Sint-Pauluskerk (Valkenswaard)

De Johannes Evangelistkerk was een katholieke kerk te Valkenswaard, gelegen aan de C. Ruys de Beerenbrouckstraat 3. Deze kerk werd ingewijd in 1964 en werd ontworpen door architectenbureau Geenen & Oskam. Het was een kerk in modernistische stijl. Het was een rechthoekig gebouw met vijf naast elkaar gelegen zadeldaken, hoge glasgevels en het koor in een smal, doosvormig bakstenen gebouw vervat, dat tegen genoemde zadeldaken aan was geplaatst. Voor de kerk stond een hoge, slanke klokkentoren, opgebouwd uit vier bakstenen kolommen die een kruisvorm suggereren. De kerk werd in 1988 onttrokken aan de eredienst, en in 1989 gesloopt.

Agnetendal is een vrouwenklooster te Dommelen, dat bestond van 1442 tot 1716. Het klooster werd gesticht vanuit het in 1430 ontstane klooster te Achel bij Gheen Beemden of Geenenbroek, dat Catharinadal heette. Dit was een klooster van de Reguliere Derde Orde der Franciscanessen. Ook in Peer ontstond een soortgelijk klooster, dat aan Sint-Agnes was gewijd.

De Sint-Jozefkerk was een parochiekerk in de Nederlandse plaats Valkenswaard. Het modernistische gebouw stond van 1962 tot 1990 in de wijk Geenhoven, op de hoek van de Haagstraat en de Willibrorduslaan.

Het Huis Loon of Kasteel Loon was een 15e-eeuws kasteel in de Nederlandse gemeente Waalre, provincie Noord-Brabant. Het kasteel dankt zijn naam aan de nabijgelegen buurtschap Loon. Restanten van het kasteel zijn bewaard gebleven in de huidige boerderij, die sinds 1968 als rijksmonument is geclassificeerd.

De Dommelse Watermolen is een watermolen die zich bevindt op de Dommel nabij het dorp Dommelen. Het betreft een dubbele onderslagmolen die zowel de functie van korenmolen en van oliemolen vervult. Verder was de molen in gebruik als schorsmolen. Deze watermolen werd voor het eerst vermeld in de 2e helft van de 14e eeuw. Vermoedelijk zijn de documenten die over de oprichting ervan berichten door brand verloren gegaan. Van 1422 stamt een document waarin Hendrik van Ranst, die Heer was van Boxtel en Liempde, de molen verpachtte. In 1545 was ze eigendom van Jan van Cortenbach, heer van Helmond en Keerbergen, en later kwam ze in handen van de familie Van der Clusen, die heren waren van Waalre, Valkenswaard en Aalst. In 1747 werd de molen bezit van het nonnenklooster te Arendonk, dat het moederklooster was van de voormalige Abdij Agnetendal te Dommelen. Daarop werd het de boeren door de machthebbers van de Republiek verboden om hun graan op deze molen te laten malen. In 1749 werd de molen gekocht door Johannes Janszn. Ceunen. Hij verpachtte de molen aan derden, evenals de korenwatermolens in Valkenswaard en Westerhoven die eveneens in zijn bezit waren. Kleinzoon Joannes Evert Keunen werd burgemeester van Dommelen, twee andere kleinzoons fabrikant in Eindhoven. Toen in 1860 de Dommelse watermolen door de Eindhovense Keunens werd verkocht, wilde Joannes Evert Keunen de watermolen niet meer zien. Maar hij moest er wel iedere dag langs om zijn ambt als burgemeester in Dommelen uit te kunnen oefenen. Daarom liet hij op eigen kosten op 500 meter ten zuiden van de molen een tweede brug bouwen, de zogenaamde burgemeestersbrug die nu niet meer bestaat. Deze geschiedenis is opgetekend door de schrijver Uri Noteboom in het na zijn overlijden door Antoon Coolen uitgebrachte boek: Het land der Sniedersen (1948). In 1916 ging de beheerder van de molen, Fons Willems, op 56-jarige leeftijd plotseling het Trappistenklooster Lilbosch te Echt in, waar zijn dorpsgenoot Cornelis van den Eijnden als Dom Victor abt was. Toen viel Ceel van den Eijnden, de knecht, voor hem in. In 1900 pachtte hij de molen en, samen met zijn zoon Pau, wist hij de molen tijdens de Tweede Wereldoorlog te benutten als onderduikadres en om illegaal graan te malen voor de bevolking. In 1938 was de vervallen oliemolen afgebroken. Door huwelijk van dochter Alda Willems met Willem Snieders, mede-eigenaar van de Dommelsche Bierbrouwerij, kwam de molen in eigendom van deze brouwerij. Doch toen de brouwerij in 1968 werd overgenomen door Brouwerij Artois wilde de laatste de molen niet onderhouden, tenzij het een horecagelegenheid zou worden. Dit leidde tot een rechtszaak waarbij Pau van den Eijnden won en de molen als rijksmonument werd veiliggesteld. Stella verkocht de molen voor 1 gulden aan de gemeente Valkenswaard. Tot 1977 produceerde de molen nog meel voor bakkerijen en mengvoeders. Het accent verlegde zich daarna naar de productie en de verkoop van consumptiemeel voor thuisbakkers en hobby- en speciaalvoeders. In 1977 werd het westelijke molengebouw, de korenmolen, opnieuw van planken voorzien, maar het houtskelet, dat vermoedelijk uit de 19e eeuw stamt, bleef ongewijzigd. Het oostelijke molengebouw, de oliemolen, werd opnieuw opgebouwd, ditmaal als woonhuis. Pau overleed echter in 1983, maar zijn weduwe is er blijven wonen. Hun zoon Maurice van den Eijnden werd nadien molenaar. Hoewel de molen niet meer in gebruik is, is hij volkomen maalvaardig. Ook vanuit landschappelijk oogpunt is hij belangwekkend.

