Station Raoul-Wallenberg-Straße

Mehrower Allee is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station werd geopend op 15 december 1980 en was op dat moment het eindpunt van de S-Bahnlijn naar Marzahn, die tegenwoordig het nummer S7 draagt. Twee jaar later verlengde men de lijn naar Ahrensfelde. Aanvankelijk droeg het station de naam Otto-Winzer-Straße; deze naar de DDR-politicus Otto Winzer genoemde straat werd in 1992 echter omgedoopt tot Mehrower Allee. Station Mehrower Allee ligt parallel aan de Märkische Allee, de westelijke randweg van Marzahn. Aan de oostkant van het station bevindt zich een typische Oost-Duitse hoogbouwwijk uit het begin van de tachtiger jaren (Plattenbau); ten westen van het spoor ligt een industriegebied. Station Mehrower Allee bestaat uit een volledig overdekt eilandperron en twee sporen. Een voetgangerstunnel verbindt het perron met de woonwijken rond de Mehrower Allee.

Marzahn is een station van de S-Bahn van Berlijn in het gelijknamige Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station ligt parallel aan de Märkische Allee, in het westen van het stadsdeel en nabij winkelcentrum Eastgate. Station Marzahn werd geopend op 1 mei 1898 aan de Wriezener Bahn en was oorspronkelijk een eenvoudig dorpsstation; tegenwoordig wordt het bediend door S-Bahnlijn S7. Een tweetal tramlijnen verzorgt de verbinding met de omliggende woonwijken. De Wriezener Bahn werd gebouwd als regionale spoorlijn van Berlijn via Werneuchen naar Wriezen en kreeg in vrijwel alle dorpen die hij passeerde een station. In Marzahn verrees naast het perron voor de reizigerstreinen ook een goederenstation. Nadat het dorp in 1920 bij Groot-Berlijn was gevoegd, ontstonden de eerste plannen de spoorlijn naar Marzahn te elektrificeren en in het S-Bahnnet op te nemen. In 1938 ging weliswaar het goedkopere S-Bahntarief gelden op de Wriezener Bahn (tot aan Werneuchen), maar elektrificatie zou voorlopig nog uitblijven; stoom- en dieseltreinen zouden nog enkele decennia het beeld bepalen in station Marzahn. De ontwikkeling van een grootschalige nieuwbouwwijk in Marzahn, die uiteindelijk ruim 100.000 inwoners zou tellen, maakte de aanleg van een S-Bahnlijn langs de Wriezener Bahn alsnog noodzakelijk. Op 30 december 1976 stopten de eerste elektrische S-Bahntreinen in station Marzahn, waar men in noordelijke richting kon overstappen op tot Marzahn ingekorte regionale dieseltreinen. In 1980 werd de S-Bahnlijn verder verlengd en verdwenen de regionale treinen uit station Marzahn. Het stationsgebouw uit 1898 en het perron waar de regionale treinen stopten werden afgebroken. In 1993 herstelde men de regionale dienst tussen Ahrensfelde (sinds 1982 het eindpunt van de Marzahnse S-Bahnlijn) en Berlin-Lichtenberg, zij het zonder stop in station Marzahn. Het eilandperron van het station beschikt over twee uitgangen, een via een viaduct over de sporen naar de Märkische Allee en de Wiesenburger Weg, een naar het in 2005 geopende winkelcentrum Eastgate.

Kaulsdorf is een wijk van Berlijn, behorend tot het district Marzahn-Hellersdorf en ligt deels in de Barnim (streek).

