Zonder titel (Dick Zwier)

Het Blomwijckerpad is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

Straalcompositie is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk van Henk Zweerus kwam met de oplevering van een telefooncentrale aan de L. van Sonsbeeckstraat, Osdorp. Het kunstwerk is uitgevoerd in de materialen en kleuren van het oorspronkelijk gebouw van architect B.J. Odink. Odink was ook verantwoordelijk voor de Telefooncentrale Amsterdam-Slotervaart, waarop Communicatie van Lotti van der Gaag prijkt en de Centrale Zuid-Amstel (afgebroken in 2012) met De vierde dimensie van Hans Ittman, die uit dezelfde tijd stammen. De Straalcompositie valt op doordat zij vanuit de gevel is geprojecteerd, een overeenkomst met de Handen van Willem Reijers. Straalcompositie is uitgevoerd in sierbeton, dat vermoedelijk eerste nog wit was, maar later antracietkleurig werd. De plastiek hing aan de voorgevel; rechts van de ingang, maar vanwege herindeling van het gebouw is die ingang verplaatst. Alhoewel het geheel bestaat uit kubusvormige blokjes ontstaat door verdraaiing daarvan het idee van een stralende ster, het enige ronde element in de verder strak rechthoekige gevel. Kunsthistoricus Jan Teeuwisse schreef in 2000, dat hij er loshangende afgeknepen telefoondraden in zag. Amsterdam kent van Zweerus ook nog een Horizontale compositie in het Leidsebosje en Verticale compositie op het Valeriusplein.

Brug 755 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Hoekenes en voert over de Osdorpergracht. Ze werd samen gebouwd met brug 756 in de Tussen Meer over de Hoekenesgracht. De eerste van meer dan 300 voorgespannen betonnen heipalen voor beide bruggen ging in augustus 1961 de grond in. In mei 1963 waren de twee bruggen gereed. De bruggen delen een keerwand en een terras in de bocht tussen beide bruggen. Brug 755 heeft drie doorvaarten; een centrale van 11 meter en twee aan weerszijden daarvan van 7,15 meter. De landhoofden zijn verpakt in betonbreuksteen. In de brug zijn kabels voor elektra en telefoonverbindingen alsmede een gasbuis en waterleidingbuis verwerkt. Het ontwerp is afkomstig van de Dienst der Publieke Werken met als esthetisch architect Dick Slebos. Hij was ook verantwoordelijk voor een zandbak en drinkfontein naast de brug. Vanaf de brug is er uitzicht op het kunstwerk Monument voor de vrede van Heppe de Moor.

Aan de gevels van drie bouwblokken aan het Blomwijckerpad in Amsterdam Nieuw-West zijn bij oplevering drie titelloze reliëfs geplaatst. De drie hebben Bijbelse teksten gemeen, kennelijk een vraag van de opdrachtgever de christelijke woningbouwvereniging Patrimonium. De drie reliëfs vertonen behalve het gezamenlijke thema ook overeenkomsten in plaats, kleurvoering en stijl. Dat laatste geldt ook voor de woonblokken. Het reliëf op de hoek van het Blomwijckerpad 25 en Witte Klok 1 was uitbesteed aan de kunstenaar Lex Horn. Hij liet zich inspireren door Spreuken 24, vers 27, die neerkomt op het volgende: 27: Doe eerst op het veld het werk dat je te doen hebt. Daarna kun je je huis bouwen. De bron is te lezen onderaan het reliëf (Spr.24: 27). Het kreeg later titels toebedeeld als Ladders en Huizenbouw. Het kunstwerk werd jarenlang abusievelijk toegeschreven aan Berend Hendriks; het wijkt echter voor wat betreft stijl af van diens overige werk en vertoont juist stijlkenmerken van het werk van Lex Horn.

