Played rack

Speeltoestel Van Eesteren Museum is toegepaste kunst in Amsterdam Nieuw-West. Architect Aldo van Eyck ontwierp voor Amsterdam talloze speeltoestellen die op circa 700 speelplaatsjes werden neergezet. Veelal waren het losse toestellen zoals de iglo en tunnel. Voor een enkele speelplaats maakte hij grotere installaties, zie bijvoorbeeld Aldo van Eyck aan het Bertelmanplein. De speelplaatsen werden vanaf de jaren negentig van de 20e eeuw opnieuw ingericht en ook veiliger gemaakt. De toestellen en installaties van Van Eyck verdwenen (weer) uit het straatbeeld. Een van de grotere installaties uit de Stoomgemaalstraat in Osdorp moest ook plaatsmaken voor een nieuw terrein. In samenwerking met allerlei instanties als ook crowdfunding wist het Van Eesteren Museum 6000 euro bijeen te brengen om het gevaarte van de sloop te redden. Het bestaat uit drie torens met daartussen de varianten van duikelrekken. Het werd in 2018 aan de oostzijde van het genoemde museum geplaatst en op 23 november 2018 onthuld door Touria Meliani, wethouder Erfgoed, Kunst & Cultuur van Gemeente Amsterdam. Het zou volgens het museum een aanzet zijn voor de inrichting van een beeldentuin ter plaatse. In 2020 kreeg het speeltoestel gezelschap van het kunstwerk Played rack van Maze de Boer dat mede geïnspireerd is op de speeltoestellen van Van Eyck. In 2024 werd aan een soortgelijke installatie aandacht besteed in Geheimen van het museum. In de laatste aflevering van 2024/2025 waren medewerkers van het CollectieCentrum Nederland bezig met het in elkaar zetten van een speeltoestel afkomstig uit de Inlaagstraat. Het Rijksmuseum Amsterdam heeft in haar tuinen een aantal toestellen permanent in expositie, maar kon deze vanwege de grootte daar niet kwijt.

De Noordzijde is een straat in Amsterdam Slotermeer. Deze is tevens de noordoever van de Sloterplas. Sinds 2017 is de Noordzijde met de noordelijke oever van de Sloterplas aangewezen als Gemeentelijk beschermd stadsgezicht.

Mercurius of Hermes is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een reliëf aangebracht op het in 1956 opgeleverde gebouw Burgemeester Röellstraat 40 te Amsterdam. Het reliëf bevindt zich echter aan de gevel van de Jacobus van Looystraat. Kunstenaar Henk Tieman ontwierp hier voor kruideniersketen De Gruyter een beeltenis van God van de Handel Mercurius/Hermes te herkennen aan het gevleugelde schoeisel dat hij draagt en zijn staf. Het reliëf werd vervolgens gefabriceerd door aardewerkfabriek De Porceleyne Fles uit Delft (Tieman was van 1938 tot 1982 verbonden aan de fabriek). De naam van de ontwerper en de fabrikant zijn rechtsonder van het reliëf te lezen.

Het Jan Cupidohof is een straat in Amsterdam Nieuw-West.

De Dirk de Waterduikerbrug (brug 617) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in het stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de straat Noordzijde en voert over een duiker, die het water van de jachthaven aan de noordkant van de Sloterplas verbindt met een smalle gracht die in noordelijke richting loopt. De brug en gracht maakten nog geen deel uit van het ontwerp dat Cornelis van Eesteren in 1939 voor de woonwijk maakte. De brug dateert van de midden jaren vijftig toen de woonwijk ten noorden van de Sloterplas verrees. Het uiterlijk van deze brug doet enigszins aan de Amsterdamse Schoolstijl denken. De walkanten en landhoofden zijn uitgevoerd in baksteen en heeft hier een dito overspanning met ontspanningsboog. De brug heeft aan de zijkanten boven de uiteinden van de duiker een natuurstenen rand met natuurstenen balusters, waarin een metalen balustrade hangt. De brug is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, toegewezen aan Dick Slebos. Het vele baksteen lijkt daarbij wel van de hand te zijn van Piet Kramer, die in 1952 bij de dienst vertrok. Van zijn opvolgers Dirk Sterenberg en Dirk Slebos is bekend, dat zij soms zijn ontwerpen aanpasten, maar er wel mee verder gingen. De brug ging vanaf de aanleg anoniem door het leven; ze was alleen bekend onder haar nummer. Sinds april 2016 nodigt de gemeente Amsterdam actief mensen uit om voorstellen aan te dragen voor dergelijke naamloze bruggen. Het voorstel om deze brug de Dirk de Waterduikerbrug te noemen werd in november 2017 goedgekeurd, zodat de brug aldus in de Basisregistraties Adressen en Gebouwen wordt opgenomen. Dirk de Waterduiker was de bijnaam van Dirk Rietveldt (1858-1940), die naar zeggen meer dan 60 mensen en huisdieren uit de Amsterdamse grachten gered heeft van de verdrinkingsdood. De vernoeming werd goedgekeurd omdat direct ten oosten van de brug ook drie straten naar redders zijn genoemd: Jan Cupidohof (naar Jan Cupido, die schipper was op reddingsboot De Brandaris op Terschelling), Dorus Rijkershof (naar Dorus Rijkers) en Frans Naerebouthof (naar Frans Naerebout).

