Station Springpfuhl

De Springpfuhl-Passage is een winkelpassage in de wijk Marzahn in Berlijn in het district Marzahn-Hellersdorf.

Poelchaustraße is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station kwam in gebruik op 29 september 1979 en werd toegevoegd aan het reeds drie jaar eerder geopende traject Friedrichsfelde Ost - Marzahn. Aanvankelijk droeg het station de naam Karl-Maron-Straße; deze naar de DDR-politicus Karl Maron genoemde straat werd in 1992 echter omgedoopt tot Poelchaustraße. Toen de S-Bahnverbinding naar Marzahn (de huidige lijn S7) in 1976 in gebruik werd genomen, was het stadsdeel nog volop in ontwikkeling. Om deze reden werd station Poelchaustraße (Karl-Maron-Straße) pas geopend in 1979, toen de omgeving voldoende bebouwd en bewoond was. In hetzelfde jaar werd het nieuwbouwgebied Marzahn een zelfstandig stadsdistrict. Station Poelchaustraße ligt parallel aan de Märkische Allee, de westelijke randweg van Marzahn, en net voorbij de splitsing van de lijnen S7 en S75. Een voetgangerstunnel verbindt het volledig overdekte eilandperron met de woonwijken aan de oostzijde van het station. Het gebied ten westen van het spoor wordt gedomineerd door industrie.

Marzahn is een station van de S-Bahn van Berlijn in het gelijknamige Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station ligt parallel aan de Märkische Allee, in het westen van het stadsdeel en nabij winkelcentrum Eastgate. Station Marzahn werd geopend op 1 mei 1898 aan de Wriezener Bahn en was oorspronkelijk een eenvoudig dorpsstation; tegenwoordig wordt het bediend door S-Bahnlijn S7. Een tweetal tramlijnen verzorgt de verbinding met de omliggende woonwijken. De Wriezener Bahn werd gebouwd als regionale spoorlijn van Berlijn via Werneuchen naar Wriezen en kreeg in vrijwel alle dorpen die hij passeerde een station. In Marzahn verrees naast het perron voor de reizigerstreinen ook een goederenstation. Nadat het dorp in 1920 bij Groot-Berlijn was gevoegd, ontstonden de eerste plannen de spoorlijn naar Marzahn te elektrificeren en in het S-Bahnnet op te nemen. In 1938 ging weliswaar het goedkopere S-Bahntarief gelden op de Wriezener Bahn (tot aan Werneuchen), maar elektrificatie zou voorlopig nog uitblijven; stoom- en dieseltreinen zouden nog enkele decennia het beeld bepalen in station Marzahn. De ontwikkeling van een grootschalige nieuwbouwwijk in Marzahn, die uiteindelijk ruim 100.000 inwoners zou tellen, maakte de aanleg van een S-Bahnlijn langs de Wriezener Bahn alsnog noodzakelijk. Op 30 december 1976 stopten de eerste elektrische S-Bahntreinen in station Marzahn, waar men in noordelijke richting kon overstappen op tot Marzahn ingekorte regionale dieseltreinen. In 1980 werd de S-Bahnlijn verder verlengd en verdwenen de regionale treinen uit station Marzahn. Het stationsgebouw uit 1898 en het perron waar de regionale treinen stopten werden afgebroken. In 1993 herstelde men de regionale dienst tussen Ahrensfelde (sinds 1982 het eindpunt van de Marzahnse S-Bahnlijn) en Berlin-Lichtenberg, zij het zonder stop in station Marzahn. Het eilandperron van het station beschikt over twee uitgangen, een via een viaduct over de sporen naar de Märkische Allee en de Wiesenburger Weg, een naar het in 2005 geopende winkelcentrum Eastgate.

