Postjesweg (Amsterdam)

Brug 682 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is overspant de Postjeswetering en vormt daarmee de verbinding tussen de Postjeskade en het Rembrandtpark. De brug is een zusje van brug 683 en de Duizendste brug (brug 684) en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug.

Brug 683 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is overspant de Postjeswetering en vormt daarmee de verbinding tussen de Corantijnstraat in de Surinamebuurt en het Rembrandtpark. De brug is een zusje van brug 682 en de Duizendste brug (brug 684) en die analogie volgend ook een dochter van de Torontobrug.

Twee hondjes is een artistiek tweeluik in Amsterdam Nieuw-West. Marjolijn Mandersloot werd bij de herinrichting van de Postjesweg tussen 1999 en 2002 in Amsterdam benaderd tot het ontwerpen van een kunstwerk. Zij kwam met twee hondjes; Mandersloot is gespecialiseerd in dierenfiguren. De hondjes zien eruit als puppies, maar zijn in werkelijkheid metersgroot (2 bij 4,5 meter). Ze werden neergezet op brug 673, die een voet-, fietspad en waterweg in het Rembrandtpark overspant. Buitenkunst Amsterdam gaf er tweeërlei uitleg aan: ze lijken op de hondjes die in die jaren regelmatig hoedenplanken in auto’s sierden; ze kijken uit over een park; een belangrijke uitlaatplek voor honden in de buurt. Buitenbeeld in beeld vulde aan, dat het viaduct zelf gezien kan worden als hoedenplank. De hondjes leiden de blik vanaf de onderliggende paden naar boven, daar waar ze de blik vanaf de bovenliggende rijweg juist naar beneden leiden. Burgemeester Job Cohen kwam op 4 december 2002 de beesten onthullen; ze zijn bekostigd door het stadsdeel Slotervaart/Overtoomse Veld en het Amsterdams Fonds voor de Kunsten.

Brug 673 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in de Postjesweg en voert over een voet- en fietspad alsmede een waterweg in het Rembrandtpark. De Postjesweg verdeelt dat park in een noordelijke en zuidelijk deel. De brug dateert vanuit ongeveer 1959/1960 met een aanbesteding in juni 1959 en de eerste paalfundering rond augustus van dat jaar. Omdat er getreuzeld werd met de inrichting van het Rembrandtpark, lag de brug jaren in niemandsland. De brug werd ontworpen door Peter Pennink, werkend voor de Dienst der Publieke Werken. Pennink heeft meer bruggen ontworpen voor de westelijke uitbreiding van Amsterdam. Hij zou ongeveer 25 bruggen voor Amsterdam ontwerpen. De brug is uitgebreid met twee trappen, die de verbinding vormen tussen weg en park. In vergelijking tot bijvoorbeeld de Brug 659 in de Jan Evertsenstraat heeft deze brug aanmerkelijk soberder ontwerp. Pennink schreef betonnen liggers voor tussen betonnen landhoofden. De overspanning wordt gedragen door pijlers. Ook de balustrades zijn veel eenvoudiger van opzet. Opvallend daarbij is dat de balustrades van de onderdoorgang om de pijlers heen krullen. De landhoofden werden nogal eens slachtoffer van graffiti.

Rembo is een beeld in Amsterdam Nieuw-West. De kunstenaar van het werk is Bastienne Kramer. Deze kreeg in de opdracht van het stadsdeel Slotervaart mee, dat het beeld extreem hufterproof moest zijn. In en om het Rembrandtpark, waar het beeld staat, wordt nogal eens vandalisme gepleegd. Kramer kwam met een meer dan drie meter hoog beeld van groengeglazuurd keramisch materiaal. Ze omschreef het als hufterwanted, indien namelijk iemand schade aan het beeld toebrengt, zal op de beschadigde plaats herstelwerk plaatsvinden door middel van brons. Dit heeft tot gevolg dat het beeld in de loop der jaren verandert/zou moeten veranderen. Op diverse plaatsen op de torso van het beeld heeft de kunstenaar de aloude techniek Friese kerfsnede toegepast. Het beeld staat direct ten noordoosten van brug 664 in het park.

Brug 663 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van noord naar zuid doorsnijdt. De brug ligt tussen twee vijvers, die beide uitmaken van de waterweg, die het park al kronkelend doorkruist (eveneens van noord naar zuid). Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering / balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660.