Vruchtbaarheid is een beeld in Amsterdam van de kunstenaar Jacques Jutte (1930). Het staat sinds 1970 in het plantsoen van het woonstraatje Vreedenhaven, langs de kant van de weg Hoekenes, in de wijk Osdorp in het stadsdeel Nieuw-West. Dit werk van Jutte is een soort drieluik in geometrische bronzen vormen, die ook voor wat betreft sfeer overeenkomen. De twee kleine figuren lijken daarbij iets menselijks en mannelijks (hoekig) te vertegenwoordigen; het midden lijkt vrouwelijk (vloeiend). Rijksakademie op de kaart omschrijft het als: Geometrische verbeelding van vruchtbaarheid in brons. Anderen zien er een beschermende moeder met twee kinderen in. Het zou terugvoeren op de gezinssituatie van de buurt op dat moment (jaren 60). Jutte mocht van de gemeente Amsterdam het beeld maken in een ter beschikking gesteld atelier. Na voltooiing van het beeld weigerde de recalcitrante Jutte te vertrekken; pas na tussenkomst van de gerechtsdeurwaarder vertrok hij uiteindelijk. In 1962 waren er tentoonstellingen van Juttes werk in kunsthandels in Amsterdam en Den Haag; daar was al een werk met de titel Vruchtbaarheid te zien.

Vreedenhaven is een straat met plantsoen in Amsterdam Nieuw-West, in de Wildemanbuurt in de wijk Osdorp. Straat en plantsoen kregen op 15 juli 1958 hun naam en werden daarbij vernoemd naar de verdwenen buitenplaats op het grondgebied van de gemeente Sloten in 1921 opgeslokt door gemeente Amsterdam. Vreedenhaven is daarbij een open ruimte aan de straat Hoekenes en ligt tussen die straat en de Hoekenesgracht. De straat komt te vervallen in 2026. De bebouwing rondom het plantsoen kent de huisnummers 1 tot en met 16. De twee blokjes die samen een soort haak vormen bestaan uit twee bouwlagen (begane grond/huis en 1 hoog), het zijn zogenaamde duplexwoningen (twee woningen boven elkaar). Het ontwerp kwam van het architectenduo Evers en Sarlemijn, die vlak na oplevering zelf een foto van het complexje kwamen nemen. Rond Vreedenhaven zijn in 1959 ook zulke blokken gebouwd aan Hoekenes, Rijgersborch en de Osdorper Ban. In het plantsoen staat het beeld Vruchtbaarheid van Jacques Jutte Er is een voetbrug (brugnummer 763) vanaf Vreedenhaven over de Hoekenesgracht naar het Botteskerkpark.

Witte Klok is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

Aan de gevels van drie bouwblokken aan het Blomwijckerpad in Amsterdam Nieuw-West zijn bij oplevering drie titelloze reliëfs geplaatst. De drie hebben Bijbelse teksten gemeen, kennelijk een vraag van de opdrachtgever de christelijke woningbouwvereniging Patrimonium. De drie reliëfs vertonen behalve het gezamenlijke thema ook overeenkomsten in plaats, kleurvoering en stijl. Dat laatste geldt ook voor de woonblokken. Het reliëf op de hoek van het Blomwijckerpad 1 en Groenpad 1 was uitbesteed aan de kunstenaar Berend Hendriks. Hij liet zich inspireren door Psalm 128, een pelgrimslied. De verwijzing naar Psalm 128 staat onderaan de weergave, net als de naam van de woningbouwvereniging. Het kreeg later titels toebedeeld als Figuren en vuur en “De gezegende man”. Het kunstwerk werd jarenlang abusievelijk toegeschreven aan Lex Horn; het wijkt echter voor wat betreft stijl af van diens werk, terwijl het juist overeenkomsten vertoont met andere werk van Hendriks.

Hoekenes in een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat ligt vanwege haar lengte in diverse buurten (onder andere Wildemanbuurt) in Osdorp.

