Voedselpark Amsterdam

Brug 2127 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. De voet- en fietsbrug vormt de verbinding tussen de Lutkemeerweg en het Herdenkingsveld van begraafplaats Westgaarde, zodat dit terrein een rechtstreekse verbinding krijgt met het park Tuinen van West. Door de aanleg van de brug wordt het op werkdagen - overdag (van 8:00 tot 18:00) voor voetgangers en fietsers mogelijk de begraafplaats rechtdoor over te steken in plaats van om de begraafplaats heen te moeten. Door een hogere ligging van het Herdenkingsveld was een doorgaande fietsroute niet goed mogelijk, men heeft het opgelost door aan die kant gebruik te maken van de trap met fietsgeulen, zodat afstappen noodzakelijk is. De brug bestaat uit stalen H-profielen gedragen door landhoofden en een pijler. Daarop is een poortconstructie met klimbeveiliging gezet. De toegang bestaat uit een deur die om haar verticale as draait. De brug zou al aangelegd worden in de zomer van 2015, maar werd pas in februari 2017 opgeleverd. De kosten van de brug werden gedeeld door de gemeente Amsterdam en de provincie Noord-Holland. De ontwerper van de brug is Verburg Hoogendijk Architecten (VHArch) Amsterdam.

Herdenkingspark Westgaarde is een begraafplaats en crematorium in Amsterdam Nieuw-West. De naam Westgaarde is ontleend aan wat zich hier eerder bevond: de westelijke tuinen. De hoofdingang is sinds de opening aan de Ookmeerweg ter hoogte van de Osdorper Ban.

Brug 775 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Ze voert over de verbinding tussen de ringsloot om het terrein en de centrale vijver met fontein van begraafplaats Westgaarde. Deze vaste brug is ondanks haar breedte van ruim 28 meter en lengte van 35 meter een van de rustigste bruggen van de stad. Van die breedte is “slechts” acht meter ingeruimd als rijweg; het restant is keurig verdeeld over twee voetpaden. Brug 775 werd gebouwd als toegang tot Begraafplaats Westgaarde, dan nog Westerhof geheten, en ligt nabij de ingang aan de Ookmeerweg en in het verlengde van de Osdorper Ban. De brug ligt in een “rondweg” rondom de centraal gelegen vijver. Op 24 augustus 1967 werd de aanbesteding verstuurd voor deze betonnen brug. In januari 1969 werd de brug opgeleverd. De brug moest aansluiten op het bastion dat was ontworpen door de architecten Hendrik Jan de Kimpe (Rotterdam, 30 mei 1909) en Laarhoven van de Dienst der Publieke Werken. Zij hadden het terrein met gebouwen ontworpen. Het ontwerp van de brug is afkomstig van Dick Slebos, eveneens werkend bij de dienst, maar dan bij de afdeling bruggen.

Charlotte, het naamplaatje vermeldt Zittend naakt, is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het beeld van Hans Sassen (1939) dateert uit de midden jaren zeventig. Sassen maakte het beeld om te voldoen aan de Beeldende Kunstenaars Regeling. Hij liet zich inspireren door een kaal meisje dat hij in een van de Amsterdamse horeca-aangelegenheden had ontmoet. In eerste instantie wilde hij haar alleen portretteren met een kaal hoofd, maar eenmaal bezig besloot hij haar geheel weer te geven. Ook haar kaalheid nam hij niet over; ze kreeg als beeld een volle kop met haar. Werk ging namelijk zo traag (zes maanden), dat ze gedurende de poseertermijn weer haar had gekregen. Sassen had geen idee waar het kwam te staan, maar hoopte op een dukdalf in een van de grachten; het werd een terras op Begraafplaats Westgaarde. Daar kijkt ze sinds 1975 uit over de vijver. In eerste instantie was ze van cement, maar werd midden jaren negentig stuk gereden. De begraafplaats bestelde bij de kunstenaar een nieuwe versie, hij stelde echter als eis dat de nieuwe versie in brons zou worden gemaakt. De bronzen Charlotje, zoals Sassen haar noemt, zit sinds 1995 weer dromerig in trance met gespreide armen op een terrasafscheiding en kijkt uit op de fontein in de vijver. Het beeld is gesigneerd H.Sassen-1975. Het is overigens een van de weinige uitingen van kunst op Westgaarde waarvan de maker bekend is.

Het Tulpmonument is een monument op Begraafplaats Westgaarde in Amsterdam Nieuw-West. Het bestaat uit twee delen.

De Etnastraat is een weg in Amsterdam Nieuw-West.