Brug 612 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West.

Louis Couperusstraat 133, Amsterdam is een gebouw aan de Louis Couperusstraat in Amsterdam Nieuw-West.

De Conny van Rietschotenbrug (brugnummer 607) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in Amsterdam. De verkeersbrug is gelegen in de Oostoever aan/van de Sloterplas en overspant de ingang/uitgang van de Burgemeester Cramergracht naar dat binnenmeer. De brug is een ontwerp van architect Dick Slebos werkzaam voor Publieke Werken. Hij ontwierp in de nieuwe-bouwenstijl. De brug werd in 2016/2017 vernoemd naar zeiler Conny van Rietschoten, die tweemaal de Whitbread Round the World Race (de voorloper van de Volvo Ocean Race) op zijn naam bracht. Het voorstel voor de vernoeming werd ingediend door de Amsterdamse bevolking. Of het nabijgelegen paviljoen met het silhouet van een schip een rol heeft gespeeld is niet bekend.

De Ferdinand Bordewijkbrug (brug 616) is een vaste brug in de wijk Slotermeer in het stadsdeel Amsterdam Nieuw-West. De brug over een duiker vormt de verbinding tussen de Louis Couperusstraat en de Henriëtte Roland Holststraat. Aan de westzijde staat het gebouw en gemeentelijk monument Louis Couperusstraat 133, Amsterdam. De brug en gracht maakten nog geen deel uit van het ontwerp dat Cornelis van Eesteren in 1939 voor de woonwijk maakte; hij had hier geen water ingetekend, maar een groenstrook. De brug dateert van 1954/1955 toen de woonwijk ten noorden van de Sloterplas verrees. Het uiterlijk van deze brug doet enigszins aan de Amsterdamse Schoolstijl denken. De walkanten en landhoofden zijn uitgevoerd in baksteen en de brug heeft hier een dito overspanning met ontspanningsboog. De brug heeft aan de zijkanten boven de uiteinden van de duiker een natuurstenen rand met natuurstenen balusters, waarin een metalen balustrade hangt. De brug, die veel overeenkomsten vertoont met de Dirk de Waterduikerbrug, is ontworpen door Dick Slebos van de Dienst der Publieke Werken. Het vele baksteen lijkt daarbij wel van de hand te zijn van Piet Kramer, die in 1952 bij de dienst vertrok. Van zijn directe opvolgers, waaronder Slebos, is bekend, dat zij zich soms door Kramers werk lieten inspireren. De brug werd samen aanbesteed met brug 614 en de Dirk de Waterduikerbrug. De brug ging vanaf haar oplevering naamloos door het leven als brug 616. De gemeente Amsterdam vroeg in 2016 aan de Amsterdamse bevolking om mogelijke namen voor dergelijke bruggen. Een voorstel deze brug te vernoemen naar schrijver Ferdinand Bordewijk werd in maart 2018 goedgekeurd en opgenomen in de Basisadministratie Basisregistraties adressen en gebouwen. De straten die de brug met elkaar verbindt zijn eveneens vernoemd naar schrijvers (Henriëtte Roland Holst en Louis Couperus).