Osdorp (Tuinstad Osdorp) is een wijk in de Westelijke Tuinsteden in Amsterdam, in de Nederlandse provincie Noord-Holland. De naam is ontleend aan het 900 jaar oude dorp Osdorp dat tegenwoordig de naam Oud Osdorp draagt. De eerste paal werd geslagen in 1957 en in 1958 konden de eerste woningen in gebruik genomen worden aan Meer en Vaart, woningen van de Algemene Woningbouw Vereniging. Deze werden rond 2006 gesloopt. In Osdorp zijn straten vernoemd naar onder andere boerderijen en andere begrippen uit de vroegere gemeente Sloten en uit Rijnland en naar verdronken dorpen in Zeeland. De wijk bestaat uit een mengeling van laag-, middel-, en hoogbouw en was halverwege de jaren zeventig volgebouwd. Osdorp wordt aan de oostzijde begrensd door de Sloterplas en de Christoffel Plantijngracht, aan de noordzijde door de Ookmeerweg, aan de zuidzijde door de Plesmanlaan en aan de westzijde door de Middelveldsche Akerpolder. In de jaren negentig kwam nog een uitbreiding aan de westkant tot stand in de vorm van de wijk De Aker. Osdorp kreeg in 1958 een eerste busverbinding maar voor het centrum moest worden overgestapt op andere lijnen. Afgezien van een snelbuslijn in de spitsuren sinds 1961 kreeg Osdorp pas op 9 september 1962 een centrumverbinding, een tramverbinding van het Dijkgraafplein via het Osdorpplein, Slotervaart, Surinameplein en Kinkerstraat naar het centrum, toen tramlijn 17 werd heringesteld als tram. In 1971 kwam tramlijn 1 hiervoor in de plaats. In 1988 keerde lijn 17 weer terug in Osdorp, maar nu met eindpunt Osdorpplein. Toen in 2001 lijn 1 via de Pieter Calandlaan naar De Aker werd verlegd, ging lijn 17 weer naar zijn oorspronkelijke eindpunt Dijkgraafplein. Met de instelling van de eerste stadsdelen werd de wijk in 1981 onderdeel van het stadsdeel Osdorp. Sinds 2010 maakt deze deel uit van het stadsdeel Nieuw-West. Osdorp als wijk vormt nu onderdeel van twee officieel gedefinieerde wijken: Osdorp-Midden en Osdorp-Oost.

Brug 764 is een civiel kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug werd in de jaren 1965 en 1966 gelegd over de Osdorpergracht, waarover sinds najaar 2018 vier bruggen liggen. Van oost naar west zijn het de Prinses Amaliabrug, de drukke verkeersbrug in de Meer en Vaart, brug 764 alleen voor voetgangers en brug 755 in de Hoekenes. Het kunstwerk wordt gedragen door een betonnen paalfundering die door middel van een heimachine op een ponton de grond in werden geslagen. De eerste daarvan was op 8 februari 1965 geplaatst; de brug werd opgeleverd in februari 1966. Daar waar de twee verkeersbruggen brugpijlers nodig hebben en vrij vlak zijn, kennen de twee bruggen voor langzaam verkeer geen pijlers, maar wel een sterkere welving. De ontwerper van de brug is bruggenarchitect Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken zijn. De brug vormt de verbinding van de woonwijk Blomwijck (met onder andere Groenpad) met het winkelcentrum Osdorpplein.

De Jan Brouwerbrug (brugnummer 765) is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de Van Suchtelen van de Haarestraat en overspant de Hoekenesgracht. Ze voert naar het Stadspark Osdorp aan de Wolbrantskerkweg. De brug is alleen begaanbaar voor voetgangers en rijwielen. De brug kent een betonnen overspanning die landt op bakstenen landhoofden. De brug ging tot 2016 naamloos door het leven. De Amsterdamse bevolking kon toen namen aandragen voor anonieme bruggen of bruggen met alleen een officieuze naam. De brug werd toen vernoemd naar de in 2006 Jan Brouwer, plaatselijk (dat wil zeggen Osdorp) bekend als het Groene geweten (aldus Het Parool) en oprichter van de eerste moestuin aldaar (De Dovenetel). Hij was jarenland lid van de stadsdeelraad bewonerscommissie Osdorp en woonde ook jarenlang in die wijk. Rond de brug staat een aantal keramieken beelden van Adriaan Rees.