De Animaris rhinosceros transport is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het kunstwerk is ontworpen door kunstenaar en uitvinder Theo Jansen. Hij is vooral bekend vanwege zijn bewegende objecten in de vorm van strandbeesten, voornamelijk van skeletten van plastic, die eenmaal in beweging gekregen zichzelf in beweging houden. Dat is ook het geval bij dit metalen/polyester gevaarte, al lijkt dat bij de eerste blik op het monster met de afmetingen van 6 bij 5 bij 4,7 meter en een gewicht van rond 3000 kilogram niet mogelijk. Het zeemonster wordt aangeduid als Animaris rhinoceros transport, dat verwijst naar dier (ani), zee (maris), neushoorns (rhinoseros) en vervoer (transport). Het heeft echter meer weg van de krab. Het dier werd op zijn beweeglijkheid niet op het strand getest (de kunstenaar was bang dat het in het zand zou blijven steken) maar op de landingsstrip van Vliegkamp Valkenburg. Het werd op 18 september 2004 naar plaats getrokken door een aantal genodigden (de uitgenodigde jongeren lieten het afweten); het werd vervolgens op een fundering middenin de Albardagracht gezet nabij het Kruisherenpad. In 2014/2015 werd het beest verhuisd in het Businesspark Osdorp, Ookmeerweg, hoek Etnaweg. Het monster moest daarbij wel gekooid worden. Het zou ongekooid zo maar via de Lijnderbrug aan de stad kunnen ontsnappen. Animaris rhinoceros transport is “de nakomeling” van de veel kleinere Animaris spissa carta, van karton van 0,3 bij 04, bij 0,4 meter, ze heeft in Animaris rhinoceros tabloi en Animaris rhinoceros lignatus (van hout) verre neven. De kunstenaar bracht niet veel later een zelfbouwpakket in de handel gebaseerd op zijn kartonnen proefexemplaar. In zijn boek De grote fantast/The great pretender duidt de kunstenaar het aan als vervoermiddel voor de toendra.

Wachter is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De wachter in de vorm van een ridder te paard staat langs de Ookmeerweg ter hoogte van de ingang van begraafplaats Westgaarde (bij de Osdorperban). Eric Claus hakte rond 1977 voor deze plaats de wachter uit muschelkalksteen. Daarbij is het oppervlak grof (niet gepolijst) gebleven. Het werk staat op een betonnen plaat. Claus maakte meerdere wachters. Zo maakte hij beeldjes voor (het personeel van) De Nederlandsche Bank. Een wachter uit 1973 staat in Utrecht aan de Willem Arntszkade. Een wachter zonder paard is te vinden in Alphen aan den Rijn. Van de vier beelden van Claus in Amsterdam zijn er drie met een pony of paard: Rij ruiters uit 1962, Meisje op pony uit 1967 en deze wachter (gegevens 2020).

Langs de Etnastraat in Amsterdam Nieuw-West staat een serie van titelloze artistieke kunstwerken binnen de categorie toegepaste kunst, gevangen onder de noemer speelplastieken. Jos Wong ontwierp rond 1968 eenentwintig plastieken in felle kleuren voor het Delflandplein. Het ging om stalen constructies op pootjes, die de jeugd op het plein moesten uitnodigen erop te spelen. Ze worden gekarakteriseerd door golfvormen. Enig nadeel was destijds dat de objecten op een tegelondergrond werden gezet, vallende kinderen bezeerden zich behoorlijk als ze er vanaf vielen. Het Delflandplein kent een geschiedenis van herinrichtingen en bij een van die herinrichtingen werden de speelobjecten verwijderd en verhuisd naar een opslagplaats. Negentien van de eenentwintig objecten vonden echter in 2015 een nieuwe plaats in de berm van de Etnastraat, waar ze langs een voetpad staan opgesteld. De kleuren zijn verwijderd; ze blinken in het zonlicht.

Het Lutkemeer was een klein meertje (lutke = klein) aan de noordoostelijke oever van de vroegere Haarlemmermeer. Ten noorden en oosten werd het begrensd door Osdorp, ten westen door Raasdorp en ten zuiden door Nieuwerkerk. Na de droogmaking van de Haarlemmermeerpolder in 1852 bleef het Lutkemeer nog enige tijd bestaan, maar werd in de jaren 1864-1865 ook drooggemaakt. De Lutkemeerpolder werd net als de nabijgelegen Haarlemmermeer bemalen met een stoomgemaal, dat in 1925 elektrische aandrijving kreeg. In 1975 werd dit gemaal door een nieuw gemaal vervangen. Tegenwoordig is Lutkemeer en Ookmeer een wijk van de Nederlandse gemeente Amsterdam.

