Zonder titel (Dik Box, Amsterdam-Oost)

Amsteldok is een groot kantoorgebouw aan de Amsteldijk en de Trompenburgstraat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid, ontworpen door de Rotterdamse architect Huig Aart Maaskant. Tot 2019 heette het gebouw Rivierstaete.

De Amsteldijk is een dijk in Amsterdam en ligt op de westelijke (linker) oever van de Amstel. De straat op het gedeelte tussen het Muntplein en de Singelgracht heet gewoon 'Amstel'. Ten zuiden van de Singelgracht heet het 'Amsteldijk'. Er is geen directe verbinding tussen de Amstel (als straat) en Amsteldijk. De Amsteldijk ligt in zijn geheel in het stadsdeel Amsterdam-Zuid, waarvan de Amstel de oostelijke begrenzing is. Van noord naar zuid voert de Amsteldijk langs De Pijp en de Rivierenbuurt. De belangrijkste kruisingen zijn die met de Ceintuurbaan en de Vrijheidslaan. Verder zuidelijk gaan de autowegen A2 (of Nieuwe Utrechtseweg) en de A10 over de Amsteldijk heen. De Amsteldijk bevindt zich buiten de vroegere stadsmuren van Amsterdam en tot 1896 lag zelfs alleen het gedeelte ten noorden van de huidige Ceintuurbaan binnen de gemeentegrenzen (het overige deel lag in de gemeente Nieuwer-Amstel, het huidige Amstelveen). Voorheen werd de Amsteldijk "Utrechtsezijde" genoemd, een benaming die nog tot rond het begin van de twintigste eeuw werd gebruikt, ook nadat "Amsteldijk" als officiële naam was vastgesteld. Bij het begin van de Amsteldijk (gezien vanuit de stad) vertrok vroeger de trekschuit naar Utrecht. De trekschuit naar Weesp vertrok op de andere oever; hier ligt de nog steeds zo geheten Weesperzijde. In 1940 waren er plannen de gebouwen aan de Amsteldijk tot aan de Govert Flinckstraat te slopen. Er zou in het blok gevormd door Amsteldijk, Govert Flinkcstraat, Van Woustraat en Stadhouderskade plaats gemaakt worden voor een nieuw stadhuis aan en met uitzicht op de Amstel. De Tweede Wereldoorlog is er waarschijnlijk de oorzaak van dat het plan in de prullenmand belandde. Aan de Amsteldijk zijn (van noord naar zuid) te vinden: Amsteldijk 35, voorheen Verzorgingstehuis Tabitha, vanaf 2014 Amstelhuis het vroegere Raadhuis van Nieuwer-Amstel, waarin van 1915 tot 2007 het Gemeentearchief van Amsterdam gevestigd was, de P.L. Kramerbrug, het Botenhuis van Nereus en het beeld Nereus op zeepaard van Nic Jonk de remise Lekstraat (achterzijde) het kantoorgebouw Rivierstaete, het Martin Luther Kingpark, de begraafplaats Zorgvlied en de Riekermolen met het standbeeld van Rembrandt nabij de Kalfjeslaan Toegangspoort Aemstel Schooltuinen achter genoemd beeld van Rembrandt. Het Amstelveense gedeelte van de dijk heet direct ten zuiden van de Kalfjeslaan, tot aan de brug van Ouderkerk, Amsteldijk Noord. Verderop, ten zuiden van Ouderkerk wordt dit Amsteldijk Zuid.

De watertoren van Nieuwer-Amstel, die na 1896 in Amsterdam stond, is ontworpen door architecten H.P.N. Halbertsma en Jan Verheul en werd gebouwd in 1888. De toren had een hoogte van 40,00 meter en een waterreservoir van 500 m³. De toren stond aan de Amsteldijk iets ten zuiden van de latere Berlagebrug en is in 1928 gesloopt. Op deze plaats kwam de toegang tot de Remise Lekstraat van de Gemeentetram Amsterdam.

Park Somerlust is een park in Amsterdam-Oost

De Zuidergasfabriekbrug oftewel brug 311 is een dubbele ophaalbrug gelegen in de buurt Amstelkwartier van de wijk Overamstel aan de rechter Amsteloever in Amsterdam-Oost. De brug die al in 1912 bestond verbindt het westelijke en oostelijke gedeelte van de Korte Ouderkerkerdijk en overspant de toegang tot de haven van de voormalige Zuidergasfabriek waarvan de voormalige watertoren goed zichtbaar is. Dit terrein maakt thans deel uit van het Park Somerlust. De witte houten brug is relatief smal en heeft een beperkt draagvermogen (3,5 ton) maar is wel toegankelijk voor het autoverkeer voor de aanliggende huizen en woonboten alhoewel er wel een drietal belemmerende paaltjes staan. De brug dient handmatig te worden bediend met een ketting en kent geen slagboom. De brug maakt onderdeel uit van de fietsroute van Amsterdam langs de rechter Amsteloever en direct na de brug begin het fietspad naar brug 1962 richting Utrechtsebrug en verder langs de Amstel richting Ouderkerk aan de Amstel. De brug ging altijd naamloos door het leven. In april 2018 vernoemde de gemeente Amsterdam de brug naar die Zuidergasfabriek, die hier tot 1967 gevestigd was.

