wegens een gebrek aan onderhoud sloeg in de loop der jaren het verval toe, zodat het station er in de jaren 1990 verwaarloosd bij lag. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 echter in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. Station Lichtenberg werd in 2004 onder grondig onder handen genomen; in het dak werden twee openingen naar de tussenverdieping gemaakt om de ruimtelijkheid van de zeer lage hal te vergroten. Voor het kleurenschema koos men een combinatie van geel (op de wanden) en felgroen (pilaren); in een groene band op de wanden is de stationsnaam aangebracht. Daarnaast werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. Bij de sanering van de stations van de U5 bouwde men, in tegenstelling tot een eerder vergelijkbaar project op de U6, niet overal liften in. Station Lichtenberg zal volgens het prioriteitenplan echter binnen twee jaar van een lift voorzien worden.

De Verlosserskerk (Duits: Erlöserkirche) is een protestants godshuis in de wijk Victoriastadt van het Berlijnse stadsdeel Rummelsburg. De kerk werd in de jaren 1890–1892 gebouwd en valt samen met het naburige parochiehuis onder monumentenzorg. De kerk is gelegen aan de Nöldnerstraße 43.

Magdalenenstraße is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Frankfurter Allee, nabij de kruising met de Magdalenenstraße, in het stadsdeel Lichtenberg. Station Magdalenenstraße werd geopend op 21 december 1930 als deel van de nieuwe lijn E, de huidige U5. Het gebouwencomplex tussen de Frankfurter Allee, de Magdalenenstraße, de Ruschestraße en de Normannenstraße, direct ten noorden van het metrostation, huisvestte in de DDR-periode het hoofdkwartier van het Ministerium für Staatssicherheit; tegenwoordig is hier onder meer een Stasi-museum gevestigd. Magdalenenstraße kreeg zoals alle stations op lijn E een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling en de stalen steunpilaren. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Magdalenenstraße werd uitgevoerd in de kleur lichtgrijs. De perronhal is ongeveer anderhalve verdieping hoog, zodat men perron en sporen vanaf de tussenverdieping kan overzien. Aan beide uiteinden van het eilandperron leiden uitgangen naar de Frankfurter Allee. In de DDR-tijd werd de oorspronkelijke betegeling vervangen en in 1986 luisterde men de wanden op met tegeltableaus die thema's uit de 20e-eeuwse Duitse geschiedenis uitbeelden. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. In station Magdalenenstraße werd echter van het oorspronkelijke kleurenschema afgeweken en koos men voor diverse groene tinten. Op de plaatsen van de tegeltableaus liet men uitsparingen in de wandbekleding, zodat deze nog altijd te zien zijn. Ook werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. Het station is momenteel alleen bereikbaar via trappen, maar uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations van een lift voorzien zijn. De inbouw van een lift in station Magdalenenstraße zal volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat pas na 2010 plaatsvinden.

Spreepark was een pretpark in het noorden van Plänterwald in de Berlijnse wijk Treptow-Köpenick. Het park werd in 1969 geopend onder de naam Kulturpark Plänterwald en was met ongeveer 1,7 miljoen bezoekers per jaar het enige pretpark in de voormalige Duitse Democratische Republiek (DDR). Na de politieke veranderingen in de DDR en de samenvoeging van Oost- en West-Duitsland, werd in 1991 Spreepark herontworpen als een pretpark naar westers model, maar kreeg sinds 1999 vooral te kampen met economische moeilijkheden; het aantal bezoekers daalde tot 400.000 per jaar. Sinds het faillissement van het park en de sluiting in 2002, is het park verlaten en ligt de grond rond het park braak. In 2014 zijn er plannen gekomen om het pretpark te heropenen. Eind 2017 werd begonnen met een kleinschalige renovatie.

Het Stasi-Museum, officieel Forschungs- und Gedenkstätte Normannenstraße, is gevestigd in "Haus 1" van het voormalige hoofdkantoor van het Oost-Duitse Ministerie voor Staatsveiligheid (in het Duits: Ministerium für Staatssicherheit, vaak afgekort tot "Stasi" of "MfS") in de Berlijnse wijk Lichtenberg. In het museum bevinden zich permanente exposities over het ontstaan en het functioneren van de Stasi. Verder zijn de vertrekken van Erich Mielke, het voormalige hoofd van de veiligheidsdienst, te bezichtigen. Voor historici bestaat de mogelijkheid om archiefonderzoek te doen in het museum. Het museum staat onder beheer van ASTAK, een vereniging die voortkomt uit de burgerrechtenbeweging in de DDR.

Lichtenberg is een stadsdeel het gelijknamige district in Berlijn. Om beiden te onderscheiden wordt ook wel de benaming Alt-Lichtenberg gebruikt.

De Bezirk Treptow was een vroeger Berlijns district. Het werd in 1920 opgericht en werd in 2001 met het naburige Bezirk Köpenick, samengevoegd tot het nieuwe district Treptow-Köpenick. Het district Treptow bestond uit de volgende stadsdelen: Adlershof Alt-Treptow Altglienicke Baumschulenweg (sinds 1945), uit delen van Alt-Treptow Johannisthal Niederschöneweide Oberschöneweide (1920–1938), nadien naar het district Köpenick Wuhlheide (1920–1938), nadien naar het district Köpenick Bohnsdorf (sinds 1938), van het district Köpenick Plänterwald (sinds 1997), uit delen van Alt-Treptow en Baumschulenweg.

