Brug 658

Signs of Mokum is een muurschildering in Amsterdam-West. De meterslange muurschildering is aangebracht op een blinde muur van de Mercator Speeltuin aan het Orteliuspad op de scheidslijn van Oud-West en Nieuw West. Het enorme schilderij grijpt terug op Amsterdam (Mokum) in de Gouden Eeuw met al haar rijkdom als gevolg van de scheepvaart. Het werd aangebracht in het kader van het Kosmopolite Art Tour Festival in 2013 en werd financieel ondersteund door Het Scheepvaartmuseum, Amsterdam. Op een van der onderdelen van het schilderij is het Wapen van Amsterdam te zien op de spiegel van een schip met de wapenleus "Heldhaftig, vastberaden en barmhartig" op een lint met daarboven de drie Andreaskruizen. De namen van de kunstenaars zijn linksboven van het kunstwerk vermeld.

Tussen twee aaneengebouwde voormalige kantoorgebouwen uit 1972 aan de Staalmeesterslaan en de Jan Evertsenstraat in Amsterdam staat een titelloos kunstwerk. Het is een geometrisch plastiek ontworpen door Margot Zanstra. Haar man Piet Zanstra ontwierp de twee betonnen massief aandoende gebouwen. Tussen de gebouwonderdelen (een hoogbouw en een laagbouw) was een gezamenlijke entree. Toen het complex rond 2012 een andere bestemming kreeg werd die entree verwijderd en kwamen er twee afzonderlijke ingangen. Het kunstwerk moest daarop verplaatst worden; de landschapsarchitect betrokken bij de herinrichting wilde het beeld voor de plek behouden. In de gebouwen zijn nu een hotel en een hotelschool gevestigd. Het beeld is typisch voor Zanstra’s werk in dat het van alle kanten een ander beeld geeft. Sommigen zien een gelijkenis met het Sibeliusmonument in Helsinki van Eila Hiltunen.

Zwaan is een kunstwerk geplaatst in het Rembrandtpark. Het ontwerp van het dier kwam van de scholiere Esther Oude Ophuis middels een 3d-schetsontwerp, met uitvoering door kunstenaar Piet van der Kar. Het werd in 2014 vervaardigd in het kader van een wedstrijd voor de Art-Zuid-Junior-kunstroute. Dat leverde 160 ontwerpen op. Uit die verzameling werden er twintig omgezet in daadwerkelijke voorwerpen en ze werden geplaatst in het Vondelpark, dat in 2014 honderdvijftig jaar bestond. De zwaan is geïnspireerd op het schilderij De bedreigde zwaan van Jan Asselijn dat in het Rijksmuseum hangt. In april 2018 werd de zwaan verplaatst naar het Rembrandtpark. Sindsdien dobbert ze rond in een soort vijver in de waterweg die het park van noord naar zuid doorsnijdt. Ze is aan te treffen ten zuiden van brug 659 in de Jan Evertsenstraat. Het beeld heeft geen vaste opstelling, ze drijft met de stroming mee.

