place

Station Schönhauser Allee

Pankow (district)Station van de S-Bahn van Berlijn
Mk Berlin Ringbahn
Mk Berlin Ringbahn

Schönhauser Allee is een station van de S-Bahn van Berlijn, gelegen aan de gelijknamige straat in het stadsdeel Prenzlauer Berg. Het in een uitgraving gelegen S-Bahnstation werd in gebruik genomen op 1 augustus 1879 en ligt aan de Ringbahn, een ringspoorweg om het centrum van Berlijn. Het gelijknamige metrostation, bediend door lijn U2, ligt op een viaduct boven de Schönhauser Allee en werd geopend op 27 juli 1913.

Fragment uit het Wikipedia-artikel Station Schönhauser Allee (Licentie: CC BY-SA 3.0, Auteurs, Beeldmateriaal).

Station Schönhauser Allee
Schönhauser Allee, Berlijn Prenzlauer Berg

Geografische coördinaten (GPS) Adres Nabijgelegen plaatsen
placeToon op kaart

Wikipedia: Station Schönhauser AlleeLees verder op Wikipedia

Geografische coördinaten (GPS)

Breedte Lengte
N 52.549444444444 ° E 13.413888888889 °
placeToon op kaart

Adres

Schönhauser Allee
10437 Berlijn, Prenzlauer Berg
Duitsland
mapOpenen op Google Maps

Mk Berlin Ringbahn
Mk Berlin Ringbahn
Ervaringen delen

Nabijgelegen plaatsen

Schönhauser Allee (metrostation)
Schönhauser Allee (metrostation)

Schönhauser Allee is een metrostation in de Duitse hoofdstad Berlijn dat in 1913 haaks boven het gelijknamige station van de Ringbahn werd geopend. In maart 1910 begonnen de werkzaamheden aan de verlenging van de metrolijn door het Berlijnse stadscentrum (de huidige U2) vanaf station Spittelmarkt naar het noorden. De verlenging werd grotendeels ondergronds aangelegd, maar de brede Schönhauser Allee leende zich uitstekend voor een luchtspoortraject, dat goedkoper in aanleg zou zijn. Het viaducttracé, dat net ten noorden van station Senefelderplatz begint, kwam in gebruik op 27 juli 1913 en heeft tegenwoordig in zijn geheel de status van monument. De lijn kreeg zijn eindpunt bij de kruising van de Schönhauser Allee met de Ringbahn, waar het station Nordring verrees. Aangezien de S-Bahnring ter plaatse in een uitgraving ligt, zou een ondergrondse kruising kostbaar en technisch ingewikkeld zijn geweest, hetgeen een extra reden vormde de metrolijn over de Schönhauser Allee bovengronds aan te leggen. In 1936 verving men de oorspronkelijke, naar de overstapmogelijkheid op de Ringbahn verwijzende naam door de huidige naam van het station. Het station was toen al geen eindpunt meer: in 1930 had men lijn A doorgetrokken naar Pankow (Vinetastraße). Alfred Grenander, huisarchitect van het metrobedrijf, de Hochbahngesellschaft, ontwierp een metrostation met een eilandperron en een stalen overkapping. In het midden van de overkapping is over de gehele lengte een bovenlicht aangebracht, waardoor daglicht tot op het perron kan doordringen. Hetzelfde ontwerp is terug te vinden in het metrostation Eberswalder Straße, even ten zuiden van station Schönhauser Allee. Aanvankelijk had het station slechts één uitgang aan het noordelijke uiteinde, leidend naar de middenberm van de Schönhauser Allee. Toen men rond 1925 ook aan de zuidzijde een uitgang schiep, werd het buiten de overkapping liggende deel van het perron eveneens van een dak voorzien. In 1962 volgde de aanleg van een rechtstreekse verbinding met het verdiept gelegen S-Bahnstation.

Eberswalder Straße (metrostation)
Eberswalder Straße (metrostation)

