Scheldeplein

De Scheldestraat in Amsterdam-Zuid is genoemd naar de door Frankrijk en Vlaanderen stromende rivier de Schelde, die uitkomt in de zeearm de Westerschelde. Deze straat kreeg zijn naam in 1922 en vormt in de Rivierenbuurt na de Barbiersbrug over het Amstelkanaal het verlengde van de Ferdinand Bolstraat. De straat loopt van de Amstelkade tot aan het Scheldeplein / Europaplein. De straat is een drukke verkeersader en staat bekend als een 'verkeersinfarct', omdat het auto's moet leiden van het drukke centrum naar het Europaplein en de daarbij gelegen Ringweg A10. Toch staat de straat bekend als gezellig. In het korte stuk tussen de Amstelkade en de Churchill-laan bevindt zich kleine middenstand. Het grote stuk van de straat naar het Europaplein bestaat voornamelijk uit de wat duurdere restaurants met uiteenlopende keukens. Tevens zijn in de Scheldestraat en op het gelijknamige plein twee bekende ijssalons gevestigd.

De Barbiersbrug (brug 404) is een vaste brug in Amsterdam-Zuid.

Scheldeplein 1-5 te Amsterdam is een complex aan het Scheldeplein in Amsterdam-Zuid. Het gebouw heeft vleugels aan de Geleenstraat en Geulstraat. Hier lagen eeuwenlang landerijen met een agrarische bestemming. De almaar uitbreidende bebouwing voor de groeiende bevolking van Gemeente Amsterdam maakte daar een eind aan. Directeur Wichert Arend de Graaf van de Dienst der Publieke Werken had het in 1930 over de "Trek over het Kanaal", dat laatste was het Noorder Amstelkanaal met Plan Zuid. Bij de bebouwing van dit perceel ging het niet om woningbouw, maar om de vestiging van garagebedrijf van Henri Sieberg. Deze had al een aantal panden in gebruik (gehad) voor zijn bedrijf. Hij maakte gebruik van een gebouw aan de Prinsengracht, Stadhouderskade 142-144 en Valckenierstraat. Het Algemeen Handelsblad van 26 februari 1931 zag daarin de gevolgen van een groeiend wagenpark. Garages als deze kwamen in deze periode, bijvoorbeeld aan de Amstelveenseweg, en Daniel Willinkplein. Het Scheldeplein lag toen nog aan de rand van de stad zodat aan- en afvoer geen probleem zou worden en schakelde hij architect Nicolaas Charles Dekker in voor een nieuw op te leveren gebouw, waarin Willys-Overland kon verhandelen dan wel repareren. Datzelfde Algemeen Handelsblad ging een kijkje nemen in dit nieuwe gebouw opgetrokken uit gewapend beton, ijzer en veel glas. Het constateerde een voor die tijd doelmatig ingericht gebouw met aparte inritten voor de afdeling waarvan men gebruik wenste te maken met de grote reparatie- en wasinrichting op de begane grond. In de stalling konden 300 auto’s worden ondergebracht. Alhoewel het een relatief groot gebouw was, werd aan de ingebruikname in 1931 nauwelijks aandacht besteed. Dat was anders toen het complex op 30 januari 1932 geheel in gebruik werd genomen, al ging het toen voornamelijk over de hellingbaan (verbinding tussen de stallingsverdiepingen). Kranten spraken over een (te laat) opgeleverd glaspaleis. Vlak na de opening van het gebouw werd de garage getroffen door een meer dan tien weken durende staking; Sieberg wilde een korting doorvoeren van 10 procent op de salarissen. Het originele gebouw werd achteraf ingedeeld bij de bouwstijlen Amsterdamse School (combinatie natuursteen en baksteen) en modernisme, waarvan het invloeden tentoonstelde. Nadat Sieberg was vertrokken vestigde zich de familie Knijn in het gebouw, eerst ook als garage- en schadeherstelbedrijf, maar omstreeks 1970 kwamen er de bowlingbanen (Knijn Bowling). In al die jaren werd er druk verbouwd aan het gebouw waardoor de status gemeentelijk of rijksmonument uit beeld raakte. Het gebouw kwam in 2012-2013 in handen van de Caransa Groep die begon met Dok Architecten aan een herontwikkeling. Delen van voorgaande verbouwingen werden daarbij weer weggehaald, met name de vervanging van de grote stroken glas werd ongedaan gemaakt, zodat er weer kleine ruitjes zichtbaar waren. De toren kreeg een ophoging en de glazen lantaarn op de toren kwam terug. Alles werd deels bekostigd door op het gebouw een nieuwe woonverdieping te plaatsen. Door deze enigszins terug van de gevellijn te projecteren, wist men de invloed van het nieuwe deel beperkt te houden. De verbouwing werd in 2022 afgerond.