Brug 659 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Zij is gelegen in de Jan Evertsenstraat en overspant het Rembrandtpark. De brug werd aangelegd in een woestenij. Het park was wel al vanaf 1958 gepland, maar het zou nog tot begin jaren zeventig duren voordat het ingericht werd. Het park was al een speelterrein voor kinderen met uitgesleten wandel- en fietspaden, van organisatie was echter nog geen sprake. In de nazomer van 1966 begon de Dienst de Publieke Werken toch al aan een toekomstbeeld. In het zand werd gebouwd aan Brug 659. Nadat de rijweg van de Jan Evertsenstraat naar het zuiden verplaatst was, kon begonnen worden met de fundering en even later met de betonnen overspanning. In september 1966 had men het idee dat er in november al over de brug, die ook dan nog in het zand lang, gereden kon worden, zodat de straat weer recht (eigenlijk in een kromming) lag in haar route tussen Mercatorplein en de Sloterplas. Bij de inrichting van het park werd het viaduct uitgegraven, waarbij er onder de overspanning een voet- en fietspad werd aangelegd, alsmede een waterweg, zodat het kunstwerk zowel een brug als viaduct werd. Het is tevens een toegang tot het park via diverse trappen. Het stuk waterweg is hier nog kaarsrecht, maar kronkelt vervolgens door het park. Zij blijft in verband met een ander waterpeil gescheiden van de Postjeswetering met wie zij pas bij de schutsluis Westlandgrachtschutsluis samenkomt. Conform de andere ontwerpen van de Dienst der Publieke Werken is de brug uitgevoerd in wit beton, leuningen zijn donkerblauw. Opvallend aan de brug zijn toegepaste reliëfs in het beton en de kubistisch gemodelleerde leuningen, die tussen het beton geplaatst zijn zowel op de overspanning als bij de onderdoorgang. Na oplevering zijn er nauwelijks werkzaamheden aan de brug verricht. Een groot werk was wel de aanleg van tramrails in 1989 voor de zuidwaartse verplaatsing en verkorting van de tramverbinding naar Geuzenveld. Het traject genaamd "de 3 Jannen" kwam op 18 september 1989 voor tramlijn 13 in gebruik. Buslijn 19 die vanaf het begin over de brug heen gereden had verdween toen. Ten noordwesten van het viaduct staat een elektriciteitshuisje, waarvan het dak versierd is door het kunstwerk Wolk van Han Schuil.

Wolk is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-West. Het is een creatie van Han Schuil uit 2003. De titel is gegeven door de gemeente Amsterdam; de kunstenaar gaf tot 2008 zijn werk geen titels, aldus Het Parool (22 juli 2020). De opdracht voor het beeld kwam van het Amsterdams Fonds voor de Kunsten, daarbij werd wel over "wolk" gesproken en Schuil hanteerde dat dan ook als werktitel. Het moest een kunstwerk worden als markeringspunt tussen De Baarsjes en het Rembrandtpark. Bij een latere controle bleek de werktitel omgezet te zijn in een “definitieve” titel. Schuil meldde in 2020 dat hij tijdens het maken meer geïnspireerd werd door een boksbeugel. Bij de keus voor plaatsing van het werk, viel het oog van de kunstenaar op een transformatorhuisje in het park, dat staat in de hoek van de Jan Evertsenstraat en de Orteliuskade. Hij zag in dat huisje een geschikte sokkel voor zijn beeld. Tegelijkertijd dacht hij, dat de gemeente daar nooit mee akkoord zou gaan, maar tot zijn verrassing kwam er toestemming. Het kunstwerk is goed te zien vanaf de brug 659 die vlak langs het beeld voert. Het rechthoekig object meet ongeveer zes bij negen meter en is verdeeld in vier vlakken die de kleuren geel en zwart meekregen en heeft een scherpe vorm. De kunstenaar meldde in 2020 via terugblik dat hij toen verslaafd was aan contrasterende kleuren. In het bijna tweedimensionale werk zijn gaten uitgespaard. Het kunstwerk is daarbij oplopend geplaatst, hetgeen op bezwaren stuitte van mensen wonende aan de Orteliuskade, die tegen de (lege) achterkant van het kunstwerk aangekeken. Dit werd verholpen door hogere beplanting te plaatsen tussen de "kade" (de Orteliuskade loopt niet langs een waterweg) en het kunstwerk. Han Schuil beschouwde zichzelf niet als schilder en beeldhouwer; hij noemde het een openluchtschilderij. Een eerder uitgegeven Het Parool omschreef het bij een latere expositie van de kunstenaar als het resultaat van een explosie.