Eberswalder Straße is een station van de metro van Berlijn, gelegen in het stadsdeel Prenzlauer Berg, ten noordoosten van het historische centrum. Het op een viaduct gelegen metrostation is onderdeel van lijn U2 en werd geopend op 27 juli 1913 onder de naam Danziger Straße. Het station bevindt zich aan de kruising van de Schönhauser Allee, de Eberswalder Straße, de Danziger Straße, de Kastanienallee en de Pappelallee. Deze zessprong vormt tevens het knooppunt van een drietal tramlijnen. In maart 1910 begonnen de werkzaamheden aan de verlenging van de metrolijn door het Berlijnse stadscentrum (de huidige U2) vanaf station Spittelmarkt naar het noorden. De verlenging werd grotendeels ondergronds aangelegd, maar de brede Schönhauser Allee leende zich uitstekend voor een luchtspoortraject, dat bovendien goedkoper in aanleg zou zijn. Langs het viaducttracé verrezen twee stations: Danziger Straße en het eindpunt Nordring (nu Schönhauser Allee). Beide stations kregen een vrijwel identiek ontwerp van Alfred Grenander, huisarchitect van het metrobedrijf, de Hochbahngesellschaft. Boven het eilandperron werd een stalen overkapping gebouwd met een bovenlicht over de gehele lengte, waardoor daglicht tot op het perron kan doordringen. De hoofdingang bevindt zich aan het zuidzijde van het station, op de middenberm van de Schönhauser Allee ter hoogte van de zessprong. Toen men rond 1925 ook aan de noordzijde een uitgang schiep, werd het buiten de overkapping liggende deel van het perron eveneens van een dak voorzien. Het luchtstation doorstond de Tweede Wereldoorlog redelijk ongeschonden. Weliswaar veroorzaakte een exploderende bom in de buurt van het station op 17 december 1943 enige schade, maar het metrostation zelf werd niet getroffen.In januari 1950 hernoemden de DDR-autoriteiten de Danziger Straße tot Dimitroffstraße, naar de Bulgaarse communistische leider Georgi Dimitrov. Deze naamswijziging betrof ook het metrostation. Na de Duitse hereniging in 1990 kregen vrijwel alle onder het communistische bewind hernoemde straten en metrostations hun oude naam terug, maar het stadsdeel Prenzlauer Berg weigerde de naam van de Dimitroffstraße te wijzigen. Het stadsvervoerbedrijf BVG koos er daarom als "noodoplossing" voor het metrostation te noemen naar de Eberswalder Straße, gelegen aan de andere zijde van de kruising. Deze situatie bleef bestaan nadat de Danziger Straße in 1995 alsnog zijn oorspronkelijke naam terugkreeg. Het luchtspoortraject over de Schönhauser Allee staat in zijn geheel onder monumentenbescherming.

Vinetastraße (metrostation)
Vinetastraße (metrostation)

Vinetastraße is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Berliner Straße in het noordelijke stadsdeel Pankow, nabij de kruising met de Vinetastraße. Het metrostation werd geopend op 29 juni 1930 onder de naam Pankow (Vinetastraße) en was op dat moment het eindpunt van lijn A. Tegenwoordig is station Vinetastraße onderdeel van lijn U2 en bevindt het eindpunt zich één station noordelijker. Station Vinetastraße heeft een eilandperron met twee rijen stalen steunpilaren en is in tegenstelling tot de oudere stations op de U2 voorzien van een tussenverdieping. In totaal zes uitgangen leiden van hier naar de bovenliggende straten. De wanden droegen oorspronkelijk een gele betegeling, maar kregen bij een renovatie in 1987 een nieuwe bekleding. Sindsdien wordt het beeld van het station bepaald door zowel verticaal als diagonaal geplaatste beige (en enkele zwarte) tegels in een onregelmatig patroon. De rode stationsnaamborden doen mee met de onregelmatigheid en hangen daardoor op enkele plaatsen verticaal. Na de modernisering van het metrostation werd een bronzen beeldhouwwerk van kunstenaar Rolf Biebl op het perron geplaatst. Deze Vinetamann beeldt een wandelende man uit. In 1993 kreeg station Vinetastraße zijn huidige naam. Zeven jaar later kreeg Berlijn opnieuw een metrostation Pankow, het huidige eindpunt van de U2. Een dergelijk station was reeds bij de opening van station Pankow (Vinetastraße) in 1930 voorzien, maar werd vanwege de economische crisis niet gerealiseerd. De plannen bleven decennialang bestaan, maar de eerste concrete werkzaamheden vonden pas aan het eind van de jaren 1980 plaats. De DDR-autoriteiten wilden nabij S-Bahnstation Pankow een nieuwe metrowerkplaats bouwen en groeven een korte tunnel ten noorden van station Vinetastraße. Nadat dit project stil was komen te staan, begon men in 1997 opnieuw met de aanleg van de ontbrekende schakel tussen metro en S-Bahn, die op 16 september 2000 gereedkwam.

Pankow (metrostation)
Pankow (metrostation)

