Sint-Romboutskathedraal

De Minderbroedersgang in de Belgische stad Mechelen is een doorgang tussen de Sint-Romboutskerkhof/Onder den Toren (Sint-Romboutskathedraal) en Melaan. Vroeger was dit de toegang tot het Minderbroedersklooster. Het Cultureel Centrum Mechelen is hier gevestigd sinds 1968.

Het Schepenhuis is een gebouw in Mechelen waar de schepenbank in de middeleeuwen haar vergaderingen hield. Het bevindt zich tussen de Grote Markt en de IJzerenleen. Het wedijvert met het schepenhuis van Aalst om de titel van oudste 'stadhuis' van Vlaanderen. In de 13e eeuw kwam Mechelen tot een economische opleving door de bloeiende lakenhandel. Daardoor groeide de nood aan gebouwen. In 1288 werd er beslist om een stenen gebouw op te richten voor de schepenbank, die tot dan in openlucht bijeenkwam. Tussen 1374 en 1375 werd het gebouw uitgebreid. De decoratie gebeurde onder andere door André Beauneveu en Jan I Keldermans. Tijdens het bewind van Karel de Stoute werd in het Schepenhuis in 1473 het Parlement van Mechelen geïnstalleerd. Dit parlement was het hoogste rechtscollege in de Nederlanden. In 1477 werd het weer afgeschaft door Maria van Bourgondië. Filips De Schone besliste om het parlement opnieuw op te richten, maar dan onder de naam Grote Raad van Mechelen. De raad verhuisde in 1616 naar het voormalige paleis van Margaretha van Oostenrijk, ook in Mechelen. Het gebouw kreeg later nog verschillende functies. Zo werd van 1811 tot 1846 de stedelijke academie er onder gebracht. Vanaf 1852 diende het gebouw als stedelijk museum. Op 1 november 1897 werd het in gebruik genomen als stadsarchief en stadsbibliotheek. Tijdens de Eerste Wereldoorlog raakte het gebouw zwaar beschadigd. Enkele restauratiecampagnes volgden, in 1916-1917, 1932 en 1934-1938. Het archief zou er tot in 1989 vertoeven, tot aan de verhuis naar de Kazerne Dossin. Vanaf 2000 diende het Schepenhuis weer als museum. In 2011 opende een tentoonstelling met werken van Rik Wouters uit de collectie van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten, aangezien dit museum gesloten is voor renovatie. Tot aan het einde van deze werken in 2017, bleef de Wouterscollectie in het Schepenhuis. Sinds 9 september 2018 is het Schepenhuis de nieuwe locatie van het toeristisch infokantoor Visit en UiT in Mechelen.

Het Aartsbisschoppelijk Paleis van Mechelen is de residentie van de aartsbisschoppen van Mechelen. Het bevindt zich aan de Wollemarkt in Mechelen, vlak bij de Sint-Romboutskathedraal. Het paleis dateert uit de 18e eeuw en heeft tal van renovaties meegemaakt. De stijl van het gebouw is classicisme, wat zich toont in de volgende kenmerken: sobere gevelopbouw, veel horizontalisme en een U-vormig grondplan. Het paleis vertoont invloeden van de Italiaanse architectuur. Achteraan is er een zeer grote tuin.

't Vliegend Peert is een historisch pand in de Belgische stad Mechelen. Dit huis was tijdens de volledige 16e eeuw de woonplaats van kunstenaars. Zeker het schildersgeslacht Verhulst maakte het tot een prominente plaats in Mechelen. Vermoedelijk werd het tussen 1350 en 1450 opgetrokken en onderging het een aantal verbouwingen in functie van de activiteiten van de bewoners. Het is gelegen in de Sint-Katelijnestraat waar in de 15e en 16e eeuw een aantal kunstateliers waren gevestigd. Karel van Mander bevestigt dit en schrijft: Te Mechelen daet meer als 150 sulcke winckelen waren. Het pand werd in 1984 gerestaureerd. Lucas Faydherbe werd in 1617 geboren in het huis aan de linkerkant van 't Vliegend Peert. Hij ontwierp in 1684 het huis De Koornbloem aan de rechterkant. Dit bewijst nog eens het belang van de locatie tot in de 17e eeuw.