Yamazato Restaurant is een restaurant dat gevestigd is in Hotel Okura Amsterdam. Het heeft sinds 2002 één Michelinster. In 2013 kende de GaultMillau het restaurant 16 van de maximaal 20 punten toe. Chef-kok is Masanori Tomikawa. In 2010 nam Tomikawa de leiding van de keuken over van Akira Oshima, chef-kok sinds 1977. Volgens vakblad Misset Horeca, werd het restaurant in 2001 geprezen door de Amerikaanse restaurantgids Zagat, kort voordat het zijn ster ontving. Yamazato is sinds 2003 lid van de Alliance Gastronomique Néerlandaise.

De Pienemanstraat is een relatief korte straat in Amsterdam-Zuid, Nieuwe Pijp.

Hotel Okura Amsterdam is een hotel in Amsterdam dat deel uitmaakt van de Japanse keten Okura Hotels & Resorts. Het gebouw van 23 verdiepingen (géén 13e verdieping) is 78 meter hoog en is ontworpen door de Nederlandse architecten Bernard Bijvoet en Gerard Holt en de Japanse architecten Yoshiro Taniguchi en Yozo Shibata. Het hotel ligt aan de Ferdinand Bolstraat en de Jozef Israëlskade vlak bij de Barbiersbrug over het Amstelkanaal en werd in september 1971 geopend door prins Claus. Bij oplevering was Hotel Okura Amsterdam het op een na hoogste gebouw van Amsterdam; alleen Toren Overhoeks in Amsterdam-Noord was nog hoger. In 1994 werd de Rembrandttoren het hoogste gebouw van Amsterdam. Het hotel was het eerste Europese hotel van de Okura-hotelketen.

De Parochiekerk van Onze-Lieve-Vrouwe Koningin van de Vrede ofwel Vredeskerk is een rooms-katholieke kerk tussen de Pijnackerstraat en de Van Hilligaertstraat in de zuidwestelijke hoek van de Pijp in Amsterdam-Zuid. De kerk is sinds 2004 naamgever van het Vredeskerkplein.

De Wielingen was de naam van een kraakpand in Amsterdam-Zuid. De naam was ontleend aan de Wielingenstraat waaraan het gebouw lag en die vernoemd is naar de Wielingen, een hoofdgeul in de Westerschelde.

Ciel Bleu is een restaurant dat gevestigd is op de 23ste verdieping van Hotel Okura Amsterdam, Nederland. Het had één Michelinster in de periode 2005-2007 en heeft sinds 2008 twee Michelinsterren. In 2022 kreeg het restaurant van GaultMillau 19 van de maximaal 20 punten. De eetgelegenheid stond in 2022 op plaats 9 van de 100, in de lijst met beste restaurants van Nederland van culinaire gids Lekker. Het chefsteam van Ciel Bleu bestaat uit Onno Kokmeijer en Arjan Speelman. Het restaurant is lid van de Alliance Gastronomique Néerlandaise

Hommage aan Paradzjanov is een artistiek kunstwerk in Amsterdam-Zuid, Nieuwe Pijp, Vredeskerkplein. Het kunstwerk van Thom Puckey werd geplaatst in opdracht van de gemeente Amsterdam, die op verzoek van de Vredeskerk meegaf dat er een waterelement in het kunstwerk verwerkt moest zijn. Het meerdelig object is opgebouwd uit Carrara-marmer, granieten tegels, brons en bomen. Puckey schreef: het grondvlak, bestaande uit elf concentrische cirkel, is opgebouwd uit graniet in diverse kleuren; het grijpt terug op het schilderij Hof van Eden van de middeleeuwse schilder Giovanni di Paolo; het hof is in dat schilderij omcirkeld door banen van zon (rode ring voor vuur), zeven planeetringen en de zodiac de daarop staande/liggende objecten zijn gebaseerd op de film De kleur van granaatappels (over het leven van Sajat Nova) van Sergej Paradzjanov Die staande/liggende objecten bestaan door water verzadigde boeken (hier in brons), die volgens een oude techniek ontwaterd worden door er zware stenen op te leggen. Phuckey gaf hiermee in een metafoor weer, het onttrekken van kennis aan (heilige) boeken. Water en kennis stromen uit de boeken naar genoemd grondvlak. Twee van de drie boeken worden ontwaterd door marmeren rotsen; een derde wordt uitgeperst door een maan uit één stuk marmer gebeiteld. Alle drie de stapels staan in een opvangbak, van waaruit het water naar het midden stroomt. Er zijn echter ook stapels boeken te zien, waarop geen gewicht ligt. Deze kunnen als zitelement gebruikt worden. Deze zitjes zijn geplaatst in de schaduw van zilversparren die deel uit maken van het kunstobject.

Het Vredeskerkplein is een plein in Amsterdam-Zuid.

De Lizzy Ansinghstraat is een straat in Amsterdam-Zuid.