Rijnstraat 36-54

De Berlagewandeling (Berlage kunstroute) is een interactief kunstproject in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Het Victorieplein (van 1922 tot 1946 het Daniël Willinkplein) is een plein in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid.

Rijnstraat 24-30 is een strook bebouwing aan de Rijnstraat in Amsterdam-Centrum. Het is sinds 1980 een gemeentelijk monument (nummer 200877). De gevelwand Rijnstraat 24 tot en met 58 bestaat uit meerdere gemeentelijke monumenten, onderbroken door de ingang van de IJselstraat.

Het Standbeeld van H.P. Berlage is een kunstwerk in Amsterdam-Zuid.

Berkelstraat te Amsterdam is een straat in de Rivierenbuurt in Amsterdam-Zuid. De naam Berkelstraat komt voor in meerdere gemeenten in Nederland.

Het IJselplein is de officieuze benaming voor een plein in de Rivierenbuurt, Amsterdam-Zuid. Voor zover bekend is Amsterdam de enige stad die nog een IJselplein heeft; IJsselplein komt wel voor bijvoorbeeld in Montfoort, maar is daar vernoemd naar de Hollandsche IJssel.

Het 12-verdiepingenhuis, beter bekend onder de bijnaam De Wolkenkrabber, is een uit 1932 daterend woongebouw van J.F. Staal. Het staat op een centrale plaats in de Amsterdamse Rivierenbuurt in het door Berlage ontworpen Plan Zuid. Het gebouw markeert het einde van de Vrijheidslaan (van 1922 tot 1946 Amstellaan) en domineert het Victorieplein (Daniël Willinkplein) waar links de Rooseveltlaan (Zuider Amstellaan) en rechts de Churchill-laan (Noorder Amstellaan) beginnen. Het heeft als postadressen Deltastraat 1 en 2 en Victorieplein 45 en 47.

De Ernst Cahn en Alfred Kohnbrug is een vaste brug in Amsterdam-Zuid. De verkeersbrug waarover ook tramlijn 4 rijdt, vormt de verbinding tussen de Van Woustraat en de Rijnstraat. Ze overspant hier het Amstelkanaal met de noordelijk gelegen Jozef Israëlskade en zuidelijk gelegen Amstelkade. De brug is ontworpen door Piet Kramer in dienst bij de Dienst der Publieke Werken. Hij hanteerde de Amsterdamse Schoolstijl. Baksteen wordt afgewisseld met natuursteen (graniet) en er zijn siersmeedijzeren balustrades. In tegenstelling tot andere bruggen over het Amstelkanaal ontbreken hier beelden van Hildo Krop en brughuisjes zoals bij de P.L. Kramerbrug en de Barbiersbrug. Daarvoor in de plaats zijn er vier granieten walmuren. Elke walmuur heeft drie bewerkingen; ze hebben forse uitsparingen, de uiteinden zijn bewerkt en op die uiteinden liggen een soort rozetten. Net boven het wateroppervlak is bij de noordwestvleugel een granieten steen te zien met daarop NAP. De hele brug wordt gedragen door een houten paalfundering; de overspanning wordt verzorgd door stalen liggers, waarop gewapend beton. De brug kostte destijds circa 80.000 gulden. In 2003 zijn delen van de brug vernieuwd. De eerste ontwerpen voor deze brug dateren al uit 1916. Door de Eerste Wereldoorlog (en de daarmee gepaard gaande prijsverhogingen) kwam het er toen niet van. Er werd een houten noodbrug (hier ook geschikt voor rijverkeer) geplaatst. Er werd een aantal keren gevraagd of het nu niet eens tijd werd een permanente brug aan te leggen en zo geschiedde maar pas in 1927 (de verderop gelegen Han van Zomerenbrug zou altijd het uiterlijk behouden van een noodbrug). De brug is in 2008 vernoemd naar Ernst Cahn en Alfred Kohn die op Van Woustraat 149 en in de Rijnstraat het IJssalon Koco voerden. Vanuit hun ijssalon werd tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog leiding gegeven aan een verzets- en knokgroep totdat de groep in 1941 werd opgepakt. Aan genoemd pand is daartoe een plaquette bevestigd. Cahn, naar wie in de wijk De Aker in Amsterdam de Ernst Cahnsingel is vernoemd, werd gefusilleerd op de Waalsdorpervlakte, Kohn werd omgebracht in Auschwitz.

De Rijnstraat is een straat in de Amsterdamse Rivierenbuurt in stadsdeel Zuid. De straat gelegen op in 1896 geannexeerd gebied van de gemeente Nieuwer Amstel is bij een raadsbesluit van 22 maart 1922 vernoemd naar de rivier de Rijn en is precies een kilometer lang. Rijnstraat 15H, ook bekend als ‘Reins15’, is een woonadres in de Rijnstraat in Amsterdam. De naam “Reins15” is afgeleid van het adres en is in Amsterdam uitgegroeid tot een bekend begrip dat naar dit huis verwijst.