De IJzerenleen is een van de belangrijkste centrumstraten in de Belgische stad Mechelen. Ze is gelegen tussen de Grote Markt, de Vismarkt en (via de Grootbrug) de Korenmarkt. De breedte van de straat komt door het feit dat er vroeger een vliet in het midden van de IJzerenleen lag. Hier legden in de middeleeuwen schepen aan om vis te verkopen. Over een deel van de vliet werd in 1279 een houten vloer gelegd. Op deze Visbrug werd een vismarkt gehouden. In 1380 werd de vliet hier overwelfd. De handelsfunctie werd verplaatst omstreeks 1530 naar de Zoutwerf. In de volgende jaren werd de vliet afgezet met ijzeren leuningen waaraan de straat haar naam te danken heeft. Voor het Schepenhuis, dat de IJzerenleen scheidt van de Grote Markt, lagen voor de Eerste Wereldoorlog het Vleeshuis en het gildehuis van de handboogschutters (ook Huis Sint-Rumoldus). Deze gebouwen, net als de meeste oude panden aan de IJzerenleen, werden zwaar beschadigd bij een Duits bombardement in 1914. Ze werden afgebroken en aan de IJzerenleen werden vanaf 1919 tot in de jaren 1930 nieuwe panden opgetrokken. Sinds 1 juli 2020 valt de IJzerenleen binnen de autoluwe zone van de binnenstad.

In den Vijgenboom is de oudste houten gevel van Mechelen. Het pand met houten puntgevel met vooruitspringende verdiepingen aan de Sint-Katelijnestraat en de A.B.-straat dateert uit het begin van de zestiende eeuw. Het beeldsnijwerk boven de deur stelt een hamer, tang en aambeeld voor. Hoogstwaarschijnlijk was de bewoner lid van het smedenambacht. Sinds 1977 is het pand beschermd als monument.

De Grote Markt is het voornaamste plein in de stad Mechelen. Het plein meet ongeveer 1 hectare. Aan de Grote Markt ligt het stadhuis van Mechelen. Ook op de Grote Markt staan tal van historische gebouwen, waaronder: De Beyaerd met trapgevel met vier leeuwenfiguren en het Mechelse stadswapen. Dit pand werd in 1383 door de stad aangekocht en later ingericht als stadhuis. In 1919 namen de posterijen hier hun intrek. In het Haentien (1773) met gevel in Lodewijk XV-stijl met een vergulde haan op de spits van de gevel. In den Boer à la Mode met arduinen gevel in Lodewijk XV-stijl, die tot in 1902 in de Befferstraat stond. In het Suyckerhuys (1716) in Régencestijl. Vroeger stond er op de Grote Markt een standbeeld van Margaretha van Oostenrijk, maar in 2006 is het beeld verplaatst naar de Schoenmarkt. Dichtbij staat de Sint-Romboutskathedraal en het Schepenhuis. Vanaf de Grote Markt gaat de Bruul richting Fonteinbrug en de IJzerenleen richting Hoogbrug.

De refugie van Sint-Truiden is een refugehuis van de abdij van Sint-Truiden aan de Schoutetstraat en het 'Groen Waterke' in Mechelen. In de 16e eeuw liet kanunnik Willem Sarens de woning met toren verbouwen tot stadspaleis, als eigen woning en als refuge voor de benedectijnenabdij van Sint-Truiden, waar zijn broer abt was. In de 17e eeuw werd het pand verkocht, waarna het de woning werd van magistraten van de Grote Raad. In 1921 kocht de provincie Antwerpen het gebouw. In het gerestaureerde pand zaten het aartsbisschoppelijk archief en later de aartsbisschoppelijke administratie, gezien de nabijheid van het Aartsbisschoppelijk Paleis van Mechelen. Sinds 1938 is het beschermd als monument.