De Ringweg-West, van 1956 tot 2016 Einsteinweg genoemd, is een weg in Amsterdam en vormt een onderdeel van de rijksweg A10. In 1956 werd voor het eerste deel van deze weg de naam Einsteinweg vastgesteld, naar Albert Einstein (1879-1955), vermaard Amerikaans natuurkundige van Duitse geboorte. De weg loopt door de (voormalige) stadsdelen Westpoort, Bos en Lommer en Slotervaart/Overtoomse Veld, sinds 1 mei 2010 door Amsterdam-West en Amsterdam Nieuw-West. Het gedeelte van de Ringweg om Amsterdam dat de naam Einsteinweg droeg loopt van de Coentunnel tot aan het knooppunt De Nieuwe Meer. Het eerste deel van de weg werd voor het verkeer opengesteld in juni 1966 bij de opening van de Coentunnel en liep tot het Bos en Lommerplein. De Multatuliweg, die liep van het Bos en Lommerplein naar de Haarlemmerweg, werd bij het begin van de aanleg opgebroken om ruimte voor de aanleg van de Einsteinweg te maken. In verschillende fasen werd de weg verder doorgetrokken, in 1969 tot de Jan van Galenstraat, in 1972 tot de Cornelis Lelylaan en in 1975 tot De Nieuwe Meer. Hierbij werden ongelijkvloerse kruisingen met afslagen aangelegd bij de Nieuwe Hemweg (s101), Basisweg (s102), Haarlemmerweg (s103), Bos en Lommerweg (s104), Jan van Galenstraat (s105), Cornelis Lelylaan (s106) en Henk Sneevlietweg (s107). Op een aantal plaatsen, met name in de buurt van het Bos en Lommerplein, staan woningen zeer dicht langs de Einsteinweg. Dit komt doordat de weg in 1939 als stadsstraat (Multatuliweg) was ontworpen en pas in de jaren zestig werd vervangen door een autosnelweg. De vreemde doorsnijding van de Delflandpleinbuurt is hierdoor ook te verklaren. Op een deel van het tracé van deze weg was oorspronkelijk vanaf de Erasmusgracht tot aan de Slotervaart een noord-zuid lopende gracht gepland. Daarom staan de huizen ten noorden van de Jan van Galenstraat aan de James Ross-kade in plaats van -straat. De woningen die nu dicht langs de weg staan hebben veel last van verkeerslawaai en luchtvervuiling. Bij het Bos en Lommerplein is de weg in 2003 overkluisd met kantoren, waardoor deze vanaf de Bos en Lommerweg niet meer zichtbaar is. In de zomer van 2001 vond groot onderhoud plaats, toen werden ook hoge geluidsschermen geplaatst. Ook in de zomer van 2017 was de weg in de zomer een aantal weken afgesloten voor groot onderhoud, waarna deze weer circa 15 jaar mee kan. Op 13 december 2016 besloot de gemeente Amsterdam, op verzoek van wegbeheerder Rijkswaterstaat, om de naam Einsteinweg te vervangen door Ringweg-West, dit in lijn met de andere delen van de A10 die al sinds 1975 officieel Ringweg-Noord, -Oost en -Zuid heten.

De Watermuur Rembrandtpark is een combinatie van een fontein en kunst in de openbare ruimte, Amsterdam-West. Het plaatsen van de watermuur was onderdeel van een langdurige renovatie (2017-2031) van het Rembrandtpark, dat om de zoveel jaar aangepakt moet worden vanwege verzakkingen. De kleine waterval ontstaat binnen brug 659 in de Jan Evertsenstraat van waaruit het water op een plateau stroomt en vervolgens wegzakt naar een bassin om terug te stromen richting de muur. Plannen waren er in 2017, de uitvoering moest wachten tot 2020. Het ontwerp kwam van Lobke Alkemade en Quirijn Verhoog; uitwerking van Rots Maatwerk; zowel Alkemade als Rots maatwerk waren eerder actief in Amsterdam.

