Prinses Amaliabrug (Amsterdam)

Torenwijck is een buurtje in het oostelijk deel van de Amsterdamse tuinstad Osdorp, buurt Meer en Oever. Ze is vernoemd naar de torenflats, die hier staan.

Meer en Vaart is een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat is op 15 januari 1958 vernoemd naar de voormalige boerenhofstede aan de Sloterdijkermeerweg nabij de Haarlemmerweg bij Sloterdijk. Dit was tot 1921 de ambtswoning van de burgemeester van de gemeente Sloten. Het gebouw is afgebroken in de jaren veertig voor de bouw van de wijk Bos en Lommer.

Brug 753 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug maakt deel uit van het verkeerssysteem dat de Sloterplas omringt. Bij het uitgraven van die plas lag ter plekke een sloot, die aansloot op het toen nog landelijk gebied ten westen van de plas. Omdat de waterniveaus verschilden werd daar een dam aangelegd. Bij het steeds verder uitgraven van het meer, kwam die dam te liggen schuin tussen wat later Meer en Vaart en Torenwijck zouden worden. Als later de weg Meer en Vaart definitief wordt aangelegd komt er een loodrechte oversteek over de sloot, die dan ook al recht het achterland in loopt. Er wordt dan ook al brug 755 gepland bij Hoekenes. In 1958 is de eerste dam verwijderd, men is begonnen met het langzaam uitgraven van de Osdorpergracht. De weg gaat vervolgens nog over twee vlak naast elkaar liggende dammen. Een dam in wat Meer en Vaart zou worden; de ander nog geen 10 meter verder in wat Geer Ban zou moeten worden, maar waar later van afgezien werd. In april 1960 werden voorbereidende werkzaamheden voor de brug gedaan, de Osdorpergracht is dan nog niet uitgegraven. De paalfundering ging in september 1962 de grond in. Er kwam hier een relatief brede brug. Het ontwerp is afkomstig van Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken, die meerdere bruggen rond de Sloterplas ontwierp. Als men in 1964 begint met de bouw van Torenwijck ligt de brug er nog als nieuw bij. Ook dan heeft de brug al door een middenberm gescheiden rijstroken, aan beide zijden daarvan nog fiets- en voetpaden. De brug wordt daarbij gedragen door de landhoofden en twee brugpijlers in de vorm van jukken, die in het water staan. Op de landhoofden staan balustrades die ter hoogte van de overspanning overgaan in leuningen. Deze leuningen zijn grijs gekleurd, de uiteinden daarvan buigen af aan de landzijden van de balustrades. Over de volle lengte vindt men dan de typisch blauwe leuningvarianten van de Dienst der Publieke Werken. Vanaf lente 2018 wordt er gewerkt aan de brug. De middenberm maakt plaats voor een vrije busbaan voor de Westtangent Amsterdam tussen Station Amsterdam Sloterdijk en Schiphol. De vernieuwde brug is begin 2021 klaar. Trimmers die het Rondje Sloterplas lopen hoeven vanaf 2018 geen gebruik meer te maken van de brug; voor hun is de Prinses Amaliabrug gebouwd.

Senza parole (Zonder woorden) is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.

Meervaart is een theater en een congrescentrum in Amsterdam Nieuw-West. Meervaart is een eigentijds grootstedelijk theater waar publiek en makers met uiteenlopende achtergronden, smaakvoorkeuren en ambities met elkaar in contact komen. De Meervaart verbindt de buurt, de stad en de wijdere wereld met elkaar. Dit doet zij als podium, als broedkamer van talent, als centrum voor vrijetijdsbesteding, als plek voor sociaal-artistieke projecten en als kenniscentrum voor grootstedelijke podiumkunst. Daarnaast trekt haar locatie externe partijen aan die een congres of evenement organiseren. Zij zien een meerwaarde in de artistiek-maatschappelijke context van het theater. De interactie van deze activiteiten maakt de Meervaart tot een cultureel knooppunt dat geworteld is in het hart van Amsterdam Nieuw-West. Meervaart heeft als allround theater een brede toegankelijke programmering met bijzondere aandacht voor de representatie van de grootstedelijke samenleving. Haar kracht schuilt in de interactie tussen genres, disciplines en de presenterende en educatieve activiteiten. De Meervaart is een instelling die verbanden legt en samenwerkingen initieert. Ze geeft nieuwe makers een centrale rol en creëert rijkere ervaringen rond uitvoeringen die variëren van themamaaltijden tot lezingen. Dit doet de Meervaart om kansen te creëren voor nieuwe makers en culturele uitingsvormen, waarmee het eveneens aansluit op de behoeftes van een breed en nieuw publiek. In 1966 werden al de eerste plannen gemaakt voor de bouw van een vrijetijdscentrum in de toen nog nieuwe tuinstad Osdorp. Het centrum bestaat sinds 1977 en is vernoemd naar de straat Meer en Vaart, waaraan het is gelegen. Aanvankelijk werd het grotendeels door vrijwilligers draaiend gehouden. In 1981 ging het beheer over naar het toenmalige stadsdeel Osdorp. Ook vonden er in die tijd rechtstreekse televisie-uitzendingen plaats, zoals Sonja's goed nieuws show en Sonja op... In 1986 begon hier het kinderfilmfestival Cinekid. In 1999 werd de Meervaart grondig verbouwd, waarbij het oorspronkelijke gebouw tot op het skelet werd gestript. Er werden nieuwe zalen, vergaderruimten en een toneeltoren toegevoegd. Het complex heeft nu een grote zaal met 800 plaatsen (de rode zaal) en een kleinere zaal met 250 plaatsen (de blauwe zaal), die beide zowel voor voorstellingen als congressen kunnen worden gebruikt. Daarnaast is er nog een aantal vergaderzalen. Meervaart kent drie kerntakken: 1. Theater, 2. Educatie & Talentontwikkeling (Meervaart Jong (voorheen 4West) en Meervaart Studio (voorheen Studio West)) en 3. (Niet-)Culturele Verhuur. Het theater ligt buiten het centrum van de stad vlak bij de ring A10. De programmering bestaat uit ca. 350 voorstellingen per jaar: cabaret, muziek, toneel, show, wereldmuziek, dans, jeugd- en familievoorstellingen. Jaarlijks worden er ca. 150 congressen in de Meervaart gehouden. Op 1 februari 2019 werd Yassine Boussaid directeur van Meervaart. Eerdere directeuren waren: Andreas Fleischmann, Bert Liebregs, Hans Brouwer, Pieter Erkelens en Han Hogeland.