SV Valkenswaard is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Valkenswaard in Noord-Brabant, opgericht in 1934. Het eerste elftal van de club speelt in het seizoen 2024/25 voor het eerst in de Vierde Divisie. Tot in 1956 heette de club VSV '34 waarna de club VV Valkenswaard ging heten. Deze naam heeft de club gedragen tot in 1999 toen de naam veranderd werd naar SV Valkenswaard. De club speelt op Sportpark Den Dries in Valkenswaard. In het seizoen 1958/1959 weet VV Valkenswaard zich via de voorrondes te kwalificeren voor het hoofdtoernooi van de KNVB Beker, waarin het in de eerste ronde na verlenging met 1-0 verliest van tweede divisionist RKVV Wilhelmina. In het seizoen 2023/2024 promoveert SV Valkenswaard via de nacompetitie naar de Vierde Divisie. Dit seizoen speelde de club ook voor het eerst sinds 1965 weer in de Eerste Klasse. In de Vierde Divisie stond de club na de eerste twee periodes op de laatste plaats, maar in de 3e periode begon SV Valkenswaard aan een opmars die er uiteindelijk toe leidde dat de club zich rechtstreeks wist te handhaven in de Vierde Divisie.

De Loondermolen was een watermolen op de Dommel, ten zuiden van Waalre en ten noorden van Valkenswaard. Ze diende als korenmolen. De watermolen bevond zich op de plaats waar de heerlijkheid Waalre, Valkenswaard en Aalst haar hoofdkwartier had. De Dommelseweg gaat hier via de Loondermolenbrug over de Dommel. De heren van Waalre waren tevens heren van Herlaar en nog andere plaatsen, en ze woonden aanvankelijk niet bij de Loondermolen. Het kasteel van Loon zou, als adelijcks huijsinghe (slotje) pas in de eerste helft van de 15e eeuw zijn gebouwd. Dit huis werd in 1867 gesloopt en verbouwd tot boerderij. Deze werd in 1934 getroffen door brand en opnieuw opgebouwd in gewijzigde vorm. Ze heet nog steeds Het Kasteel. Een deel van de naar de Loonderweg gekeerde gevel is nog een restant van het oude kasteel. De Loondermolen bestond vermoedelijk niet voor 1368, aangezien een document van toen wel over de nabijgelegen Keersoppermolen, maar niet over de Loondermolen repte. Pas in 1384 werd de molen voor het eerst vermeld als zijnde in bezit van de heerlijkheid. Het was een dwangmolen voor de inwoners van bepaalde nabijgelegen gehuchten. In 1545 kwam een commissie in opdracht van keizer Karel V de stuwhoogten vaststellen bij de diverse watermolens. In 1703 stelde de heer van Waalre enz., Gerard Hubert van der Clusen, voorwaarden op voor de verpachting van de molen aan een molenaar. Deze bevatte vele verplichtingen. Vanaf 1793 kwam de molen in eigendom van de molenaars, vanaf 1888 was ze vaak in bezit van tabaksfabrikanten als Swane en in 1937 kwam ze in het bezit van Waterschap De Dommel. De molen was bedekt met leien, die mogelijk bij de sloop van het Kasteel beschikbaar zijn gekomen. Het gebouw was van hout. De molen werd gesloopt, maar het molenhuis bleef bewaard. Het werd herbouwd na een brand in 1907, en het werd sterk gewijzigd in 1966.

