Kruisteken (Jan Verschoor)

AGB (Amsterdam Gençler Birligi) is een amateurvoetbalvereniging uit Amsterdam, Noord-Holland, Nederland.

Sportpark Ookmeer is sinds 1961 een groot sportpark in de Westelijke Tuinsteden in Amsterdam, gelegen tussen Geuzenveld en Osdorp. De Troelstralaan, de verbinding tussen deze beide wijken, deelt het sportpark in twee delen.

De Troelstralaan is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

RKSV DCG is een amateurvoetbalvereniging uit Amsterdam, Noord-Holland, Nederland.

De Grote Geusplein is een plein gelegen in de Amsterdamse wijk Geuzenveld. Het plein bevindt zich in het centrum van de wijk vlak bij het Lambertus Zijlplein en het eindpunt van tramlijn 13. Het plein ligt ten zuiden van de Nicolaas Ruychaverstraat en ten zuidoosten van het nooit gerealiseerde gedeelte van de Troelstralaan waar na afgraving van het ongebruikte dijklichaam woningbouw tot stand kwam. Het plein zelf kent alleen bebouwing aan de oostzijde. In het midden van het plein bevindt zich een grasveld dat ook door scholen voor sport en spel wordt gebruikt. In tegenstelling tot elders in Geuzenveld is nog steeds de oorspronkelijke bebouwing uit de jaren 1950 aanwezig. De naam van het plein is bij een raadsbesluit van 2 november 1955 vastgesteld en vernoemd naar Hendrik van Brederode bijgenaamd De Grote Geus.

Behind the screen is een artistiek kunstwerk In Amsterdam Nieuw-West. Het werk bestaat uit een huizenhoge muurschildering op een wederopbouwflat op de kruising Nicolaas Ruychaverstraat (38-40) en Willem Baerdesenstraat, dan eigendom van Woningcorporatie Eigen Haard. Kunstenaar Oxenmystic mocht in 2021 de muurschildering zetten in het kader van kunstproject Privacy Project, deels bekostigd door gemeente Amsterdam en met medewerking van Street Art Museum Amsterdam (SAMA). De van oorsprong Belgische kunstenaar wilde met de muurschildering, waarop mensen met een diverse etnische achtergrond, weergeven, dat we allemaal met elkaar verbonden zijn, maar daar individuele invulling aangeven. Als onderwerp daarin gaf ze de smartphone; iedereen kijkt erop met zijn eigen bedoelingen, maar toch vaak ook legt het apparaat contact met anderen. Zelf omschreef ze de achtergrond van het werk als volgt: een conversatie/discussie te starten, mensen te laten stilstaan, kijken en zich vragen te laten stellen bij wat ze zien De titel zelf staat ook op een smartphone afgebeeld en het werk is linksonder “ondertekend”. Oxenmystic is artiestennaam van de in Gent geboren Martje Rullens, die vanaf 2018 in (gids voor street art) en vanuit Rotterdam werkte. Het woonblok bestaat uit een galerijwinkel aan de Nicolaas Ruychaverstraat met daarboven woningen met een ingang aan de Burg Röellstraat; een creatie van Cornelis Wegener Sleeswijk van rond 1958/1959. Dit blok woningen, dat alhier nog het enige stuk resterende dijklichaam van de Burg Röellstraat laat zien, heeft een blinde gevel aan die Willem Baerdesenstraat. Deze gevel bestaat origineel uit een geheel donkerbruin bakstenen wand met als enige reliëf daarin een uitpandige schoorsteen. Aan de andere zijde van de flat is de muurschildering Memories (2019) van Bastardilla te vinden

CVV Vlug en Vaardig is een Nederlandse amateurvoetbalclub uit Amsterdam-Osdorp. Het eerste elftal van de club komt uit in de Vierde klasse zaterdag van het KNVB-district West I (2020/21). De club speelt op sportpark Ookmeer.