Brug 679 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze ligt tussen het Oeverpad bij Meer en Vaart en het Sloterpark. Het park werd ingericht tussen 1968 en 1974. Al in de vroege jaren lagen er in het park voet- en fietspaden die richting Meer en Vaart leidden. De bewoners van Osdorp moesten echter jarenlang omlopen/omfietsen om in het park te komen. Ze zagen bij wijze van spreken het pad aan de overzijde van een waterweg liggen, maar een brug ontbrak. Een luchtfoto gemaakt rond 1970, in het bezit van het Stadsarchief Amsterdam, laat de situatie goed zien. Een samenkomen van een voetpad en fietspad leidt dan alleen tot het water. Het wrange daarbij was dat aan de kant van Meer en Vaart het bejaardentehuis Maarten Lutherhuis lag, waarvan de mensen dus ook moesten omlopen. Op 10 oktober 1970 meldde de toenmalige wethouder Han Lammers de bewoners dat de brug er spoedig zou komen; hij kwam vervolgens op 17 april 1971 de brug openen. In 2018 staat de brug op betonnen pijlers waarover stalen liggers gaan. De balustrades/leuningen zijn van hout in een strak rechthoekig motief. De staanders daarvan zijn ofwel gemonteerd aan die liggers ofwel een het juk (dwarsbalk) van de pijlers. De leuningen waren daarbij in donkerrood geschilderd, maar de verf is in de loop der jaren langzaamaan grotendeels verdwenen. Het loop- en rijdek bestaat uit houten planken/balken waarop slipvast materiaal is gelegd. Het ontwerp is van de Dienst der Publieke Werken, die ook andere bruggen in het park ontwierp. Het Maarten Lutherhuis werd rond 1999 afgebroken.

Nieuw-West is een stadsdeel van de gemeente Amsterdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het stadsdeel werd als deelgemeente ingesteld in 2010 en is een samenvoeging van de vroegere stadsdelen Geuzenveld-Slotermeer, Slotervaart en Osdorp. Na afschaffing van de deelgemeenten als bestuurslaag, werd een deel van de taken van de Amsterdamse stadsdelen overgenomen door bestuurscommissies. De Amsterdamse stadsdelen zijn daarmee geen deelgemeenten meer. Sinds 1 januari 2015 is van Westpoort het gedeelte ten westen van de A10 (Ringweg Amsterdam) toegevoegd aan Stadsdeel Nieuw-West.

Vleugelvormen is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een creatie van kunstenaar Gerard Bruning. Hij zou hier volgens Kunstwacht Amsterdam (beheerder van kunst in de openbare ruimten) wieken van molens of staartstukken van vliegtuigen willen weergeven. De vleugels staan opgesteld in richtingen van X, Y en Z-as (opzij, omhoog, vooruit). Het bronzen gevaarte staat opgesteld voor Meer en Vaart 284, al langere tijd een politiebureau. Anderen zien er een neergestort vliegtuig in, waarvan alleen de staart nog boven de grond uitsteekt.