Marzahn [marˈtsaːn] is een stadsdeel van Berlijn, behorend tot het district Marzahn-Hellersdorf. Het stadsdeel, dat van 1979 tot 2001 een zelfstandig district vormde, omvat het grootste nieuwbouwgebied in de voormalige DDR en telt ruim 110.000 inwoners. Samen met Hohenschönhausen en Hellersdorf vormt Marzahn een gordel van Plattenbau-nieuwbouwwijken in het noordoosten van de Duitse hoofdstad. Tot in de zeventiger jaren van de twintigste eeuw was Marzahn echter niet veel meer dan een dorp, hoewel het al sinds 1920 tot Groot-Berlijn behoort. De oude dorpskern is behouden en geïntegreerd in het centrum van het nieuwe stadsdeel. De naam Marzahn (de klemtoon ligt op de tweede lettergreep) is vermoedelijk van Slavische herkomst. Mogelijk stamt de naam van het woord more ("zee") of marcana, wat in het Polabisch "dras" betekent. Door overstromingen van het riviertje de Wuhle ontstonden namelijk regelmatig moerassen in de omgeving van Marzahn. Marzahn ligt in de Barnim (streek).

Poelchaustraße is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station kwam in gebruik op 29 september 1979 en werd toegevoegd aan het reeds drie jaar eerder geopende traject Friedrichsfelde Ost - Marzahn. Aanvankelijk droeg het station de naam Karl-Maron-Straße; deze naar de DDR-politicus Karl Maron genoemde straat werd in 1992 echter omgedoopt tot Poelchaustraße. Toen de S-Bahnverbinding naar Marzahn (de huidige lijn S7) in 1976 in gebruik werd genomen, was het stadsdeel nog volop in ontwikkeling. Om deze reden werd station Poelchaustraße (Karl-Maron-Straße) pas geopend in 1979, toen de omgeving voldoende bebouwd en bewoond was. In hetzelfde jaar werd het nieuwbouwgebied Marzahn een zelfstandig stadsdistrict. Station Poelchaustraße ligt parallel aan de Märkische Allee, de westelijke randweg van Marzahn, en net voorbij de splitsing van de lijnen S7 en S75. Een voetgangerstunnel verbindt het volledig overdekte eilandperron met de woonwijken aan de oostzijde van het station. Het gebied ten westen van het spoor wordt gedomineerd door industrie.

Gehrenseestraße is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het noordoosten van de stad. Het station werd geopend op 20 december 1984 en ligt langs de zogenaamde Außenring, een ringspoorweg die met een wijde boog om en deels door de Duitse hoofdstad loopt. Het S-Bahnstation bevindt zich in de zuidpunt van het Berlijnse stadsdeel Neu-Hohenschönhausen, maar bedient vooral wijken in Alt-Hohenschönhausen, gelegen aan de westzijde van het station. Het gebied ten oosten van station Gehrenseestraße wordt gedomineerd door industrie. Station Gehrenseestraße ligt nabij de gelijknamige straat en bestaat uit een eilandperron met twee sporen. Er is één uitgang aan de zuidzijde van het perron, leidend naar de Gehrenseestraße, die de sporen op een viaduct kruist. Het station wordt bediend door S-Bahnlijn S75 (Warschauer Straße - Wartenberg); regionale treinen over de Außenring stoppen er niet.

De Springpfuhl-Passage is een winkelpassage in de wijk Marzahn in Berlijn in het district Marzahn-Hellersdorf.

Springpfuhl is een station van S-Bahn van Berlijn, gelegen in het Berlijnse stadsdeel Marzahn. Het station werd geopend op 30 december 1976. Springfuhl is een splitsingsstation voor de S-Bahnlijnen S7 en S75, die, komend uit westelijke richting, hun weg vervolgen naar Ahrensfelde respectievelijk Wartenberg. De dienstregeling is zodanig ingericht dat stadinwaarts rijdende treinen aansluiting geven op staduitwaarts rijdende treinen van de andere lijn, zodat het station een overstapfunctie heeft voor reizigers tussen verschillende buitenwijken. Station Springpfuhl, dat zijn naam dankt aan een nabijgelegen meertje, ligt parallel aan de Märkische Allee, de westelijke randweg van Marzahn. Het station bestaat uit een volledig overdekt eilandperron en heeft twee uitgangen. De zuidelijke uitgang leidt naar de Allee der Kosmonauten, die de sporen op een viaduct kruist; hier bevindt zich tevens een halte van twee tramlijnen die het station verbinden met de omliggende woonwijken van Marzahn en met Hellersdorf. Aan de noordzijde van het station leidt een tunnel naar de Helene-Weigel-Platz. De S-Bahnlijnen die station Springfuhl bedienen werden aangelegd ter ontsluiting van twee grootschalige nieuwbouwgebieden die in de DDR-periode aan de rand van Oost-Berlijn verrezen: Marzahn en Hohenschönhausen. In 1976 legde men parallel aan de Wriezener Bahn, een reeds bestaande regionale spoorweg, een S-Bahnlijn naar station Marzahn aan, die in 1982 werd doorgetrokken naar het huidige eindpunt Ahrensfelde. In 1984 volgde een lijn die parallel aan de Berliner Außenring naar station Hohenschönhausen leidde en een jaar later werd verlengd naar Wartenberg. De laatstgenoemde lijn takt een kleine kilometer ten noorden van station Springpfuhl volledig kruisingsvrij af van de lijn naar Marzahn - Ahrensfelde.