Brug 231 is een vaste brug in Amsterdam Oud-West. Ze is gelegen in de Hoofdweg. Ze overspant daarbij de Postjeswetering. De brug heeft, nadat de officieuze benaming Postjesbrug per april 2016 door de gemeente was ingetrokken, vooralsnog geen vernoeming gekregen. Amsterdam kent wel een Hoofdbrug, maar die ligt over de Geldersekade in het centrum. De brug dateert uit de periode rond 1918. De aanleg geschiedde in het beheer van Bouwgrond Exploitatie Maatschappij De Hoofdweg met als architect Hendrik van der Vijgh (1868-1930). Die 30 meter brede Hoofdweg, ook van de tekentafel van Van der Vijgh zou in eerste instantie de verbinding vormen tussen het Surinameplein en de Haarlemmerweg, maar zou uiteindelijk bij het Bos en Lommerplein ophouden. De brug was daarbij meteen in steen uitgevoerd, andere bruggen in de buurt bleven nog enige tijd van hout. Er waren namelijk al plannen om over de Hoofdweg alhier een elektrische tram te laten rijden. De woonblokken in de omgeving van de brug volgden pas later. De brug werd destijds verhoogd aangelegd omdat Amsterdam toen al van plan was het waterpeil van de (toekomstige) grachten hier te verhogen naar het peil in de binnenstad, het zou tot omstreeks 1955 duren. In 1928 werd de brug verstevigd. Het ontwerp van de nieuwe brug werd daarbij gemaakt door de Dienst der Publieke Werken, maar de architect zelf bleef onbekend. De brug vertoonde kenmerken van de Amsterdamse School. De vier bouwblokken ten noorden van de brug (hoek Hoofdweg en Postjesweg) werden ontworpen door Piet Kramer, een van de vertegenwoordigers van die stijl. De brug had toen drie doorvaarten, maar aangezien de walkanten nog niet verstevigd waren kon van de linker en rechter doorvaart geen gebruik gemaakt worden door scheepvaart. Die walkanten waren wel voor langere tijd het domein van waterratten, waarop ook wel gejaagd werd. Opvallend aan de brug waren de lantaarns. In 1954 werd de brug in twee fases vernieuwd waarbij tram 17 tijdelijk enkelspoor reed. Een foto van september 1959 laat een geheel andere brug zien met een betonnen overspanning, vernieuwde balustrades; de lantaarns werden waarschijnlijk toen ook verwijderd. Door het plaatsen van een bakstenen bolwerk aan de noordwestelijke walkant bleef men binnen de bouwstijl. De natuurstenen blokjes die hier en daar te vinden zijn en het zitje bij de brug waren een van de kenmerken van bruggen van Piet Kramer, maar die had toen de Publieke Werken al verlaten. Zijn opvolgers lieten zich regelmatig inspireren door zijn werk; in dit geval vermoedelijk Cornelis Johannes Henke. De halte Hoofdweg/Postjesweg van bus 15 en tram 17 staduitwaarts loopt door tot op de brug wat bij lijn 17 in de jaren vijftig niet het geval was omdat de halte kort kon zijn omdat met losse motorwagens werd gereden.

Brug 664 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van noord naar zuid doorsnijdt. De brug ligt tussen twee vijvers, die beide uitmaken van de waterweg, die het park al kronkelend doorkruist (eveneens van noord naar zuid). De brug ligt ter hoogte van de Van Middellandtstraat. Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering/balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660. De brug kijkt uit op 't Landje, een gecreëerde wildernis voor kinderen met (boom-)hutten en andere zelfbouwsels.

Brug 667 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark, dat alleen toegankelijk is voor voetgangers en fietsers. De brug ligt in de doorgaande route, die het park van oost naar west doorsnijdt. Die route loopt vanaf de Postjeskade over Brug 682 over de Postjeswetering oostwaarts richting Nachtwachtlaan, Nachtwachtbrug naar de Marius Bauerstraat. De brug overspant de waterweg die het park van noord naar zuid doorsnijdt. Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering/balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. De brug is voor wat betreft uiterlijk een zuster van Brug 660.