De Muurschildering Osdorpplein is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De muurschildering werd in 1983 geplaatst door de Chileense kunstenaar Jorge Kata Nuñez. Hij werkte destijds met kunstenaarscollectief Brigada Ramona Parra. In Amsterdam zouden zestig muurschilderingen van zijn hand zijn geweest, maar veel van zijn werk is vernietigd dan wel overgeschilderd of ten prooi gevallen aan sloop. Ook deze muurschildering op een muur van een winkelpand aan het Osdorpplein verdween uit zicht, toen er gebouwen tegen aan werden gezet. In 2018 werden er weer werkzaamheden verricht in de buurt, waarbij grote delen van de omgeving (alweer) gesloopt werden en de muurschildering werd in oktober 2018 weer zichtbaar. De projectontwikkelaar heeft toen de kunstenaar weten te achterhalen, die op het moment van herontdekking toevallig in Nederland was om een kunstwerk van hem in Rotterdam te herstellen. Het contact kwam via het Centrum Beeldende Kunst in Rotterdam. Nunez maakte de muurschildering, inclusief "zijn" vogels en vissen, tijdens het dictatoriaal bewind van Augusto Pinochet in zijn thuisland. Hij was zelf gevangene van het bewind en werd verbannen. De kunstenaar vestigde zich als politiek vluchteling in Nederland. De kunstenaar: de paardenkop staat voor kracht van het volk; de ster, gedragen door man en vrouw is een teken van hoop. Hij vermeldde ook de tekst: Nee tegen fascisme (no al fascismo naast de Chileense vlag). De projectontwikkelaar was bereid het zicht op de muurschildering zichtbaar te houden door plaatsing van een glaswand in het dan nog nieuw te bouwen stadsloket. Of de door derden geplaatste tags daarbij verwijderd worden is onbekend. In hetzelfde jaar werd op de Centrale Markthallen al een Muurschildering van Keith Haring teruggevonden.

Papieren vliegtuigpijl is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Na een selectieperiode besteedde het stadsdeel Osdorp een kunstwerk aan bij kunstenaar Henk Hesselius. Hesselius vond een "oud aandoend" beeld geen optie voor deze relatief jonge wijk en nog jongere bestuurseenheid. Het kwam te staan voor het stadsdeelkantoor, dat in 1981/1982 opgeleverd werd. Het beeld werd op 17 september 1982 onthuld/overgedragen. De kunstenaar kwam met een speels ontwerp in de vorm van een papieren vliegtuig, maar dan uitgevoerd in roestvast staal. Hijzelf hield alle mogelijkheden open, maar gaf wel aan dat hij het idee had dat dit vliegtuig vanuit De Meervaart richting stadsdeelkantoor was geworpen. Kunstwacht Amsterdam meldt nog dat tijdens de installatie van het kunstwerk kinderen papieren vliegtuigjes naar het beeld mochten gooien. Hetzelfde stadsdeel had later moeite met de plaats; ze had in 2007 plannen een nieuw stadsdeelkantoor te (laten ) bouwen op de oevers van de Sloterplas. Die plannen werden vanwege protesten van omwonenden nooit gerealiseerd. Het stadsdeel fuseerde later en in 2018 schafte de gemeente stadsdelen af. Het kunstwerk staat sindsdien voor het stadsloket op dezelfde plaats. Henk Hesselius was destijds (vice-)voorzitter van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. In het nabijgelegen Sloterpark zag de bevolking in het kunstwerk Groot landschap van Wessel Couzijn een ander neergestort vliegtuig.

De Schutterstoren is een torenflat in Amsterdam Nieuw-West. De Schutterstoren maakt deel uit van het nieuwbouwproject 'Meer en Oever' samen met 't Waterfort en Het Bastion. Dit project is geïnitieerd door Projectbureau Vernieuwing Osdorp.

Op de zuidwestelijke oever van de Sloterplas staat sinds 2003 een titelloos kunstwerk, daterend uit 1988. Het is een 5 meter hoge zuil van kunstenaar Frans Mossou uitgevoerd in cortenstaal. Die zuil wordt gedragen door een betonnen plaat met daarop een afscheiding van hetzelfde materiaal. De zuil is uitgevoerd in de stijl van Frans Mossou, weergave van de tegenstelling tot donker en licht ofwel materie en het ontbreken daarvan. Dit thema is terug te vinden in de uitvoering waarbij de zijden van de langwerpige kolom aan de uiteinden naar buiten wijken en dus niet op elkaar aansluiten, waardoor licht tussen de stalen platen doorschijnt. Het beeld stond in eerste instantie op het Osdorpplein. Toen het Amsterdams Fonds voor de Kunst in 1995 een inventarisatie hield onder de kunst in de openbare ruimten werd het afgedaan als "kwalitatief zeer matig" en het AFK stelde voor het af te voeren. De kunstenaar was het daar niet mee eens en vond dat het in een park beter tot zijn recht zou kunnen komen. De Gemeente Amsterdam en de kunstenaar kwamen in 1996 overeen het te behouden en in 2003 werd het verplaatst naar de zuidoever van de Sloterplas, waarbij het langs het voetpad van de Cornelis Lelylaan staat, nabij Meer en Vaart. Het is gepositioneerd op het verhoogde binnengebied van een soort voetpaden-rotonde nabij het Wegwerphuisje van Herman Makkink. De kunstenaar vond dit een goede plek, midden tussen bloemen en planten.