Rozengracht (Amsterdam)

Het Rozentheater aan de Rozengracht 117 in Amsterdam werd in 1913 geopend als bioscoop, maar vanaf 1918 werden er ook variétévoorstellingen gegeven. Het ontwerp is van de hand van de architecten Z.D. Gulden en M. Geldmaker. Het theater is enkele malen van naam veranderd. Het heette achtereenvolgens Asta (1926-1948), Capitol (1948-1971), Mickery (1972-1988). Sinds 1994 heet het weer Rozentheater. Sinds 2013 is het Rozentheater het huis van Boom Chicago.

De Fatih-moskee is een moskee aan de Rozengracht in de Jordaan, Amsterdam-Centrum. Zij is gevestigd in de voormalige rooms-katholieke Sint-Ignatiuskerk, ook wel De Zaaier genoemd. Omdat het gebouw en de voormalige pastorie nog geheel intact zijn, worden ze als representatief voor de bouwperiode in de jaren '20 beschouwd en werden ze op de gemeentelijke monumentenlijst van Amsterdam geplaatst.

De vereniging het Aangroeiend Fonds tot verbetering der Volkshuisvesting werd in 1893 opgericht in Amsterdam door de filantroop en jurist mr. Daniël Josephus Jitta (1854-1925), om een bijdrage te leveren aan de oplossing van het groeiende probleem van de huisvesting van arbeiders, die in de tweede helft van de 19e eeuw veelal onder erbarmelijke omstandigheden leefden in oude volksbuurten in de Amsterdamse binnenstad. Bij de vereniging waren in de beginjaren ook zijn schoonvader Abraham Carel Wertheim en Willem Hovy nauw betrokken.

De Atlas Maiorbrug (brug 120) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is een van de vier bruggen over de Bloemgracht. Het is de derde vanuit de stad gezien. Ze vormt een verbinding noordzuid tussen de Derde Leliedwarsstraat (noord) en de Tweede Bloemdwarsstraat (zuid). De brug wordt omringd door rijksmonumenten, bijna alle gebouwen aan de Bloemgracht zijn immers ingeschreven in het monumentenregister. Er ligt hier al eeuwen een brug. Alle vier de bruggen over de Bloemgracht (Kees de Jongenbrug nabij Prinsengracht; Rosa Overbeekbrug nabij Tweede Leliedwarsstraat, Atlas Maiorbrug en brug 119) waren al door Balthasar Florisz. van Berckenrode ingetekend in zijn plattegrond uit 1625 en zijn daarna eigenlijk nooit meer van de kaart verdwenen. Het gebied was ten tijde van het tekenen van de plattegrond al bijna geheel volgebouwd. De volgende die de brug intekende was Joan Blaeu in zijn kaart van 1649. Wellicht zijn hij en zijn vader Willem Blaeu de brug weleens overgestoken, want hij had zijn atelier aan de Bloemgracht hoek Derde Leliedwarsstraat (het zou later totaal afbranden). De brug dateert van 1898, toen de Bloemgracht vanaf 11 oktober van dat jaar enige tijd was voor alle verkeer om (met name) het bovendek van de brug te vervangen. Ook in 1929 moesten herstelwerkzaamheden verricht worden aan het bovendek. De Atlas Maiorbrug (soms Atlasbrug) dankt haar naam aan het atelier van Blaeu, waar de atlassen gemaakt werden. In 2016 werd de officieuze naam officieel gemaakt.

De Drie Hendricken zijn een drietal 17e-eeuwse woonhuizen aan Bloemgracht 87, 89 en 91 in de Jordaan in Amsterdam. De drie trapgevelpanden uit 1642 in Amsterdamse renaissancestijl worden gekenmerkt door hun vrijwel identieke gevels en gevelstenen genaamd De Steeman, De Landman en De Seeman. De drie panden vormen een voorbeeld van het Amsterdamse zaalhuis met verdiepte binnenhaard en opkamer. Ze worden gezien als een didactisch waardevol ensemble voor de studie van 17e-eeuwse stadsbouwkunst. De panden werden in 1970 aangewezen als afzonderlijke rijksmonumenten onder de nummers 531 (Bloemgracht 87), 532 (89) en 533 (91).

De Laurierboom is een café in Amsterdam, gevestigd in de wijk Jordaan aan de Laurierstraat 76, op de hoek met de Eerste Laurierdwarsstraat. Het café geniet vooral bekendheid als schaakcafé, maar er worden ook andere spellen gespeeld zoals poker, klaverjassen, toepen en backgammon.

De Batavus Droogstoppelbrug is een vaste brug in Amsterdam-Centrum.

De Lauriergracht is een gracht in de Jordaan in Amsterdam, tussen de Prinsengracht en Lijnbaansgracht (ter hoogte van nr. 157). Ten zuidwesten van de Marnixstraat, naast Europarking, loopt de gracht nog een klein stukje door naar de Singelgracht. De gracht is vernoemd naar laurier. In de Jordaan zijn meerdere grachten en straten naar bloemen en heesters vernoemd.

De Platanenhof is een voormalig katholiek weeshuis tussen de Lauriergracht en de Elandsstraat te Amsterdam. Het eerste deel van het complex kwam gereed in 1686. Het is ontworpen door de 17e-eeuwse architect Steven Vennecool. De naam Platanenhof kreeg het complex pas in 1971, genoemd naar de tien bomen die op de binnenplaats staan. Het werd op 28 april 1970 ingeschreven in het monumentenregister (die datum is waarschijnlijk de vroegste datum van administratieve invoer).