Brug 643 is een vaste houten brug in Amsterdam Nieuw-West. De brug verbindt de Geleyn Bouwenszstraat in de wijk Geuzenveld met het Geuzeneiland en voert over een naamloze sloot en is niet vrij toegankelijk voor het publiek en afgesloten met een in het midden geplaatst hekwerk. Een eerste "brug" kwam hier rond 1961. Het zou een pontonbrug worden met een beweegbaar middenstuk. Het werd echter uitgevoerd als trekpontje dat bestond uit een tweetal ovaalvormige drijvers met daarboven en tussen een zestal ronde metalen platen die bij het aanmeren precies paste op een zestal ronde stenen aan beide oevers. De Dienst der Publieke Werken met architect Dick Slebos noemde het een "beweegbaar voetbrugje". Omdat het eilandje hoger ligt dan de andere oever kon men met een trap eveneens in de vorm van ronde stenen naar boven komen. Dit trekpontje kende geen zelfbediening maar kon handmatig door een medewerker met een kabel naar zich worden toegetrokken en daarmee het eiland al dan niet toegankelijk maakte. De bediening van het kabel kon worden vergrendeld om gebruik door onbevoegden te voorkomen. In de winter bij betrouwbaar ijs op de sloten konden onbevoegden echter wel het eiland vrij betreden. Nadat er een manege op het eiland was gevestigd, die een tijdelijk eigen brug had naar het Sloterpark, werd het trekpontje in 1987 vervangen door een vaste houten brug op betonnen pijlers. Omdat de brug hoger ligt dan het vroegere trekpontje is er geen hoogteverschil meer met het eiland en werden de ronde stenen overbodig. Wel zijn aan de noordelijke walkant nog steeds een zestal ronde stenen aanwezig in de sloot.

De Poort van Constant is een artistiek kunstwerk, monument en plastisch teken aan de ingang van sportpark Ookmeer aan de Troelstralaan bij/over het Herman Bonpad in Amsterdam Nieuw-West. In 2024 wordt het gezien als kruising tussen een architectuur en beeldende kunst. Het gevaarte werd door Publieke Werken (PW) besteld bij kunstenaar Constant Nieuwenhuys, die met de opdracht aan de slag ging waarin omschreven wordt dat er een bouwwerk moest komen dat herkenbaar is als poort, ingang en oriëntatiepunt. Niet alleen PW kwam er aan te pas, maar ook de Inspectie Lichamelijk Opvoeding (van de sportvelden) en Gereedmaken Terrein (Grondbedrijf). Er werd gekozen voor Nieuwenhuys omdat hij in een eerder stadium inzicht had getoond binnen stedenbouw in combinatie met architectuur. De werktitel werd Plastisch teken, maar al snel dook de uiteindelijke naam op, een vernoeming naar de kunstenaar. Het kunstwerk, ontworpen in 1962/1963, werd opgebouwd tussen april en november 1963 bij de entree als "toegangspoort" tot het westelijk deel van het sportpark. Het kunstwerk bestaat uit een dertien meter hoge betonnen constructie, die weer bestaat uit zes geknikte pijlers van verschillende lengten en in verschillende hoeken geplaatst. Die pijlers worden van beneden naar boven steeds dunner. Door het toevoegen van bankjes aan het kunstwerk werd het niet alleen een teken maar ook een trefpunt voor bezoekers gecreëerd. Zo groot als het lijkt; het grootste deel van het kunstwerk is niet te zien. Het heeft een paalfundering van 28 stuks van 13 meter lengte met verzwaarde voet waarop een 20 cm dikke stelvloer is geplaatst. Opvallend in het werk zijn de zichtbare groeven van de voormalige houten bekisting; tekenen van brutalisme. Het werk zou exclusief loon voor de kunstenaar 50.000 gulden hebben gekost. De kunstenaar omschreef het zelf als rustpunt (vast kunstwerk met zitbankjes) tussen beweeglijkheid (sportvelden). Omdat maar weinig mensen iets wisten van de achtergrond van het kunstwerk, dat vroeger door sommigen spottend de "gekke toren" werd genoemd, besloot het stadsdeel het kunstwerk meer bekendheid te geven bij het publiek onder het motto "maak de Poort van Constant bekender bij de mensen". Op 21 juli 2011 werd in aanwezigheid van de nabestaande van de kunstenaar het kunstwerk voorzien van een tekstbord, plaquette en vlaggenstok met informatie over het kunstwerk en de kunstenaar. Op 16 januari 2024 werd het kunstwerk op (eerder) verzoek van Stadsdeel Nieuw-West tot gemeentelijk monument verklaard.