Raoul-Wallenberg-Straße is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station ligt aan lijn S7 (Potsdam - Ahrensfelde) en werd geopend op 15 december 1980. De parallel aan de Wriezener Bahn verlopende S-Bahnlijn in Marzahn ontstond tegelijkertijd met het stadsdeel zelf en werd naarmate de bouw vorderde steeds een stuk naar het noorden verlengd. Aanvankelijk droeg station Raoul-Wallenberg-Straße de naam Bruno-Leuschner-Straße. Deze naar de DDR-politicus Bruno Leuschner genoemde straat werd in 1992 echter zoals vele straten in het oosten van de stad hernoemd. Het S-Bahnstation ligt parallel aan de Märkische Allee, de westelijke randweg van Marzahn, ter hoogte van de kruising met de Raoul-Wallenberg-Straße. Aan de oostkant van het station ligt een typische Oost-Duitse hoogbouwwijk uit het begin van de tachtiger jaren (Plattenbau); ten westen van het spoor bevinden zich een begraafplaats en een groot industriegebied. Station Raoul-Wallenberg-Straße verrees naar een standaardontwerp en bestaat uit een volledig overdekt eilandperron met twee sporen. Een voetgangerstunnel verbindt het perron met de woonwijken in de omgeving. Ten behoeve van mindervaliden is er een hellingbaan aanwezig.

Biesdorf is een stadsdeel in het Berlijnse Bezirk Marzahn-Hellersdorf, dat in 1920 in het kader van de vorming van Groot-Berlijn onderdeel werd van de stad. Het stadsdeel telt ongeveer 31.000 inwoners.

Het Tierpark Berlin Friedrichsfelde of kortweg Tierpark Berlin is een dierentuin in het district Lichtenberg in de Duitse hoofdstad Berlijn. Naast de Zoologischer Garten Berlin in het stadsdeel Charlottenburg is het een van de twee dierentuinen in de Duitse hoofdstad.

Friedrichsfelde is een stadsdeel in het district Lichtenberg in Berlijn. Er is nog veel historische bebouwing in het stadsdeel. Het is ook bekend door het Tierpark Berlin en het daarin gelegen Schloss Friedrichsfelde.

De Zentralfriedhof Friedrichsfelde is een begraafplaats in het Berlijnse stadsdeel Berlin-Lichtenberg. Op de begraafplaats liggen veel socialisten, communisten en tegenstanders van het nazisme.

Het Biesdorf Center is een stadsdeel-winkelcentrum in het Berlijner wijk Biesdorf.

Biesdorf-Süd is een station van de metro van Berlijn, gelegen aan de rand van het oostelijke stadsdeel Biesdorf, nabij de Biesdorfer See en niet ver van het Tierpark Friedrichsfelde. Het metrostation werd geopend op 1 juli 1988 en is onderdeel van lijn U5. Tussen Biesdorf-Süd en het volgende station in westelijke richting, Tierpark, bevindt zich met een lengte van ruim 1850 meter het langste traject tussen twee Berlijnse metrostations. Station Biesdorf-Süd ligt ongeveer op maaiveldniveau, langs het tracé van de voormalige VnK-spoorlijn (Verbindung nach Kaulsdorf). Het station heeft twee perrons en drie sporen, waarvan de buitenste bestemd zijn voor doorgaande treinen. Het middelste spoor werd gebruikt voor in Biesdorf-Süd eindigende versterkingsritten, maar deze diensten hebben sinds enige tijd Kaulsdorf-Nord als eindpunt. Aan de oostzijde van de perrons bevinden zich trappenhuizen, waar ten behoeve van mindervaliden ook een hellingbaan aanwezig is. De uitgangen leiden naar een voetgangerstunnel onder de sporen, die uitkomt aan de Beruner Straße. Zoals alle stations aan de in de jaren 1988-89 geopende verlenging van de U5 werd Biesdorf-Süd ontworpen door het Entwurfs- und Vermessungsbetrieb der Deutschen Reichsbahn ("Ontwerp- en Kadasterdienst van de DR") en kreeg het een zuiver functioneel uiterlijk.

