Bloemgracht (Amsterdam)

De Rosa Overbeekbrug (brug nr. 121) is een brug over de Bloemgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Eerste Bloemdwarsstraat met de Tweede Leliedwarsstraat. Er ligt hier al eeuwen een brug. Zowel Balthasar Florisz. van Berckenrode als Joan Blaeu tekende in hun plattegronden van 1625 en 1649 een brug in. Die laatste kon daadwerkelijk weten dat de brug er was, die lag namelijk voor de deur van het atelier waar de atlassen van hem en vader Willem Blaeu werden gemaakt, voordat het atelier verhuisde naar de volgende kruising van de Bloemgracht. De huidige brug dateert uit 1883 toen het verkeer hier voor enige tijd gestremd was in verband met het vernieuwen van de brug. De brug kreeg daarbij de “oude” hoogte mee, oorzaak van diverse ongelukken met dalende voertuigen op de helling die doorschoten. De brug is in later tijden diverse keren gerepareerd, zelfs tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar heeft haar uiterlijk altijd behouden. Opvallend aan de brug zijn de balusters midden op de brug, die de vorm hebben van afgeknotte lantaarns. Een andere bijzonderheid zijn de steunen die aangebracht zijn bij de hechting brugdek en landhoofd. De brug is in 2002 vernoemd naar Rosa Overbeek, het vriendinnetje van Kees de jongen (naar wie de volgende brug over de Bloemgracht genoemd is). Het verhaal speelt zich in deze buurt af en het huis van Theo Thijssen - tegenwoordig het Theo Thijssenmuseum - bevindt zich eveneens in de buurt.

De Bloemgrachtkerk is een kerkgebouw uit 1880 in Amsterdam, gemaakt in opdracht van de christelijk gereformeerde gemeente, later gereformeerde kerk van Amsterdam. De kerk staat aan de Bloemgracht in de buurt Jordaan, aan de westkant van de binnenstad van Amsterdam en is als veel gereformeerde kerken uit die tijd genoemd naar de straat. In verband met de uitbreiding van de stad ten westen van het centrum en het verminderen van de bevolking in de Jordaan werd aan De Wittenkade in de Staatsliedenbuurt de Nassaukerk gebouwd als gereformeerde kerk en de Bloemgrachtkerk verlaten. In 1927 vestigde de Hersteld Apostolische Zendingkerk zich hier, tegenwoordig de Hersteld Apostolische Zendingkerk - Stam Juda In mei 2019 werd op last van de gemeente de toren verwijderd wegens acuut instortingsgevaar.

Brug 126 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Egelantiersgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Tweede Leliedwarsstraat met de Derde Egelantiersdwarsstraat. Er ligt hier waarschijnlijk al een brug sinds de aanleg van de gracht. De huidige brug (2017) is een bouwwerk uit 1921, naar een ontwerp van de Publieke Werken, waar toen architect J.M. van der Mey verantwoordelijk was voor de bruggen. Zijn naam ontbreekt echter op het ontwerp, de brug wordt opgegeven als "van het bureau van". Van der Mey’s hand is terug te vinden in de Amsterdamse school-elementen bij de landhoofden en de uitkragende walkanten. De balustrades zijn typisch 18e-eeuws smeedwerk. De brug is een zusje van de brug 125. Net als die brug wordt brug 126 omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten.

De Egelantiersgracht in Amsterdam is een gracht in de wijk de Jordaan in stadsdeel Amsterdam-Centrum. De gracht ligt tussen de Prinsengracht en de Lijnbaansgracht.

De Drie Hendricken zijn een drietal 17e-eeuwse woonhuizen aan Bloemgracht 87, 89 en 91 in de Jordaan in Amsterdam. De drie trapgevelpanden uit 1642 in Amsterdamse renaissancestijl worden gekenmerkt door hun vrijwel identieke gevels en gevelstenen genaamd De Steeman, De Landman en De Seeman. De drie panden vormen een voorbeeld van het Amsterdamse zaalhuis met verdiepte binnenhaard en opkamer. Ze worden gezien als een didactisch waardevol ensemble voor de studie van 17e-eeuwse stadsbouwkunst. De panden werden in 1970 aangewezen als afzonderlijke rijksmonumenten onder de nummers 531 (Bloemgracht 87), 532 (89) en 533 (91).

Het Theo Thijssen Museum is een museum in Amsterdam, gewijd aan schrijver, onderwijzer en politicus Theo Thijssen. Het wordt beheerd door de Stichting Theo Thijssen en is gevestigd op de begane grond van Thijssens geboortehuis aan de Eerste Leliedwarsstraat 16.