Het Geuzeneiland, ook wel Kindereiland genoemd, is een eilandje gelegen in het uiterste zuidoosten van de Amsterdamse wijk Geuzenveld ten zuiden van de Geleyn Bouwenszstraat en ten noordwesten van het Sloterpark. Het eilandje ligt omgeven door een driehoek van naamloze sloten met aan de oevers rondom een bomenrij. Ten westen en zuidwesten van het eiland ligt het Sportpark Ookmeer met onderwijsinstellingen. Het eilandje is bij de bouw van de tuinstad Geuzenveld in de tweede helft van de jaren vijftig aangelegd. Het ligt ten zuiden van een rosarium en bewaakte speeltuin en zou volgens het ontwerp van 1961 voor alle bewoners bestemd zijn. Naast een speelweide zou het eiland voorzieningen krijgen als een openluchttheater, een voliére met exotische vogels en een terrarium wat echter nooit is gerealiseerd. Door gebrek aan financiën voor onderhoud had de natuur vrij spel. Het eiland werd toen vooral gebruikt door de schooljeugd die daar zonder gevaar voor het verkeer kon spelen en sporten, al dan niet onder begeleiding van volwassenen, leerkrachten of gemeentelijke medewerkers. Ook kon er in de zomer een zomerkamp worden georganiseerd waarbij dan op het eiland in tenten kon worden overnacht. Op het eiland staat ook een clubgebouwtje met kleedkamers en ruimte voor de leiding. Het eiland is niet vrij toegankelijk en oorspronkelijk door middel van een trekpontje verbonden met de vaste wal. Het trekpontje bestond uit een tweetal ovaalvormige drijvers met in het midden een zestal ronde metalen platen die bij het aanmeren precies paste op een zestal ronde stenen aan beide oevers. Omdat het eilandje hoger ligt dan de andere oever kon men met een trap eveneens in de vorm van ronde stenen naar boven komen. Dit trekpontje kende geen zelfbediening maar kon handmatig door een medewerker met een kabel naar zich worden toegetrokken en daarmee het eiland al dan niet toegankelijk maakte. De bediening kon worden vergrendeld om gebruik door onbevoegden te voorkomen. In de winter bij betrouwbaar ijs op de sloten konden onbevoegden echter wel het eiland vrij betreden. Sinds 1964 werd er op paarden gereden, aanvankelijk alleen bij zomerkampen, sinds 1966 wordt er ook les gegeven. Het paardrijden groeide uit tot de belangrijkste activiteit op het eiland, de eerste decennia onder verantwoordelijkheid van de gemeente. Sinds 2013 valt de manege onder een zelfstandige stichting. In juni 1972 vond er op het Geuzeneiland een pop-weekend plaats. Dit werd georganiseerd door jongerencentrum Buddha. Optredende bands : Grim Harvest , Scapa Flow , Space 7 en Nada (Doest). Op zaterdag 1 en zondag 2 juni 1974 vond er op het Geuzeneiland een jeugdmuziekfestival plaats. Dit werd georganiseerd door Buurtcentrum Geuzenveld, Jongerencentrum Kwak en Jongerencentrum Buddha. Er werden Nederlandse bands gecontracteerd : Earth and Fire, Livin Blues, Space Seven, Acton Green, Sight, Sail, Distance, The Dutch Rythem Steel Orchestra, Bonnie st Claire met Unit Gloria, Catapult, Jeugd en muziek, de Hobo String Band, Toni Macaroni and the swinging devils, Bintangs en Shoes. Door een slechte promotiecampagne en tegenvallende bezoekersaantallen traden veel artiesten niet op. Het trekpontje werd in 1987 vervangen door een vaste houten brug die met een hek kan worden afgesloten. Sinds 1974 was er tijdelijk ook een tweede toegangsbrug vanuit het Sloterpark die afgesloten kon worden met een hek, van belang voor de paarden die niet over het trekpontje konden lopen.