Het Jef Denynplein is een plein in Mechelen gelegen aan de vliet de Melaan. Het plein is op 26 juni 1952 genoemd naar Jef Denyn, stadsbeiaardier van Mechelen. Sinds 2006 werd de vliet Melaan weer opengelegd om water terug in de historische binnenstad te brengen.

De Minderbroedersbrug is een gemetselde boogbrug over de Melaan in het centrum van de stad Mechelen. De brug ligt aan de Minderbroedersgang, bij de kruising met de straat Melaan.

Het Hof van der Gracht de Rommerswael is een monument aan de Goswin de Stassartstraat in Mechelen. Het voormalige Hotel Van der Gracht de Rommerswael was in 1647 eigendom van Aurelius Carrega en in 1755 van Rogier-Filips, baron Van der Gracht de Rommerswael. In 1839-1840 werd het pand verkocht door Louisa en Albertina Van der Gracht aan de zusters van de arme klaren toen ze verhuisden naar het Kasteel van Tielen. In 1844 werden een kapel en kloosterpand gebouwd achter het hotel naar ontwerp van architect F. J. Bouwens. Het gebouw werd voltooid in 1845. Het barokhuis heeft een rondboogpoort en is sinds 1968 als monument beschermd.

De Vismarkt is een 16de-eeuws rechthoekig plein in Mechelen, gelegen aan de noordelijke Dijle-oever tussen Drabstraat en Nauwstraat, afgezet met bakstenen kaaimuren en ijzeren leuning uit het eerste kwart van de 20ste eeuw." Op dit plein geeft de Begijnenstraat uit, genaamd naar de begijnen die hier in het begin van de 13de eeuw woonden voordat het Begijnhof werd opgericht. "Oorspronkelijk lag de vismarkt op de IJzerenleen. De geuroverlast stoorde er talloze inwoners, waaronder Margareta van Oostenrijk. Een verhuis werd door tegenstanders nog verhinderd tot na de dood van Margareta. In de erop uitgevende tot dan geheel aan weerszijden bebouwde Nauwstraat werd een deel van de huizenrij tegen de Dijle afgebroken en de vishandel werd vanaf 1531 gehouden op de vrijgemaakte locatie, heden de Vismarkt." "In 1613 bouw van overdekte galerijen, geschraagd door houten kolommen op vierkante arduinen sokkels. In 1687 plaatsen van arduinen pomp, vervangen door een gietijzeren pomp in 1865, heden verdwenen. Bakstenen kaaimuren met zandstenen speklaag; gietijzeren balusterleuning, volgens oude foto's van na 1914. De overdekte markt werd in 1953 afgebroken voor aanleg van een parking." Deze is op heden verdwenen. "Straatbeeld naar het oosten toe bepaald door het imposant hoekhuis "De Steur"; naar het zuiden toe zicht op de Dijle-overkant." . Aan de overzijde zicht op de Haverwerf. Sinds april 2011 zijn beiden verbonden door de "Van Beethovenbrug", genoemd naar Lodewijk van Beethoven (1712–1773), grootvader van de beroemde Ludwig van Beethoven, afkomstig uit deze wijk. De brug heeft bij de Mechelaars de bijnaam "Lamottige brug" gekregen, een schalkse verwijzing naar de voormalige brouwerij Lamot enerzijds en het bedenkelijke ontwerp van de constructie anderzijds. Tot 2014 vishandelsfunctie en horecazaken. Op heden een bruisende wijk in het hart van de stad, met horeca, interieurzaken en toenemende woonfunctie onder impuls van talrijke renovaties en stadsvernieuwingsprojecten zoals "het Loretteklooster" en "het Spijker". Het plein is autoluw en toegankelijk voor rolstoelgebruikers.