De Atlas Maiorbrug (brug 120) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is een van de vier bruggen over de Bloemgracht. Het is de derde vanuit de stad gezien. Ze vormt een verbinding noordzuid tussen de Derde Leliedwarsstraat (noord) en de Tweede Bloemdwarsstraat (zuid). De brug wordt omringd door rijksmonumenten, bijna alle gebouwen aan de Bloemgracht zijn immers ingeschreven in het monumentenregister. Er ligt hier al eeuwen een brug. Alle vier de bruggen over de Bloemgracht (Kees de Jongenbrug nabij Prinsengracht; Rosa Overbeekbrug nabij Tweede Leliedwarsstraat, Atlas Maiorbrug en brug 119) waren al door Balthasar Florisz. van Berckenrode ingetekend in zijn plattegrond uit 1625 en zijn daarna eigenlijk nooit meer van de kaart verdwenen. Het gebied was ten tijde van het tekenen van de plattegrond al bijna geheel volgebouwd. De volgende die de brug intekende was Joan Blaeu in zijn kaart van 1649. Wellicht zijn hij en zijn vader Willem Blaeu de brug weleens overgestoken, want hij had zijn atelier aan de Bloemgracht hoek Derde Leliedwarsstraat (het zou later totaal afbranden). De brug dateert van 1898, toen de Bloemgracht vanaf 11 oktober van dat jaar enige tijd was voor alle verkeer om (met name) het bovendek van de brug te vervangen. Ook in 1929 moesten herstelwerkzaamheden verricht worden aan het bovendek. De Atlas Maiorbrug (soms Atlasbrug) dankt haar naam aan het atelier van Blaeu, waar de atlassen gemaakt werden. In 2016 werd de officieuze naam officieel gemaakt.

De Hilletjesbrug (brug nr. 125) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze overspant de Egelantiersgracht in de Jordaan in Amsterdam. De brug verbindt de Eerste Leliedwarsstraat met de Tweede Egelantiersdwarsstraat. Er ligt hier waarschijnlijk al een brug sinds de aanleg van de gracht. De huidige brug (2017) is een bouwwerk uit 1921, naar een ontwerp van de Publieke Werken, waar toen architect J.M. van der Mey verantwoordelijk was voor de bruggen. Zijn naam ontbreekt echter op het ontwerp, de brug wordt opgegeven als "van het bureau van". Van der Mey’s hand is terug te vinden in de Amsterdamse school-elementen bij de landhoofden en de uitkragende walkanten. De balustrades zijn typisch 18e-eeuws smeedwerk. In 1943 was de brug even buitendienst vanwege vernieuwing van het brugdek, maar voor de rest is de brug meer dan honderd jaar ongewijzigd. De brug is een zusje van brug 126. Gerrit Haverkamp heeft in 1919 de vorige brug in een ets vastgelegd. De brug wordt onder meer afgebeeld in de leader van de televisieserie Baantjer. De Hilletjesbrug is sinds 1995 gemeentelijk monument. De brug is trouwens zelf omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Over de naam wordt gespeculeerd dat deze afkomstig is van een buurtbewoonster die Hilletje heette.

Tuinstraat 137-141 te Amsterdam is een gebouw aan de Tuinstraat, Jordaan, Amsterdam-Centrum.

De Laurierboom is een café in Amsterdam, gevestigd in de wijk Jordaan aan de Laurierstraat 76, op de hoek met de Eerste Laurierdwarsstraat. Het café geniet vooral bekendheid als schaakcafé, maar er worden ook andere spellen gespeeld zoals poker, klaverjassen, toepen en backgammon.

Grachtenvlinder is een tijdelijk artistiek en bouwkundig kunstwerk in Amsterdam-Centrum. Tijdens de werkzaamheden aan de bruggen in de Oranje Loper moesten hulpbruggen geplaatst worden. Deze waren niet alleen nodig om voet- en fietsverkeer mogelijk te houden, maar ook allerlei kabels werden vanuit de hoofdbrug omgeleid. De noodbrug naast de Nieuwe-Wercksbrug, die over de Prinsengracht de verbinding verzorgt tussen Westermarkt en Rozengracht, kreeg twee balustraden ontworpen door kunstenaar Sam Hensbach. Deze Grachtenvlinder maakt deel uit van acht ontwerpen van kunstenaars voor eigen bruggen. Hersbach was genomineerd voor de Piketprijs 2021 categorie schilderkunst en dong met andere kunstenaars mee naar deze brugkunst. Buurtbewoners en buurtondernemers kozen uiteindelijk voor zijn ontwerp voor deze noodbrug. Alle acht kunstwerken uit deze serie bestaan in wezen uit geperforeerde staalplaten met figuren erin. De kunstenaar liet hier drones, hartjes, meervallen en muggen etc. uitstansen. Door de brug tijdens schemering en nacht te verlichten ontstaat met het water onder de brug een eigenaardig effect. Hersbach wilde een vrolijke brug met het thema mens en dier. Hij vond de bruggen in de binnenstad nogal donker; ze hebben vanwege de welstandscommissie en hier ook rijksmonumentstatus vaak donkere kleuren en hij wilde hier een uitzondering; het werd geel. Hersbach mocht zijn werk niet volledig begeleiden omdat ze elders gefabriceerd werd, normaal verzorgt hij het totale kunstwerk. Hersbach. Het idee achter de muggen is dat ze rondom de grachten vliegen en op mensen zitten. De kunstenaar hoopte bij plaatsing dat de platen zodanig bevestigd werden, dat ze eventueel in de toekomst aan andere kunstbruggen hergebruikt kunnen worden. De vroegste datum van oplevering van de originele brug werd in 2022 geschat op 2028. Sam Donald Pie Hersbach werd in 1995 in Arnhem geboren. Hij kreeg zijn opleiding aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (HKU Fine Art) en De Ateliers in Amsterdam. Een andere noodbrug uit de reeks is Kreukel van Karin Colen bij de Rijckerbrug aan het andere eind van de Rozengracht.

Ik speel in de stad met alles wat er bestaat is een muurschildering, die is aangebracht op blinde gevels van de Tuinstraat in Amsterdam-Centrum.