Het Miep Giesplantsoen is een plantsoen aan de Lekstraat in Amsterdam-Zuid. Sinds de bouw van de Rivierenbuurt lag er een naamloze driehoekige groenstrook op de kruising van de Lekstraat en Hunzestraat. Ten zuiden van de groenstrook staat een schoolgebouw (Lekstraat 35-37) ter opvulling van een plots afgesloten woonblok van de Hunzestraat tot aan de Synagoge Lekstraat. In 2010 overleed Miep Gies, een oud-bewoonster van de Hunzestraat 25. De bewoner in 2010 vond het daarom een goed idee om die groenstrook te vernoemen naar de verzetsvrouw en onder meer bewaarster van het Dagboek van Anne Frank. Een ondersteuning van het idee vormde ook dat Anne Franks vriendinnetje Jacqueline van Maarsen op Hunzestraat 4 woonde. Het idee werd na veel onderling overleg in 2013 omgezet tot een definitieve vernoeming. Het plantsoen werd symbolisch op 12 juni 2013 (Anne Frank werd op 12 juni geboren) omgedoopt tot Miep Giesplantsoen. Het plantsoen heeft geen huisnummers.

De Vrijheidslaan (vroeger Amstellaan en Stalinlaan) is een hoofdstraat in Amsterdam-Zuid, die samen met de Berlagebrug de oostelijke toegang vormt tot de Rivierenbuurt. De laan is een belangrijke hoofdas binnen het monumentale stedenbouwkundige Plan Zuid van architect Berlage en splitst zich ten westen van de Rijnstraat, op het Victorieplein, in twee gelijkwaardige hoofdassen: de Churchill-laan en de Rooseveltlaan. De straat heette van 1922 tot mei 1946 Amstellaan en de andere genoemde assen respectievelijk de Noorder en Zuider Amstellaan. Op 8 mei 1946 werden de hoofdlanen vernoemd naar de drie leiders van de landen die de overwinning op nazi-Duitsland hadden behaald. De Amstellaan werd Stalinlaan. Na de Sovjet-Russische inval in Hongarije in 1956 werd de straat op 14 november van dat jaar omgedoopt in Vrijheidslaan. Een halve eeuw later, op 4 november 2006, werd bij het Victorieplein een plaquette onthuld die hieraan herinnert. Oorspronkelijk was er een breed middenplantsoenmaar in tegenstelling tot bij de Churchilllaan is dit na 1950 verdwenen toen de trams rechts gingen houden. Vanaf september 2025 maakt het deel uit van kunstroute Berlagewandeling door de buurt.

De drie Amstellanen in Amsterdam-Zuid vormen de oost-west lopende hoofdstraten van de Rivierenbuurt. Zij kregen hun naam in 1922 en werden vernoemd naar de rivier de Amstel, waaraan Amsterdam is gelegen. De Amstellaan sluit aan de oostkant aan op de Amsteldijk, waar op 28 mei 1932 de Berlagebrug over de Amstel werd geopend in het verlengde van de Amstellaan. Ten westen van de Rijnstraat splitst de Amstellaan zich in Noorder Amstellaan en Zuider Amstellaan, die respectievelijk eindigen bij het Westerscheldeplein en het Muzenplein. In 1929 verschenen de eerste trams op de Amstellaan en Noorder Amstellaan, toen lijn 20 komend vanaf de Ferdinand Bolstraat via de Scheldestraat werd verlengd tot aan de Amsteldijk. Een bijzonderheid was dat de trams links van het middenplantsoen reden, zodat men op de haltes kon in- en uitstappen op het plantsoen. Het tegen het autoverkeer in rijden was wegens het geringe verkeer (nog) geen bezwaar. In 1930 nam de nieuw ingestelde lijn 25 de route van lijn 20 over, die naar de Amsteldijk werd verlegd. In 1936 kreeg ook de Zuider Amstellaan een tramlijn, toen lijn 8 vanaf het Daniël Willinkplein (later Victorieplein) werd verlengd naar het Westerscheldeplein. lijn 8 werd hier opgeheven in 1942, vanaf 1948 kwam hier lijn 4 te rijden. lijn 25 werd in 1939 over de Berlagebrug verlengd naar het Amstelstation. Deze bleef tot 1944 deze route berijden, reed na 1945 alleen nog over de Noorder Amstellaan, en boog daarna af naar de Rijnstraat. De Amstellaan was enige malen toneel van intocht van militaire troepen, komend vanaf de Weesperzijde – Berlagebrug. In mei 1940 trok de Duitse Wehrmacht via deze route de stad in, in mei 1945 volgden de Canadezen deze route en bij een herdenkingsrit in 1980 en 1985 werd dit nog eens herhaald met Canadese veteranen. In 1945 werden de drie lanen vernoemd naar de drie leiders van de landen die de overwinning op Duitsland hadden behaald. De Amstellaan werd Stalinlaan, de Noorder Amstellaan werd Churchill-laan en de Zuider Amstellaan werd Rooseveltlaan. Na de Russische inval in Hongarije in 1956 werd de Stalinlaan gewijzigd in Vrijheidslaan. In 1950 werd de rijrichting van de trams als gevolg van het drukker wordende verkeer gewijzigd en wordt er gewoon rechts gehouden. Halteperrons werden nu noodzakelijk. Sinds 1971 werd ook de voormalige Amstellaan, nu Vrijheidslaan, weer door de tram bereden, anders dan voor verkeer naar de Remise Lekstraat. Van 1971 tot 1977 reed hier lijn 7 via de Berlagebrug naar het Amstelstation, sinds 1977 is dit lijn 12, die ook via de vroegere Noorder Amstellaan, thans Churchill-laan, rijdt. Eind 2013 werd lijn 25 opgeheven; het lijnnummer wordt sinds 2020 gebruikt voor de Amsteltram, die sinds 2026 via Amstelveen tussen het Flevopark in Amsterdam-Oost en Uithoorn rijdt.