Spaklerweg 26-28, Amsterdam is een gebouw aan de Spaklerweg, Amsterdam-Oost. Het is sinds 2003 een rijksmonument. Het gebouw werd neergezet als een woning voor de directeur en adjuct-ingenieur van de Zuidergasfabriek, die hier haar terreinen had. Het gebouw stond er als het ware aan het industrieterrein vastgeplakt, gescheiden door een straat. Het is een rechthoekig gebouw, waarbij de noordzijde een afspiegeling is van de zuidzijde; symmetrie was de norm. Die as wordt gevormd door een hemelwaterafvoer. Aan beide geveluiteinden is op de begane grond een erker te vinden, die dienst doet als drager van balkons op de etage. Tussen de erkers/balkons bevindt zich een middenrisaliet waarin luifel en entrees. Het geheel bevindt zich onder een mengeling van zadel- en schilddaken, die uitmonden in twee puntdaken in het midden van de voorgevel en twee dakkapellen aan de zijkanten. Het merendeel van de gevels is opgetrokken in baksteen met hier en daar variatie in het metselverband. Horizontaal wordt hier een daar afgewisseld met natuursteen. Aan beide kopse kanten van het gebouw bevinden zich eveneens entrees, die via trapjes bereikt kunnen worden; hier is de symmetrie losgelaten. Het gebouw dateert uit de periode 1911-1912, de tijd dat het rationalisme hoogtij vierde. De specifieke architect is vooralsnog onbekend; hij was waarschijnlijk werkzaam bij de Gemeentelijke Gasfabrieken. De aanbesteding vond plaats op 4 september 1911; er was toen nog geen adres bekend (en nodig). Er moest gebouwd worden in de Groot-Duivendrechtse polder. De Spaklerweg kreeg pas in 1956 haar naam. In de eerste twintig jaar van de 21e eeuw werden de restanten van de Zuidergasfabriek opgeruimd en de grond moest danig gesaneerd worden. Na die sanering lagen de woningen aan het Bella Vistapark/Bella Vistastraat maar behielden vooralsnog hun “oude adres”. Even ten zuiden van dit gebouw staat Spaklerweg 24, de voormalige opzichterwoning.

De Remise Lekstraat, ook wel Remise Kromme Mijdrechtstraat of Remise Amsteldijk genoemd, is een Amsterdamse tramremise met adres Amsteldijk 153 in de Rivierenbuurt. Zij is gebouwd in 1927-'29 door de Dienst der Publieke Werken voor de Gemeentetram Amsterdam en nu nog in gebruik bij het trambedrijf van het GVB. Op 14 december 1918 werd achter de voormalige watertoren aan de Amsteldijk een houten hulpremise voor wagenberging gebouwd op een terrein dat was gereserveerd voor de bouw van een nieuwe remise. Op 27 mei 1925 werd besloten tot bouw en al spoedig ging de eerste paal de grond in. Het eerste gedeelte kwam in gebruik op 27 augustus 1927 en daarna begon de sloop van de houten hulpremise om plaats te maken voor de bouw van het tweede gedeelte dat in 1930 in gebruik werd genomen. Het was daarmee de grootste tramremise van Europa met plaats voor 320 tramwagens voor een totaal bedrag van ƒ 2.432.000. Nu is het de tweede remise van het Amsterdamse trambedrijf. Het is een eenrichtingremise, de trams rijden binnen aan de zijde van de Amsteldijk en aan de zijde van de Lekstraat eruit. Sinds enige jaren staat het gebouw op de lijst van rijksmonumenten. De naam Lekstraat is ontleend aan het feit dat de remise is gelegen recht tegenover de Lekstraat. Het uitrijden geschiedt via deze straat. De uitruksporen komen samen op de T-kruising van de Kromme-Mijdrechtstraat en de Lekstraat in een enkelspoor naar deze straat. De lijnen 3, 4, 12, 14 en 19 worden vanuit de Lekstraat geëxploiteerd. In het verleden hebben voor langere of kortere tijd ook andere lijnen, behalve de lijnen 1, 16, 17 en 27 vanuit de remise gereden. De remise Lekstraat wordt nu alleen nog gebruikt als stalling. Het (meeste) dagelijks onderhoud aan de trams wordt gedaan in de remise Havenstraat, waardoor er dagelijks overbrengingsritten nodig zijn. Per 12 juli 2010 zijn beide remises organisatorisch samengevoegd. Naast trams en museumtrams heeft de remise in de jaren zestig ook enige tijd onderdak geboden aan lesbussen.

De Zuidergasfabriek was van 1909 tot 1967 een complex voor het leveren en produceren van gas voor verwarming en koken in Amsterdam.