Brug 119 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Lijnbaansgracht en overspant de Bloemgracht. Op dit kruispunt van grachten liggen drie bruggen, deze brug, brug 118 (over de Lijnbaansgracht) en de Bullebakssluis over de verlengde Bloemgracht. De geschiedenis van de brug is nauw verweven met die van brug 118, beide waren al te vinden op een plattegrond van de stad opgemaakt door Joan Blaeu in ongeveer 1649. Op diezelfde kaart stond al enige bebouwing ten westen van de Lijnbaansgracht, maar nog binnen de schansen en later Singelgracht. In 1884 werd opgeleverd een vaste brug ter vervanging van een beweegbare brug. Net als brug 118 was die “nieuwe” brug in 1903 al aan vervanging toen. In 1961 dreigde de brug te verdwijnen, toen werd voorgesteld om de Lijnbaansgracht tussen de Bloemgracht en Rozengracht te overkluizen; het plan kreeg geen vervolg. In 2009 waren er weer werkzaamheden nodig (ook weer samen met brug 118), die twee jaar duurden. In de tussentijd kon door voetgangers en fietsers gebruik gemaakt worden van een metalen noodbrug, die lag op de plek waar nooit een brug heeft gelegen (de vierde plaats op deze kruising). Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Ten zuidoosten het rijksmonument Bloemgracht 191.

Brug 118 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de noordelijke kade van de Bloemgracht. Ze overspant de Lijnbaansgracht en voert naar de Marnixstraat. Op steenworp afstand liggen de bruggen brug 119 en de Bullebakssluis, beide over de Bloemgracht. Er ligt hier al eeuwen een brug, op de kaart van Joan Blaeu uit 1649 staat de brug al ingetekend. Er stonden al wat gebouwen en een molen ten westen van de Lijnbaansgracht, toen Baansgracht. In 1884 kwam hier een vaste brug, tot dan deed een ophaal- of basculebrug hier dienst, omdat schepen via de Lijnbaansgracht nog af- en toevoer verzorgden. Al in 1903 was de brug dermate versleten dat er een nieuwe moest komen. In 1961 was het bijna gedaan met de brug; er lag een voorstel ter tafel om de Lijnbaansgracht tussen Bloemgracht en Rozengracht te dempen; het voorstel ging echter niet door. Van 2009 tot en met 2011 werd de brug gerenoveerd, waarbij een metalen noodbrug werd geplaatst. Ten noordoosten van de brug ligt het gemeentelijk monument Lijnbaansgracht 99/Bloemgracht, een voormalig post- en telegraafkantoor. Aan de noordwestelijke kant voert een trapje naar het voetgangersgebied aan de Westerkade, de westelijke kade van de Lijnbaansgracht.

Lauriergracht 37 is een gebouw aan de Lauriergracht in Amsterdam-Centrum. De gracht met omliggende bebouwing dateert uit het begin van de 17e eeuw, wanneer Amsterdam bezig is met zijn Derde Uitleg. De oorspronkelijke bebouwing zou in de eeuwen daarna deels verdwijnen en vervangen worden door nieuwbouw. Het adres kreeg in de 19e eeuw enige bekendheid toen Eduard Douwes Dekker onder zijn pseudoniem Multatuli het gebouw in Max Havelaar (eerste hoofdstuk, regel 1) noemde als adres van de vestiging van de makelaar in koffie Batavus Droogstoppel: Ik ben makelaar in koffie, en woon op de Lauriergracht no. 37 In de periode van schrijven in 1859 stonden op de hoek vier grachtenpanden, zoals die wel vaker aan deze gracht aangetroffen werden. De huisjes hadden alle verschillende geveltjes, breedtes en hoogtes. Maar de huisnummers bestonden nog niet; de adressen werden toen aangeduid als FF 271-274. Wanneer Amsterdam de buurtnummers vervangt door huisnummers krijgen ze de adressen 31-37. De reeks begon aan de Konijnenstraat en eindigde op gebouw nummer 39 van een Lutherse stichting. In 1890 kochten de "Arme Zusters van Het Goddelijk Kind" de gebouwen aan. Ze was onderdeel van "Zusters van de Voorzienigheid", die zorgden voor opvang van jeugdige vrouwelijke wezen en halfwezen. De gebouwtjes werden nog (deels) vastgelegd door fotograaf George Hendrik Breitner (jaren 1890) en tekenaar Herman Misset (1909). De gehele reeks tussen 31 en 37 werd in de periode 1928/1929 op verzoek van de toenmalige eigenaar "Stichting Sint Hieronymus Aemillianus" gesloopt om plaats te maken voor een meisjespensionaat: Oprichten van één perceel op het na slooping van bovengenoemde perceelen vrijgekomen terrein, met bestemming daarvan tot meisjespensionaat. Onder ontwerp van architect Jan Kuijt werd inderdaad een pensionaat annex kloosterschool neergezet, dat sterk afwijkt van de overige gebouwen in de omgeving. Het kent aan de kade een vrije platte en hoge gevel, en lijkt van geringe diepte. De raamrijen en –assen vormen een strak rooster in de voorgevel, slechts onderbroken door de toegang. In 1991 verkocht De Voorzienigheid het complex en het werd omgebouwd tot appartementencomplex. Naast de toegangsdeur evenwel werd ter herinnering aan de literaire geschiedenis een plaquette geplaatst. Over de Lauriergracht ligt bij huisnummers 69 en 71 de Batavus Droogstoppelbrug.