Gärten der Welt (Erholungspark Marzahn) is een park met een aantal thematuinen in het oosten van Berlijn in district Marzahn-Hellersdorf. Nadat in 1985 de Britzer Garten in West-Berlijn geopend werd, kwam de DDR met Gärten der Welt als tegenhanger. In 1987, ter gelegenheid van het 750-jarig bestaan van Berlijn, opende hier de ’Berliner Gartenschau’. De grootste thematuin: de Chinese tuin, is de grootste in deze vorm van Europa. Andere thematuinen zijn: Japanse, Balineese, Oriëntaalse, Koreaanse, Italiaanse, Engelse, Christelijke en Joodse tuin. In het park is er ruim aandacht voor kunst en architectuur. Het park ligt op en rond de Kienberg. In 2017 was er de wereldtentoonstelling Internationale Gartenausstellung 2017. Metrostation Kienberg (Gärten der Welt) aan de lijn U5 is toen in 2017 hernoemd. Tussen dit metrostation en het bezoekerscentrum loopt de enige kabelbaan van Berlijn.

De Kienberg, ook wel Hellersdorfer Berg genoemd, is een heuvel in het landschap in het district Marzahn-Hellersdorf in Berlijn. De heuvel is 102,2 meter hoog en ligt in het stadsdeel Marzahn in Wuhletal tussen de straten Cecilien- en Eisenacher Straße. De Kienberg is, na de Ahrensfelder Bergen (114,5 m) en voor de Biesdorfer Höhe (82,1 m), de op een na hoogste verhoging in het district Marzahn-Hellersdorf. Op de heuvel en in de Gärten der Welt vond de Internationale Gartenausstellung 2017 (IGA 2017) plaats, deze was oorspronkelijk geplant op het Tempelhofer Feld.

Berlin-Hohenschönhausen is een spoorweg- en S-Bahnstation in het noordoostelijke Berlijnse stadsdeel Neu-Hohenschönhausen. Het station werd geopend in 1984 en ligt aan de zogenaamde Außenring, een ringspoorweg die met een wijde boog om en deels door de Duitse hoofdstad loopt. Station Hohenschönhausen telt drie perrons, twee zijperrons voor de spoorwegen en een eilandperron voor de S-Bahn, en ligt onder de Falkenberger Chaussee, die de sporen op een viaduct kruist. Het station wordt iedere tien minuten bediend door S-Bahnlijn S75 (Warschauer Straße - Wartenberg); daarnaast stoppen er regionale treinen van de Prignitzer Eisenbahn en de ODEG, die station Berlin-Lichtenberg verbinden met Templin respectievelijk Eberswalde - Frankfurt (Oder). Er kan bovendien worden overgestapt op twee tramlijnen en een aantal stads- en streekbuslijnen. Station Berlin-Hohenschönhausen opende op 20 december 1984 ter ontsluiting van het gloednieuwe woongebied Hohenschönhausen, een typische Oost-Duitse Plattenbauwijk. De op dezelfde dag in gebruik genomen S-Bahnlijn naar Hohenschönhausen werd parallel aan de bestaande spoorlijn aangelegd en takt nabij station Springpfuhl af van de acht jaar eerder geopende lijn naar Marzahn. Het regionale spoorwegstation in Hohenschönhausen was aanvankelijk bedoeld als tijdelijke oplossing, daar men later een groter station wilde bouwen in Malchow, waar ook grootschalige woningbouw gepland was. Station Hohenschönhausen zou dan alleen een halte van de S-Bahn blijven. In december 1985 verlengde men de S-Bahnlijn met één station van Hohenschönhausen naar Wartenberg, maar daar bleef het bij. Station Hohenschönhausen behield zijn functie als spoorwegstation en onderging in 1998 een modernisering, waarbij onder meer twee liften werden ingebouwd. De plannen voor verlenging van de S-Bahn naar een station in Malchow, of zelfs nog verder naar de Sellheimbrücke in Karow, zijn inmiddels definitief van de baan.