De Klimmuur Dr. Meurerlaan is een bouwkundig en artistiek kunstwerk. Het is een voorbeeld van toegepaste kunst. Het is een in de open lucht staande klimmuur uit 1988-1991 ontworpen door kunstenaar Boudewijn Payens, die zelf bergbeklimmer is. De klimmuur bestaat uit twee betonnen driehoeken, die schuin tegen elkaar rusten. Voor de klimmers zit het gevaarte vol met allerlei inhammen en uitstulpingen; er is reliëf op aangebracht. De klimmuur staat in een veld tegenover Sportpark Ookmeer en is in gebruik bij de NKBV afdeling Amsterdam. De klimwand stond eerst nabij de Jaap Edenbaan maar werd in 2008 uit elkaar gehaald en verhuisd naar het nieuwe veld. Payens kon hem zelf op 31 augustus 2008 openen dan wel onthullen. Deze klimmuur ontbeert de gangbare kleurige greepjes etc. uit de moderne klimmuren. Payens over de muur: Eigenschappen en mogelijkheden van het werk liggen in elkaars verlengde. Voor de gebruikers van het uit twintig delen bestaande en 60 ton wegende object kunnen gebruik maken van diverse klimroutes. Payens ontwierp voor meer steden een klimwand, zo stond er een in Dordrecht (in 2016 gesloopt), maar ook in La Roche-en-Ardenne. Het klimmuur in Amsterdam-Geuzenveld staat tegenover de Poort van Constant van Constant Nieuwenhuijs bij de ingang van het sportpark. De klimmuur wordt het op terrein vergezeld door twee metalen klimobjecten.

Brug 681 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze voet- en fietsbrug zorgt voor de verbinding tussen aan de ene kant de Troelstralaan en Dokter Meurerlaan en aan de andere kant het Sloterpark. Er waren al plannen voor een brug in 1962; het zou een betonnen brug worden. Echter er werd pas in 1971 gebouwd op basis van een nieuw ontwerp. Dirk Sterenberg, ook ontwerper van die betonnen brug, ontwierp in dienst van de Dienst der Publieke Werken in 1970 een brug die rust op twee betonnen landhoofden en twee series van brugpijlers die ieder een juk dragen, maar dan grotendeels van hout. Het geheel wordt gedragen door een houten paalfundering (tropisch hardhout en naaldhout) van 18 heipalen; de pijlers zijn van basralocus. Ook de bovenbouw (liggers en leuningen) is van hout, maar dan azobe. De leuningen zijn zware balken, die ook elders in de stad en met name in en in de buurt van parken aantreft. Sterenberg ontwierp meer dan 170 bruggen in de stad. De brug van 7,20 meter breedte overspant een vijfentwintig meter brede afwateringstocht aan de westrand van hernoemd park. De doorvaartbreedte van net iets meer dan 10 meter is theoretisch, want schepen van een dergelijke breedte kunnen hier niet varen; de afwateringstocht is daarvoor te ondiep. Het geheel werd rond 1971 opgeleverd. Tussen 2019 en 2021 is de brug deels vernieuwd.