place

Voltastraße (metrostation)

Metrostation in BerlijnMitte (district van Berlijn)
U Bahn Berlin Voltastraße
U Bahn Berlin Voltastraße

Voltastraße is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Brunnenstraße, nabij de kruising met de Voltastraße, in het Berlijnse stadsdeel Gesundbrunnen. Het metrostation opende op 18 april 1930, hoewel het reeds 15 jaar eerder in ruwbouw voltooid was, en ligt aan lijn U8. Tussen 1961 en 1990 lag het metrostation slechts een paar honderd meter ten noorden van de Berlijnse Muur. Voltastraße was in deze periode een grensstation: West-Berlijnse metrotreinen begonnen hier een lange transitrit over Oost-Berlijns grondgebied, waar alle stations werden overgeslagen.

Fragment uit het Wikipedia-artikel Voltastraße (metrostation) (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Voltastraße (metrostation)
Brunnenstraße, Berlijn Gesundbrunnen

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Voltastraße (metrostation)Lees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.542222222222 ° E 13.393055555556 °
placeToon op kaart

Adres

PENNY

Brunnenstraße 75
13355 Berlijn, Gesundbrunnen
Duitsland
mapOpenen op Google Maps

U Bahn Berlin Voltastraße
U Bahn Berlin Voltastraße
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Station Humboldthain
Station Humboldthain

Humboldthain is een station van de S-Bahn van Berlijn, gelegen aan de rand van het Volkspark Humboldthain in het Berlijnse stadsdeel Gesundbrunnen. Het station maakt deel uit van de noord-zuidverbinding van het S-Bahnnet en werd geopend op 31 januari 1935. Het door elektrificatie van stads- en voorstadsspoorlijnen in de jaren twintig en dertig van de twintigste eeuw ontstane S-Bahnnet beschikte weliswaar over een doorgaande oost-westverbinding, de Stadtbahn, maar de noordelijke en zuidelijke lijnen eindigden nog altijd in kopstations aan de rand van het centrum. In 1934 begon men daarom met de bouw van een noord-zuidverbinding, die vanwege de dichte bebouwing in de binnenstad ondergronds werd aangelegd. De eigenlijke tunnel begint net voor het voormalige Stettiner Bahnhof (tegenwoordig Nordbahnhof), maar op het bovengrondse, parallel aan de Stettiner Bahn verlopende traject tussen de ring en de tunnelingang bouwde men ook een nieuw station: Humboldthain. Op 31 januari 1935 stopten hier de eerste S-Bahntreinen, die op dat moment nog in het Stettiner Bahnhof eindigden. Anderhalf jaar later konden de treinen via de tunnel doorrijden tot station Unter den Linden (nu Brandenburger Tor) in het hart van de stad en in 1939 was de doorgaande noord-zuidverbinding gereed. Station Humboldthain werd zoals de overige stations in de noord-zuidtunnel in de stijl van de nieuwe zakelijkheid ontworpen door architect Richard Brademann. Aan de Wiesenstraße, die de sporen op een viaduct kruist, verrees een zevenhoekige stationshal, van waaruit trappen naar het eilandperron leiden. In april 1945 moest het station wegens oorlogshandelingen gesloten worden. Na de oorlog werd de dienst korte tijd met stoomtreinen uitgevoerd. Aangezien de noord-zuidtunnel begin mei 1945 ter hoogte van het Landwehrkanaal was opgeblazen en onder water was komen te staan, was doorgaand noord-zuidverkeer pas weer eind 1946 mogelijk. Na de bouw van de Muur in 1961 werd Humboldthain het laatste station van de noord-zuidverbinding in West-Berlijn. Treinen van de West-Berlijnse S-Bahn reden vanaf hier verder onder Oost-Berlijns grondgebied, zonder op de tussengelegen stations te stoppen. Na de transitrit keerden de treinen bij het Anhalter Bahnhof, ten zuiden van het historische centrum, terug in West-Berlijn. Begin 1984 moest het station korte tijd zijn deuren sluiten, nadat het stadsvervoerbedrijf BVG de exploitatie van het westelijke S-Bahnnet had overgenomen van de Oost-Duitse spoorwegen. Na de hereniging en de heropening van de Oost-Berlijnse spookstations in 1990 volgde een sanering van de noord-zuidtunnel, waardoor station Humboldthain wederom een klein jaar gesloten was.

Rosenthaler Tor
Rosenthaler Tor

De Rosenthaler Tor was een stadspoort van de Berlijnse tolmuur, op de plek waar vandaag de dag het Rosenthaler Platz ligt. Het was een van de oorspronkelijk 14 stadspoorten (later werden het er 18) die aan belangrijke handelswegen stonden, en hier werden tolrechten geheven en moest accijns worden betaald wanneer men goederen de stad in meebracht. De ten noorden van de Spree gelegen Rosenthaler Tor was een van de twee stadspoorten (met de de Hallesches Tor in het zuiden van de stad) in de oorspronkelijk houten palissadenomwalling, waar joden Berlijn mochten binnenkomen en werden geregistreerd, zoals o.a. de filosoof Moses Mendelssohn in 1743, die werd toegelaten, en Salomon Maimon, die in eerste instantie werd geweigerd. Vanwege de Pruisische Jodenverordening was de Joodse gemeente van Berlijn gedwongen tot hoofdelijke aansprakelijkheid voor het welzijn van de Joden en voerde zij relatief strenge controles in: zij weigerde onvermogende Joden de toegang en richtte voor hen ten zuiden van de poort, aan de huidige Rosenthaler Straße 2, een herberg in. Met het Jodenedict van 1812, waarbij Joden geaccepteerd werden als Pruisische staatsburgers, werd deze beperking opgeheven. In 1786 ontwierp de hof architect Georg Christian Unger, een leerling van Carl von Gontard, een representatieve stadspoort van circa 20 meter breed en 12 meter hoog. Onder leiding van bouwmeester Johann Georg Moser werd deze in 1788-89 midden op het huidige plein gebouwd. Het poortgebouw ontstond in samenhang met de stadsuitbreiding van Berlijn en de verplaatsing van de tolgrens van de Linienstraße naar de Torstraße. De nieuwe stenen muur nam de functie over van de oude houten palissadenomwalling en werd voorzien van representatieve poorten. Unger ontwierp zijn poortgebouw naar het voorbeeld van Romeinse triomfbogen: een verhoogde middenpoort, geflankeerd door twee lagere zijdoorgangen, waarboven grote reliëfs waren aangebracht. Alle drie de doorgangen hadden een omlijsting van zuilen; de twee buitenste werden extra benadrukt door driehoekige frontons met telkens twee vrijstaande beelden van antiekachtige krijgers. De lagere zijdelingse poortaanbouwen in de vorm van arcaden voorzag Unger van een boogvorm. Zij hadden de functie om aan de linkerzijde, in het Einnehmerhaus (ontvangershuis), de belastingdienst, en het Wachhaus aan de rechterzijde de wachtmanschappen onder te brengen; zoals nog steeds te zien is bij de Brandenburger Tor. Hoewel er enige tijd sprake was om de Rosenthaler Tor vanwege zijn artistieke waarde te behouden werd de poort toch afgebroken omdat de tolmuur steeds meer een belemmering vormde voor de verdere ontwikkeling van de stad. In 1868 wordt het monumentale middengebouw met de poorten gesloopt en in het decennium daarna volgen de zijaanbouwen.