Wartenberg is een voormalig dorp in het noordoosten van Berlijn dat tegenwoordig een stadsdeel van het district Lichtenberg is. Het relatief dunbevolkte stadsdeel telt 2250 inwoners en ligt aan de rand van het nieuwbouwgebied Hohenschönhausen, dat tot 2002 deels binnen de grenzen van Wartenberg lag. Sindsdien zijn alle nieuwbouwwijken samengevoegd in het stadsdeel Neu-Hohenschönhausen. In het dagelijkse spraakgebruik verwijst nog steeds meestal naar het voormalig Wartenbergse deel van Hohenschönhausen. Wartenberg ontstond in de 13e eeuw als brinkdorp, waarvan er in Barnim vele te vinden zijn. De naam Wartenberg duikt voor het eerst op in een oorkonde uit 1270, waarin sprake is van een zekere Bernhardus de Wardenberge. Het dorp zelf wordt voor het eerst vermeld in het landboek van keizer Karel IV uit 1375. In de loop der eeuwen was Wartenberg in het bezit van meerdere adellijke families, totdat de stad Berlijn de heerlijkheid in 1882 kocht. Net als in onder meer Blankenfelde, Malchow en Falkenberg werden er vloeivelden voor de zuivering van het afvalwater van de Duitse hoofdstad aangelegd. In 1920 volgde de annexatie van het dorp door Groot-Berlijn en werd Wartenberg deel van het Berlijnse district Weißensee. In de nadagen van de Tweede Wereldoorlog blies de Wehrmacht de dertiende-eeuwse dorpskerk op, daar deze als oriëntatiepunt voor het oprukkende Rode Leger zou kunnen dienen. Op 21 april 1945 bereikten de Sovjettroepen desondanks het dorp. Vanwege de ontwikkeling van een grootschalig nieuwbouwgebied, dat zich deels over het grondgebied van Wartenberg uitstrekte, werd in 1985 het nieuwe district Hohenschönhausen ingesteld, waarvan Wartenberg voortaan deel van zou uitmaken. In 2001 ging dit district op in Lichtenberg. De oude dorpskern van Wartenberg, die onder de bescherming van monumentenzorg staat, ligt letterlijk in de schaduw van de hoogbouw van Hohenschönhausen. Desondanks is het dorpse karakter enigszins behouden gebleven en zijn er nog oude boerderijen te vinden. Ten noordoosten van het eigenlijke dorp, tegen de grens met Brandenburg, ligt de Siedlung Wartenberg, een eveneens door kleinschalige laagbouw gekarakteriseerde wijk. Tussen beide woonkernen liggen open velden. De belangrijkste straten van het stadsdeel zijn de Dorfstraße, in de oude kern, de Lindenberger Straße, naar het Brandenburgse dorp Lindenberg, en de Birkholzer Weg naar de Siedlung Wartenberg. Een aantal buslijnen verbindt Wartenberg met Lichtenberg, Hohenschönhausen en het Brandenburgse district Barnim. Het S-Bahnstation Wartenberg, eindpunt van lijn S75, ligt net buiten de grenzen van het stadsdeel in Neu-Hohenschönhausen.