Trompenburgstraat is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Spaklerweg 24, Amsterdam is een gebouw aan de Spaklerweg, Amsterdam-Oost. Het is sinds 2003 een rijksmonument. Het gebouw werd neergezet als woning voor de (hoofd)opzichter van de Zuidergasfabriek, die hier haar terreinen had. Het gebouw stond er als het ware aan het industrieterrein vastgeplakt, gescheiden door een straat. Het is een rechthoekig bijna vierkant gebouw. De aanbesteding vond plaats op 20 juni 1910 waarbij een serie gebouwen moest worden gebouwd op de terreinen van genoemde gasfabriek; die terreinen werden weliswaar door Amsterdam bestuurd maar lagen nog in de gemeente Ouder-Amstel. Het gebouwtje heeft slechts één bouwlaag met daarboven een zolderetage. De gevels zijn bijna in hun geheel opgetrokken uit baksteen, alhoewel hier en daar wat natuursteen is toegepast. In het schilddak zijn allerlei hoeken toegepast om aan te sluiten op de twee tuitgevels. Deze hebben door de toepassing van hout een enigszins chaletachtig voorkomen. Opvallend is dat de hoofdingang zich niet bevindt aan de straat, maar aan de noordwestelijke gevel. Die deur onderbreek de cordonlijst die de plint scheidt van de rest van het gebouw. In 2020/2021 werd er hevig verbouwd aan het gebouw waarbij er een serre aan werd gebouwd en de fundering verbeterd werd. Onder het rijksmonument was ook een houten bijgebouwtje begrepen; echter het is de loop der jaren verloren gegaan. Bij de verbouwing is bepaald dat eenzelfde gebouwtje wordt teruggezet/gebouwd. Het gehele terrein van de Zuidergasfabriek is in de eerste jaren van de 21e eeuw overgegaan in het Bella Vistapark en –straat. Of het gebouw zijn adres aan de Spaklerweg daarbij behoudt, is onbekend. Het gebouw werd na die herinrichting volledig omringd door nieuwbouw. Het gebouw staat ingeklemd tussen een berk (voorzijde) en een beuk (achterzijde). Even ten noorden van dit gebouw staat Spaklerweg 26-28, de voormalige directeurswoning, die in dezelfde stijl is gebouwd, maar qua stijl meer tegen het rationalisme aanleunt.

De watertoren van de Zuidergasfabriek aan de Spaklerweg in Amsterdam werd gebouwd in 1911. Zij is gebouwd door aannemer J.L. Seeuwen, die de laagste prijs bood op de aanbesteding in het najaar van 1910. Hij bouwde een watertoren met een hoogte van circa 45,00 meter met een borstwering van graniet met daarboven opvallend rood baksteen. Hij zou daarbij ook verantwoordelijk zijn geweest voor het ontwerp, maar dat wordt in de 21e eeuw in twijfel getrokken. Het ontwerp van de toren zou ook van de tekentafels van de Publieke Werken kunnen komen. De Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed geeft een volgende omschrijving: De 41,5 meter hoge watertoren van de Zuidergasfabriek is in 1910-1911 in helderrode baksteen opgetrokken met natuurstenen en in gele siersteen uitgevoerde accenten op een ronde basis naar ontwerp van J.L. Seeuwen in een eclectisch neo-renaissancistische stijl. Natuurstenen jaartalsteen (1910) in dito enkadrering van de hoofdtoegang. De toren heeft een taps verloop met de overkragende reservoirruimte in een tienhoek, bekroond door een tienhoekig koepeldak met lood bekleed, waarop een koepeltorentje op pilasters en een bol met sierlijke bekroning; voorts voorzien van vier wijzerplaten. De detailleringen bevatten onder meer segmentboognissen, bloklijsten, diamantkoppen, boogfriezen en sierbanden; onderaan rondboogvensters, verder rechthoekige vensters.

De Korte Ouderkerkerbrug (brug 1962) is een fiets- en voetgangersbrug gelegen in de wijk Overamstel aan de rechter Amsteloever in Amsterdam-Oost. De brug overspant de Duivendrechtsevaart en verbindt het westelijke gedeelte van de Korte Ouderkerkerdijk, direct na de Zuidergasfabriekbrug (brug 311) waar het fietspad begint, met de Joan Muyskenweg waarbij het fietspad naast de weg onder de Utrechtsebrug doorgaat en overgaat in de Jan Vroegopsingel. De brug met de op en afritten kent een bochtig verloop en heeft een vrij hoog hellingspercentage op de overspanning. Vanaf de Korte Ouderkerkerdijk gaat het tracé met een flauwe meanderende bocht naar links en daarna met een scherpe bocht naar rechts en na de overspanning over de Duivendrechtsevaart weer met een scherpe bocht naar rechts en dan weer met een flauwe meanderende bocht naar links. De brug zelf steunt op een tweetal V-vormige pilaren in de Duivendrechtsevaart en is voorzien van lichtmasten. De scheepvaart, die tussen de pilaren in moet varen, wordt door middel van een waarschuwingsbord gewezen op het feit dat het een doodlopende vaarweg is. De brug maakt deel uit van de fietsroute van Amsterdam langs de rechter Amsteloever richting Ouderkerk aan de Amstel. In april 2018 vernoemde de gemeente de brug tot Korte Ouderkerkerbrug.