De potkachel is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-West. Het staat in de middelberm aan het eind van de Jan van Galenstraat alwaar de helling begint met haar kruising met de A10, de rondweg rond Amsterdam. Het kunstvoorwerp in de vorm van een reusachtige potkachel werd op initiatief van buurtbewoners geplaatst, zij vonden de reclameborden die hier voorheen stonden geen goede entree van de buurt. Het kunstwerk werd op 23 april 2010 onthuld. Het duurde vijf jaar voordat het traject initiatief, geld, plaatsing compleet was. Zelfs Ella Vogelaar, destijds Minister voor Wonen, Wijken en Integratie en naamgever van de vogelaarwijken, moesten geld bijleggen. De initiatiefnemers wilden een beeld dat het thuisgevoel en huiselijkheid weergaf, als zij van de rondweg hun wijk binnentraden. Als inspiratiebron werd het studioalbum Home is where the heart is van David Cassidy uit 1976 genomen. De vele nationaliteiten, die in de omliggende wijk wonen, een zogenaamde smeltkroes, worden weergegeven door een wereldkaart in reliëf aangebracht op de potkachel met schoorsteen. Voor de buurt vormt het kunstwerk de tegenhanger of aanvulling van de Opstandingskerk, die gezien haar vorm ook wel de kolenkit wordt genoemd. Anderen zagen er een verwijzing in naar de namen van de openbare ruimten in de omringende wijk; ze zijn vernoemd naar ontdekkingsreizigers, zoals Robert Scott en de Robert Scottstraat. Niet iedereen was even blij met dit kunstvoorwerp. Sommigen kregen er een warm gevoel bij, anderen vonden het weggegooid geld en kitsch. Na oplevering zagen mensen er weer wat anders in, de combinatie van kachel en wereldkaart zou dan verwijzen naar klimaatverandering en/of opwarming van de Aarde. Het Parool van 25 juli 2023 constateerde verder dat de tenaamstelling De potkachel in de nabije toekomst verdere uitleg behoeft; de naam verwijst naar een (benoeming van een) object dat in de 21e eeuw rap in de vergetelheid raakt.

Brug 660 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze is gelegen in het Rembrandtpark en dus alleen geschikt voor voetgangers en fietsers. Ze vormt een oost-westverbinding in het park tussen de Van Spilbergenstraat en Orteliuskade aan de oostzijde en Staalmeesterslaan en Staalmeesterslaanbrug aan de westkant van het park. Langs dat pad ligt Amsterdams oudste kinderboerderij "De Uijlenburg". Vanaf de definitieve opening van het park in 1974 lag er een houten brug over de waterweg die van noord naar zuid door het park loopt. Deze brug, net als het park van de tekentafel Dirk Sterenberg en de Dienst der Publieke Werken, bestond uit houten liggers met houten balustrades in de vorm van donkerbruine balken. De hoogte was door tuinarchitecte Janneke Willemsen zo gekozen, dat gehurkte schaatsers onder de brug door konden. De houten bruggen waren rond 2000 aan vervanging toe; ze waren vermolmd. Royal HaskoningDHV, met ontwerpers Syb van Breda, Joris Smits en René Rijkers, kwam met een soort standaardbrug voor het park. Zij bestaan uit een cortenstalen brugdek waarop de glazen borstwering / balustrades steunen. Het is een in materiaal duurzame brug, want de gebruikte materialen zijn recyclebaar. De relatief lichte constructie kon gezet worden op de oude fundering, zodat tijd en materiaal uitgespaard konden worden. Die bruggen liggen wel lager over het water. De doorzichtige balustraden werden al snel doelwit van graffiti en vandalisme