Gehrenseestraße is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het noordoosten van de stad. Het station werd geopend op 20 december 1984 en ligt langs de zogenaamde Außenring, een ringspoorweg die met een wijde boog om en deels door de Duitse hoofdstad loopt. Het S-Bahnstation bevindt zich in de zuidpunt van het Berlijnse stadsdeel Neu-Hohenschönhausen, maar bedient vooral wijken in Alt-Hohenschönhausen, gelegen aan de westzijde van het station. Het gebied ten oosten van station Gehrenseestraße wordt gedomineerd door industrie. Station Gehrenseestraße ligt nabij de gelijknamige straat en bestaat uit een eilandperron met twee sporen. Er is één uitgang aan de zuidzijde van het perron, leidend naar de Gehrenseestraße, die de sporen op een viaduct kruist. Het station wordt bediend door S-Bahnlijn S75 (Warschauer Straße - Wartenberg); regionale treinen over de Außenring stoppen er niet.

Friedrichsfelde is een station van de metro van Berlijn, gelegen in de oude dorpskern van het gelijknamige stadsdeel. Het metrostation werd geopend op 21 december 1930 als oostelijk eindpunt van lijn E, de huidige U5, die op dezelfde dag in gebruik genomen werd. Friedrichsfelde zou 43 jaar lang het eindstation van de lijn blijven, tot men deze in 1973 met één station verlengde naar Tierpark. Ten zuidoosten van het metrostation bevindt zich de gelijknamige bovengrondse metrowerkplaats Friedrichsfelde. De stations op lijn E kregen een standaardontwerp van de hand van Alfred Grenander, indertijd huisarchitect van de Berlijnse metro. Om de sterk op elkaar gelijkende stations van elkaar te onderscheiden maakte Grenander gebruik van de zogenaamde kenkleur, die toegepast werd op vaste elementen als de wandbetegeling, de stalen steunpilaren en de kiosken op het perron. De toewijzing van de kenkleur volgde een zich herhalend patroon: roze, lichtgrijs, geel, blauwgroen, lichtgroen. Station Friedrichsfelde werd uitgevoerd in de kleur blauwgroen. Vrijwel alle stations van lijn E werden dieper dan voorheen aangelegd, zodat er ruimte was voor tussenverdiepingen. Station Friedrichsfelde bouwde men daarentegen vlak onder het straatniveau, zoals dat tot de jaren twintig gebruikelijk was in Berlijn. Dit betekent dat de trappen aan beide uiteinden van het eilandperron rechtstreeks naar de bovengelegen Einbecker Straße leiden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leed het Berlijnse metronet grote schade. Ook station Friedrichsfelde werd tijdens een bombardement op 26 februari 1945 getroffen. De nabijgelegen werkplaats moest het eveneens meermaals ontgelden. In de nadagen van de oorlog reden er op het oostelijke deel van lijn E al geen treinen meer; op 25 april 1945 werd ook de dienst op de laatste nog wel in bedrijf zijnde trajecten stilgelegd. Na de oorlog begonnen de herstelwerkzaamheden meteen; station Friedrichsfelde kon op 24 mei 1945 de eerste provisorische pendeltreinen ontvangen. In de DDR-periode werd een groot aantal stations op lijn E gerenoveerd, waarbij de betegeling vervangen. In station Friedrichsfelde bleven de oorspronkelijke tegels echter behouden; wel werden de pilaren, in contrast met de kenkleur van het station, roodbruin geschilderd. In 1958 kreeg de stationsnaam de toevoeging Tierpark, verwijzend naar de nabijgelegen dierentuin. In de aanloop naar verlenging van lijn E naar station Tierpark werd deze toevoeging in 1970 weer gschrapt. Tussen 2003 en 2004 stak men de oudste stations van de U5 in een nieuw jasje. De wandbetegeling moest wijken voor een vandalismebestendige bekleding van geëmailleerde metaalplaten, waarbij werd teruggegrepen op het principe van de kenkleur. Sinds 2004 wordt station Friedrichsfelde gedomineerd door diverse blauwe tinten. Ook werd de verlichting verbeterd, werd er een nieuwe vloer gelegd en kwam er nieuw perronmeubilair. In 2010 volgde de ingebruikname van een lift bij de zuidelijke uitgang.