De Postjeswetering in Amsterdam-West werd in de huidige vorm aangelegd in de jaren twintig als onderdeel van Plan West. De gracht ligt sinds 1990 in stadsdeel De Baarsjes (sinds 2010: stadsdeel West). De gracht kreeg zijn naam in 1922 en werd vernoemd naar de vroegere Postjeswetering, waarover groente uit de Sloterpolder naar de stad werd vervoerd. Ook de Postjeskade en de Postjesweg zijn hiernaar vernoemd. Het gedeelte dat omsloten wordt door de Postjeswetering, Postjeskade, Baarsjes en Surinameplein wordt ook wel Postjesbuurt genoemd. De Postjeswetering ontleent haar naam aan de vele bruggetjes die over het water lagen, soms simpele losse planken, om wagens met hooi of tuinbouwproducten te laten passeren en die postjes of ook wel hoofdelingen heten. De gracht loopt van de Kostverlorenvaart en Admiralengracht eerst naar het westen, volgens het oude tracé van de vaart, maar maakt dan bij het Rembrandtpark een hoek naar het zuiden en vormt zo de verbinding naar de Westlandgracht en verder naar de Westelijke Tuinsteden en de Slotervaart. De eerste deel van de gracht wordt gekruist door de Baarsjesweg (brug nr. 186) en Hoofdweg (brug nr. 231) met bruggen in de stijl van de Amsterdamse School. De duizendste brug van Amsterdam (brug nr. 684; in gebruik genomen in 1973) ligt over de Postjeswetering bij het Rembrandtpark. Bij de Cornelis Lelylaan gaat de gracht over in de Westlandgracht. Tot 1954 lag de gracht op het polderpeil van de Sloterpolder (NAP -2,10 m). Daarna werd de gracht verbonden met de Kostverlorenvaart en verhoogd naar het stadsboezempeil (NAP -0,40 m). Voordien was er vanaf 1916 een elektrische scheepslift voor transport van kleine groenteschuiten over de Baarsjesweg heen. Deze scheepslift verving op zijn beurt de beide overtomen bij de buurtschap De Baarsjes en bij de Overtoomse Buurt. De scheepslift deed nog tot 1959 dienst voor groenteschuiten op de plaats waar de Postjeswetering tegenwoordig bij het Rembrandtpark uitkomt, waarna deze werd gesloopt na het verdwijnen van de laatste tuindersbedrijven in de Overtoomsepolder. Op de plaats van samenkomst van de Postjeswetering, Admiralengracht en de Kostverlorenvaart ligt het gebouw van de vroegere 4e Ambachtsschool, later School voor Edelsmeden, thans Het Sieraad, een mooi voorbeeld van de Amsterdamse School.

Brug 661 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark en ligt in een voetpad dat de verbinding verzorgt tussen de Willem Schoutenstraat aan de oostzijde en de Staalmeesterslaan aan de westkant van het park. Langs dat pad ligt Amsterdams oudste kinderboerderij "De Uijlenburg". Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering/balustrades steunen. Het is een duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon geplaatst worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. De bruggen liggen nu wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme. Deze brug is een versmalde versie van Brug 660, die ook toegankelijk is voor fietsers.

De Postjesbuurt of Westindische buurt is een stadsbuurt of wijk in het Amsterdamse stadsdeel West. De buurt is een schiereiland, begrensd door de Kostverlorenvaart (Baarsjesweg), de Postjeswetering (Postjeskade) en het Surinameplein. Tot 1921 maakte het gebied deel uit van de voormalige gemeente Sloten die in dat jaar door Amsterdam werd geannexeerd. Het oudste deel van de buurt is onder verantwoordelijkheid van de gemeente Sloten tot stand gekomen in de jaren voor de annexatie. Het grootste deel van de buurt werd gebouwd in de jaren twintig en dertig. De belangrijkste straat is de Hoofdweg (het zuidelijk deel daarvan). Openbaar vervoer wordt verzorgd door de tramlijnen 1, 7 en 17 en buslijnen 15 en 18. Aan het Surinameplein bevond zich bij de Postjeskade een politiebureau. (Politiebureau is al jaren gesloten.) Aan de Baarsjesweg zijn veel importbedrijven van kleding uit Zuid-Azië gevestigd. Van 1990 tot 2010 vormde de buurt het zuidelijke deel van het stadsdeel De Baarsjes. Sindsdien is de Postjesbuurt het meest zuidwestelijke deel van het grotere stadsdeel West. Ook wel bekend als Westindische buurt Zuid. De benaming Postjesbuurt is ontleend aan de Postjeswetering en de Postjeskade. De Postjesweg ligt overigens net buiten de Postjesbuurt. De Postjeswetering op haar beurt dankt haar naam aan de vele bruggetjes en planken die vroeger over het water lagen om de hooiwagens te laten passeren en die postjes of ook wel hoofdelingen heten. De benaming Westindische buurt refereert aan de straatnamen die ontleend zijn aan Suriname en de (voormalige) Nederlandse Antillen, zoals Surinameplein, Paramaribostraat en Curaçaostraat.