Friedrichsfelde is een station van de metro van Berlijn, gelegen in de oude dorpskern van het gelijknamige stadsdeel. Het metrostation werd geopend op 21 december 1930 als oostelijk eindpunt van lijn E, de huidige U5, die op dezelfde dag in gebruik genomen werd. Friedrichsfelde zou 43 jaar lang het eindstation van de lijn blijven, tot men deze in 1973 met één station verlengde naar Tierpark. Ten zuidoosten van het metrostation bevindt zich de gelijknamige bovengrondse metrowerkplaats Friedrichsfelde. De stations op lijn E kregen een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling, de stalen steunpilaren en de kiosken op het perron. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Friedrichsfelde werd uitgevoerd in de kleur blauwgroen. Vrijwel alle stations van lijn E werden dieper dan voorheen aangelegd, zodat er ruimte was voor tussenverdiepingen. Station Friedrichsfelde bouwde men daarentegen vlak onder het straatniveau, zoals dat tot de jaren twintig gebruikelijk was in Berlijn. Dit betekent dat de trappen aan beide uiteinden van het eilandperron rechtstreeks naar de bovengelegen Einbecker Straße leiden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed het Berlijnse metronet grote schade. Ook station Friedrichsfelde werd tijdens een bombardement op 26 februari 1945 getroffen. De nabijgelegen werkplaats moest het eveneens meermaals ontgelden. In de nadagen van de oorlog reden er op het oostelijke deel van lijn E al geen treinen meer; op 25 april 1945 werd ook de dienst op de laatste nog wel in bedrijf zijnde trajecten stilgelegd. Na de oorlog begonnen de herstelwerkzaamheden meteen; station Friedrichsfelde kon op 24 mei 1945 de eerste provisorische pendeltreinen ontvangen. In de DDR-periode werd een groot aantal stations op lijn E gerenoveerd, waarbij de betegeling vervangen. In station Friedrichsfelde bleven de oorspronkelijke tegels echter behouden; wel werden de pilaren, in contrast met de kenkleur van het station, roodbruin geschilderd. In 1958 kreeg de stationsnaam de toevoeging Tierpark, verwijzend naar de nabijgelegen dierentuin. In de aanloop naar verlenging van lijn E naar station Tierpark werd deze toevoeging in 1970 weer gschrapt. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. Sinds 2004 wordt station Friedrichsfelde gedomineerd door diverse blauwe tinten. Ook werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. In 2010 volgde de ingebruikname van een lift bij de zuidelijke uitgang.

Het op 21 december 1930 geopende metrostation Frankfurter Allee kreeg zoals alle stations op lijn E een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kernkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling en de stalen steunpilaren. De toewijzing van de kernkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Frankfurter Allee werd uitgevoerd in roze en rode tinten. Vanwege de kruising met de Ringbahn heeft station Frankfurter Allee een lager dak dan de meeste andere stations op het oudste deel van de U5. Het eilandperron is in verband met de overstapfunctie van het station breder dan elders en heeft dan ook een dubbele rij pilaren. Aan beide uiteinden van het eilandperron bevindt zich een tussenverdieping met uitgangen die leiden naar beide zijden van de bovenliggende boulevard en naar het Ring-Center. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd station Frankfurter Allee op 8 mei 1944 getroffen door een vliegtuigbom, waardoor het dak deels verwoest werd. In april 1945 lag het metroverkeer in de gehele stad stil. De situatie verergerde nog in mei 1945, toen de Noord-zuidtunnel van de S-Bahn ter hoogte van het Landwehrkanaal werd opgeblazen en onder water kwam te staan. Via een voetgangerstunnel in station Friedrichstraße bereikte het water ook het metronetwerk. Bijna een miljoen kubieke meter water verspreidde zich vervolgens door de tunnels en het traject Alexanderplatz - Frankfurter Allee van overstroomde volledig. Na het einde van de oorlog begon men met het leegpompen van de tunnels, zodat er op 16 juni 1945 weer pendeltreinen over lijn E konden gaan rijden. Een week later was de lijn weer volledig in dienst. In de DDR-tijd veranderde niet alleen, zoals eerder vermeld, de naam van het station, maar ook het uiterlijk: de oorspronkelijke roze en rode wandbetegeling werd vervangen door verticaal geplaatste oranje tegels, de pilaren werden bruin geschilderd. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kernkleur. In 2004 kreeg station Frankfurter Tor zijn oude kleurschema terug: rode pilaren en lichtrode wanden met in een donkerrode band de stationsnaam. Daarnaast werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. Tegelijkertijd voorzag men het overstapstation van een lift, iets wat bij de meeste andere opgeknapte stations op de U5 overigens niet gebeurde.

Frankfurter Allee is een station van de S-Bahn van Berlijn, gelegen aan de gelijknamige boulevard op de grens van de stadsdelen Friedrichshain en Lichtenberg. Het S-Bahnstation werd in gebruik genomen op 1 mei 1872 en ligt aan de Ringbahn, een ringspoorweg om het centrum van Berlijn. Het gelijknamige metrostation Frankfurter Allee werd geopend op 21 december 1930 en maakt deel uit van lijn U5. Beide stations zijn niet rechtstreeks met elkaar verbonden, maar de ingangen liggen op minder dan 100 meter afstand van elkaar. Overstappende reizigers moeten een korte wandeling maken door een voetgangersstraat langs een van de gebouwen van het winkelcentrum Ring Center. Aan de kruising Frankfurter Allee/Möllendorffstraße, bij de oostelijke uitgangen van het metrostation, kan overgestapt worden op de tramlijnen M13 en 16. In 1950 werd de Frankfurter Allee naar aanleiding van de 70e verjaardag van Jozef Stalin omgedoopt in Stalinallee. De naamswijziging betrof ook het metrostation; de oude naam keerde echter alweer terug in 1961.