Het metrostation Pankow liet zo'n zeventig jaar op zich wachten. Een noordelijke verlenging van de U2 was reeds bij de opening van station Vinetastraße in 1930 voorzien, maar werd vanwege de economische crisis niet gerealiseerd. Plannen de lijn door te trekken tot het S-Bahnstation Pankow, of nog verder tot Pankow-Kirche, bleven decennialang bestaan. De eerste concrete werkzaamheden vonden echter pas aan het eind van de jaren 1980 plaats. De DDR-autoriteiten achtten het project noodzakelijk, omdat het Oost-Berlijnse metronet niet over een werkplaats voor kleinprofielmaterieel beschikte. Om deze onbevredigende situatie op te lossen wilde men parallel aan de S-Bahnsporen bij station Pankow een nieuwe werkplaats voor de kleinprofiellijn bouwen. In 1988 kwam een gedeelte van de tunnel ten noorden van station Vinetastraße gereed; in 1994 werden in deze tunnel keersporen aangelegd. In het midden van de jaren 1990 kwam het dichten van de 1,5 kilometer lange ontbrekende schakel tussen metro en S-Bahn opnieuw ter sprake en in 1997 begon men uiteindelijk met de aanleg van de verlenging. De in de DDR-tijd voorziene werkplaats werd niet gebouwd, omdat de werkplaats Grunewald voldoende capaciteit bezat. Wel werden met het oog op een eventuele toekomstige bouw van een werkplaats in Pankow wissels aangelegd. De extreem hoge grondwaterspiegel ter plaatse en archeologische vondsten tijdens de bouw vertraagden het project aanzienlijk. Uiteindelijk kon het nieuwe metrostation Pankow op 16 september 2000 in gebruik genomen worden. Het metrostation heeft een eilandperron en ligt iets ten westen van de straat, direct onder het S-Bahnstation. De wanden en de zuilen van de perronhal zijn bekleed met glanzende witte tegels, die het station een bijzonder lichte uitstraling geven. Door enkele lichtkoepels kan bovendien daglicht tot op het perron doordringen. Aan de noordzijde van het metrostation verrees een stationshal van glas, die tevens de verbinding – door middel van (rol)trappen en een lift – met het S-Bahnperron vormt. Het ontwerp van het nieuwe stationscomplex is van de hand van het Berlijnse bureau Architektensocietät.Verdere verlenging naar het noorden, tot in het centrum van Pankow, is nog altijd actueel. Als een van een bijzonder klein aantal projecten is een lijn naar Pankow-Kirche zelfs opgenomen in het prioriteitenplan voor het stadsvervoer tot 2030.

Senefelderplatz (metrostation)
Senefelderplatz (metrostation)

Senefelderplatz is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Schönhauser Allee ter hoogte van de Senefelderplatz in het stadsdeel Prenzlauer Berg. Het metrostation kwam in gebruik op 27 juli 1913 en is onderdeel van lijn U2. In maart 1910 begonnen de werkzaamheden aan de verlenging van de metrolijn door het Berlijnse stadscentrum (de huidige U2) vanaf station Spittelmarkt naar het noorden. Op 1 juli 1913 kwam het traject gereed tot station Alexanderplatz, een aantal weken later volgde het tweede deel van het tracé naar het nieuwe eindpunt Nordring (nu Schönhauser Allee). Langs dit deel van de lijn bouwde men twee ondergrondse stations, Schönhauser Tor (nu Rosa-Luxemburg-Platz) en Senefelderplatz, die beide een vrijwel gelijk ontwerp van architect Alfred Grenander kregen. De huisarchitect van de Hochbahngesellschaft creëerde twee strakke, functionele metrostations en richtte zich daarbij naar de stations op het traject Potsdamer Platz - Spittelmarkt, die hij vijf jaar eerder ontwierp. Grenander paste wederom het concept van de kenkleur toe en hield daarbij dezelfde kleurenvolgorde aan als op het voorgaande traject. Station Senefelderplatz kreeg de kenkleur blauw, die tot uiting kwam op de stalen steunpilaren, de omlijstingen van de reclameborden en de ovale stationsnaamborden en de kiosken op het perron. De wanden werden bekleed met lichtgrijze tegels. Aangezien het metrostation vlak onder het straatniveau gelegen is, was er geen ruimte voor een tussenverdieping. Aan beide uiteinden van het eilandperron werd daarom een klein voorportaal gecreëerd van waaruit een trap naar de middenberm van de Schönhauser Allee en de Senefelderplatz leidt. Aan de noordzijde van het metrostation zijn grote ijzeren deuren in de wand te zien. Hierachter bevindt zich een elektrisch onderstation. In de zeventiger jaren stak men de metrostations op het centrale deel van lijn A (de huidige U2) in een nieuw jasje. De wanden van station Senefelderplatz werden bekleed met de verticaal geplaatste blauwgrijze en beige tegels die er nog altijd te vinden zijn. Ongeveer 500 meter ten noorden van station Senefelderplatz vervolgt de metrolijn zijn route over een viaduct. Het station maakt reeds deel uit van de helling, waardoor het dak licht stijgt; dit is onder andere te zien aan het verspringen van de tegelrijen op de wanden.Nog altijd wacht het bijna honderd jaar oude metrostation, dat de monumentenstatus geniet, op een grondige restauratie. Een aantal stations op het centrale deel van de U2 werd reeds eerder in hun oorspronkelijke staat teruggebracht. In april 2010 werd station Senefelderplatz wel voorzien van een lift, die zich bij de noordelijke uitgang bevindt.