Raasdorp of Raesdorp is een voormalig vrij ambacht en dorp, na 1632 buurtschap, die tussen het Lutkemeer en het Spieringmeer in lag. Het Spieringmeer ging later op in het Haarlemmermeer. Het lag dicht bij Oud Osdorp en ten westen van de huidige Lutkemeerweg. Volgens de kaart uit 1790 van J. de Sauvage en kl.Vis bestond de buurtschap toen uit een aantal huizen, de Bovenmolen en waren er een viertal wegen. De 'Wijsentkade' vormde de noordelijke begrenzing, de 'Raesdorperkade' lag aan de oostkant langs het Lutkemeer. Aan de zuidkant werd de buurtschap begrensd door de 'Nieuwerkerker Leede', een smalle verbinding tussen het Lutkemeer en het Spieringmeer, aan de westkant grensde het Spieringmeer, later Haarlemmermeer. Oorspronkelijk strekte Raasdorp zich verder naar het noordwesten uit richting 'Polanen' (thans Halfweg), maar hier heeft de 'Waterwolf' in de loop der eeuwen veel land weggevreten. Het 'Raesdorperpad' verbond Raesdorp met de Oostdorperwech, hier ligt nu de Raasdorperweg. Het gebied behoort sinds 1921 tot de gemeente Amsterdam, maar het eigendom was eigenlijk al veel eerder verworven. Amsterdam kocht de ambachtsheerlijkheid waartoe Raasdorp behoorde al in 1529 van Reinoud III van Brederode. In vroeger tijden was het een van ouds voornaam dorp en had onder meer een rechtbank met drie schepenen. De inwoners leefden voornamelijk van veeteelt en visserij. In 1632 werd het dorp door een storm en overstroming vrijwel geheel verzwolgen door het Spieringmeer waarna er nog 6 tot 8 huizen overbleven. Uit de restanten van het vrijwel verdronken dorp ontstond later de buurtschap die sinds 1816 behoorde tot de gemeente Sloten. Het langs het Haarlemmermeer gelegen deel van de buurtschap verdween bij de aanleg van de Haarlemmermeerpolder en het restant van de buurtschap verdween na de inpoldering van het Lutkemeer. Bij de aanleg tussen 1840 en 1845 van de Ringvaart van de Haarlemmermeer werd de landtong Raasdorp doorsneden. De zuidwestelijke helft kwam in de nieuwe droogmakerij te liggen, deze is nog steeds te herkennen aan een afwijkende verkaveling. Ook ligt er in de Haarlemmermeer een Raasdorperweg. De noordoostelijke helft werd na de droogmaking van de Lutkemeer in 1865 onderdeel van de nieuwe Lutkemeerpolder en vervolgens uitgeveend. Hier stond tot 1975 langs de Ringvaart ook het stoomgemaal, na 1925 elektrisch gemaal, van de Lutkemeerpolder. De huidige Raasdorperweg, die van de Osdorperweg naar de Ringvaart loopt, is bij een raadsbesluit van 7 mei 1929 vernoemd naar deze buurtschap. Aan de overkant van de Ringvaart in de Haarlemmermeer loopt de Raasdorperweg door en volgt daar de contouren van een landtong die bij de aanleg van de ringdijk doorsneden is. De verkaveling op de voormalige landtong volgt nog die van het oude land. De huidige Westrandweg loopt vlak ten oosten van de Raasdorperweg, ongeveer op de plaats waar vroeger de buurtschap lag. Ondanks dat het Raasdorp is verdwenen bestaat de naam nog steeds echter voor het knooppunt Raasdorp, alhoewel dit zich in de vroegere Haarlemmermeer aan de andere zijde van de Ringvaart bevindt. Op het Osdorpse deel van Raasdorp bevonden zich sinds de jaren zestig slibvelden (met de Slibveldenweg). Voor de aanleg van de Westrandweg werd hier een zanddepot gelegd, dit is in 2017 omgevormd tot een heuvel en een natuurgebiedje met de naam Raesberg.

Ontmoeting is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Aart Lamberts maakte rond 1995 een aantal gelijkvormige beelden. Ontmoeting werd geplaatst in de wijk Middelveldsche Akerpolder op het eiland van de Heklaflat (adres Matterhorn). Een ander werk, Communicatie, staat in het Amsterdamse Oosterpark. Ontmoeting bestaat uit een bronzen beeld op een hardstenen sokkel. Afhankelijk van de gezichtshoek laat het diverse vormen van communicatie zien. Men ziet er in dat de ene persoon een ander terecht wijst, of de ander onder schot houdt of iemand in verhullende kleding anderen de hand schut. Van een andere kant heeft het iets weg van twee ouders die een kinderwagen voortduwen. De titel van het werk en de naam van de kunstenaar is in de sokkel vermeld. Van het werk werden miniaturen (27 x 23 x 17 cm) op de markt gebracht. Ontmoeting is voorzien van Lamberts' monogram en maakt melding van de bronsgieter Binder.