De Rehobothkerk was een verenigings- annex protestants kerkgebouw in het Nederlandse Valkenswaard (provincie Noord-Brabant), gelegen aan Gasthuisstraat 2. De architect was Rijkelijkhuizen. De weinige gereformeerden in Valkenswaard, zeker vanaf begin 20e eeuw aanwezig, bestonden voornamelijk uit marechaussees en ander personeel, dat onder meer de grensbewaking verzorgde. Geleidelijk groeide dit aantal. In 1934 vonden er diensten plaats in een openbare lagere school en vanaf 1936 in een verenigingsgebouw, dat Rehoboth werd gedoopt. Ook enkele hervormde verenigingen hadden hun activiteiten in dit gebouw. Pas in 1943 werd een zelfstandige gereformeerde kerk opgericht, die los van de Eindhovense gereformeerde kerk kwam te staan. Wel moest het pand nog enkele malen worden verlaten, zoals in 1942 toen de bezetter het pand vorderde, en in 1951 toen het door brand werd verwoest. In 1962 namen de gereformeerden de Ontmoetingskerk in gebruik. In 1963 namen de hervormden het Rehobothgebouw over, verbouwden het en kerkten er weer vanaf 1966. In 1988 werd het gebouw verkocht en kwamen de hervormden over naar de Ontmoetingskerk, die zich uiteindelijk tot PKN-kerk ontwikkelde.

Heikant is een buurtschap in de Nederlandse gemeente Waalre. De buurtschap is gelegen aan de doorgaande weg tussen Waalre-dorp en Valkenswaard, nabij de gemeentebossen van Waalre en de historische buurtschap Loon. Aan de Heikantstraat is een wokrestaurant gevestigd in het voormalige café `t Huufke. Dit was in de zeventiende en achttiende eeuw een van de boerderijen behorende tot het Kasteel van Waalre, en dus eigendom van de Heer van Waalre. Het IVN Aalst-Waalre heeft rond Heikant een met blauwe paaltjes gemarkeerde wandelroute uitgezet.

De Hockeyvereniging HOD (Hockey Ons Devies) is opgericht op 20 februari 1949 en is met 950 leden (peildatum 1 september 2021) een van de grotere sportverenigingen van Valkenswaard. De vereniging is aangesloten bij de Koninklijke Nederlandse Hockey Bond (KNHB).

De Sint-Martinuskerk is de parochiekerk van Dommelen, gelegen aan Bergstraat 15.

Het Nederlands Steendrukmuseum in de plaats Valkenswaard in de provincie Noord-Brabant toont de uitvinding, de techniek, de uitingen en het maatschappelijk belang van het in 1798 door Alois Senefelder uitgevonden steendruk- of lithografie-vlakdrukprocedé. De in het museum opgestelde steendrukpersen, waaronder een exacte replica van de stangenpers van Senefelder en enkele steendruksnelpersen, zijn alle bedrijfsklaar. De handpersen en steendruksnelpersen (respectievelijk uit 1901 en 1926) in zowel het museum als in het in september 2014 geopende 'Museumatelier Senefelder' worden regelmatig gebruikt.