Brug 466 is een kunstwerk in Amsterdam-West. Alhoewel genummerd als brug is het een viaduct en/of tunnel afhankelijk van het standpunt. Het viaduct is gelegen in het westen van de Jan van Galenstraat vlak voordat die de Ringweg Amsterdam (A10) / Einsteinweg kruist. Het is de noord-zuidverbinding tussen de James Rosskade en Dr. Jan van Breemenstraat. De kruising was hier lang gelijkvloers. Door de aanleg van de ringweg, de nieuwe verbinding tussen de Haagseweg en Coentunnelweg, was een ongelijkvloerse kruising noodzakelijk. Volgens het ontwerp van Rijkswaterstaat werd de Jan van Galenstraat over de Ringweg gelegd. Hierdoor kreeg het stuk Jan van Galenstraat tussen de Robert Scottstraat en Jan Tooropstraat te maken met een verhoging in de vorm van een talud. Dit had weer tot gevolg dat de James Rosskade naar het zuiden toe dood zou lopen op dat talud. Voor voetgangers en fietsers werd een tunnel geïntegreerd in het complex van viaducten. Zo kon er een verbinding gehandhaafd worden tussen het gebied ten noorden van de Jan van Galenstraat en het even zuidelijker gelegen Rembrandtpark zonder dat dat langzaam verkeer de Jan van Galenstraat moest oversteken. Eind 1967 begon men met de aanleg van het complex, in eerste instantie voor de relatief korte verlenging van de Einsteinweg tussen Bos en Lommerplein en Jan van Galenstraat. De kruising (brug 134P) werd in haar geheel geopend in 1972 toen ook het stuk Einsteinweg tot aan de Cornelis Lelylaan werd geopend. Brug 466 is rond 1971 opgeleverd.

De Staalmeesterslaanbrug (brug 146P) is een kunstwerk in Amsterdam-Nieuw West. Het viaduct, geheel van beton is gelegen in de Ringweg Amsterdam. Het overspant de verbinding voor voetgangers en fietsers tussen de Staalmeesterslaan (haar naamgever) en de Jan Voermanstraat. Ze werd van 1969 tot 1972 gebouwd in verband met de toenmalige aanleg van de Ringweg-West (Einsteinweg) vanaf de Jan van Galenstraat zuidwaarts tot aan de Cornelis Lelylaan Op 27 juni 1972 werd de viaducten van de Einsteinweg op het traject Jan van Galenstraat - Cornelis Lelylaan geopend. De viaducten gingen vanaf 1972 naamloos door het leven met het nummer 146P hetgeen verwijst naar een brug in Amsterdam in beheer bij het rijk of provincie, in dit geval het rijk. Amsterdam vernoemde op 8 december 2017 (bijna) alle viaducten in de ringweg, om een betere plaatsaanduiding te krijgen. Op die datum werd de nieuwe naam Staalmeesterslaanbrug opgenomen in de Basisadministratie Adressen en Gebouwen (BAG). Het bouwwerk werd daarbij vernoemd naar de nabij gelegen Staalmeesterslaan, vernoemd naar het schilderij De staalmeesters van Rembrandt van Rijn. Ten noordoosten van het viaduct staan twee voormalige kantoorgebouwen. De laagbouw dient tot filiaal van de Hotelschool The Hague. De hoogbouw, een voormalig kantoor van de AMRO Bank, dient tot hotel. Ze zijn beide ontworpen door Piet Zanstra, Ab Gmelig Meyling en Peter de Clercq Zubli.

De Sint-Josephkerk is een voormalige rooms-katholieke parochie-kerk aan de Erik de Roodestraat in Amsterdam Bos en Lommer. Het gebouw werd als kerk gebruikt van 1952 tot 1990. Vervolgens was het van 1996 tot 2012 in gebruik als klimhal. Na een periode van leegstand is het gebouw gekraakt en landelijk bekend geworden als De Vluchtkerk. Er woonden uitgeprocedeerde asielzoekers zonder verblijfsvergunning. Na hun vertrek en weer een periode van leegstand is in mei 2016 het gebouw na een renovatie, heropend als kinderspeelplaats.