De Burgemeester Röellstraat is een straat in Amsterdam Nieuw-West. De straat loopt van het metrostation Jan van Galenstraat en ligt in het verlengde van de Jan van Galenstraat. De straat loopt vervolgens in westelijke richting tot het Lambertus Zijlplein. De familienaam Röell wordt uitgesproken als Reu-el, daarom staat het trema op de letter o. Een veelgemaakte fout is de uitspraak Ro-el door mensen die denken dat het trema op de e staat zoals in Joël. De straat kreeg zijn naam in 1952 en werd vernoemd naar Antonie baron Röell (1864-1940), burgemeester van Amsterdam van 1910 tot 1915, daarna commissaris van de Koningin voor Noord-Holland. De straat is, net als de Cornelis Lelylaan, gedeeltelijk verhoogd aangelegd met ongelijkvloerse, maar ook gelijkvloerse, kruisingen. Over de Burgemeester Cramergracht en de Burgemeester Van de Pollstraat liggen een brug en een viaduct van Piet Kramer uit 1953; brug nr. 604 staat sinds 2011 op de gemeentelijke monumentenlijst. Bij de kruising met de Slotermeerlaan is er een rotonde, het Burgemeester Röellcircuit met voor het tramverkeer net als een Grand Union afslaande bewegingen in alle richtingen. Het gedeelte tussen de Slotermeerlaan en de Burgemeester Van Leeuwenlaan werd opengesteld in 1954 en de aansluiting op de Colijnstraat kwam in 1961 tot stand. Na de bouw van Brug 650 kwam er aan de zuidzijde een weg voor bestemmingsverkeer. In 1974 bij de komst van tramlijn 13 werd de hooggelegen weg opengesteld tot het Lambertus Zijlplein maar was alleen bestemd voor bestemmingsverkeer. In 1984 kwam dit gedeelte voor het doorgaande verkeer in gebruik bij de aansluiting op de Abraham Kuyperlaan. Nauwelijks 12 jaar later werd het voor het doorgaande verkeer alweer buiten gebruik gesteld en het verhoogd liggende deel tussen de Van Leeuwenlaan en het Lambertus Zijlplein is in 2000 afgegraven waarbij de viaducten zijn gesloopt. Sinds 2001 ligt hier een gelijkvloerse trambaan. In 1991 vestigde de Hersteld Apostolische Zendingkerk zich in het bankgebouw(tje) Burgemeester Röellstraat 199. Tussen de Slotermeerlaan en het Lambertus Zijlplein rijdt tramlijn 13 sinds 1974. Tussen de Jan van Galenstraat en de Slotermeerlaan rijdt lijn 13 sinds 1989 door de straat. In 2019 werd door de kunstenaar Bastardilla een muurschildering getiteld Memories geplaatst op de flat op de kruising met de Dr. H. Colijnstraat. In 2024 volgde de muurschildering Drie zeilschepen van Matthieu Pommier op een blinde gevel aan de Burgemeester Van Leeuwenlaan. Eind 2022 werd begonnen met de herinrichting van de straat waarbij de rijbanen worden versmald, de trambaan wordt rechtgetrokken met meer ruimte voor fietsers en voetgangers, groen en extra woningen. Er is een 30 kilometer zone gerealiseerd.

Tetraëder met cirkel is een artistiek kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het werk werd gefinancierd door de gemeente Amsterdam als ook de provincie Noord-Holland. Het werd oorspronkelijk geplaatst in het Open Havenfront voor het Station Amsterdam Centraal. Dat was weer open na de perikelen van de aanleg van de Amsterdamse Metro; het Noord-Zuid Hollandsch Koffiehuis was immers ook weer terug. Kunstenaar Gustav Meist was vanaf 1985 bezig met het beeld. Het beeld bestaat uit twee delen. Het eerste is een rode cirkel, die deels op het water drijft maar ook voor een deel onder water ligt. Het tweede deel is een piramide, die in de wind schommelt. Die piramide wordt langzaam gevuld met water, wordt zwaarder en zakt binnen de cirkel het water in. Daar wordt de piramide weer leeggepompt, wordt dus lichter en komt dan weer tevoorschijn. Die beweging die eeuwig herhaalt duurt ongeveer een uur. De kunstenaar wilde dat de jachtige reiziger op het Stationsplein even stilstond bij het beeld, om vervolgens weer haastig te vertrekken. Meist was gespecialiseerd in geometrische vormen, maar moest toch enige tijd aan dit kunstwerk werken om het eeuwig bewegend te krijgen. Er doemden allerlei problemen op. Zo was de vraag wat er moest gebeuren als het Open Havenfront dichtvroor. Ook moest hij op zoek naar een speciale coating, omdat anders algen zich aan het kunstwerk zouden hechten. Een schaalmodel werd tentoongesteld in de De Melkweg. Het werk lag in ieder geval niet eeuwig in het Open Havenfront, want dat wordt met regelmaat gebruikt bij bouwwerkzaamheden. Het object verhuisde rond 2000 naar de kom in de Burgemeester Cramergracht in de dan nieuwe wijk Oostoever Sloterplas. Over het bewegingsmechanisme nog werkt is onbekend.

Olifant India is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het was een van de 105 olifanten die in 2009 deelnamen aan de Olifantenparade (Elephant Parade) in Amsterdam. Deze olifant, die in de buurt met de koosnaam Fantje wordt aangeduid, is een kunstzinnige Aziatische olifant ontworpen door Rasamee Kongchan beschilderd door de Thaise kunstenares Tippawan Pokpong in kleurige bloemmotieven. Na de Olifantenparade werden de beelden per veiling verkocht. De gemeente Amsterdam zou 6.000 euro voor het beeld geboden hebben. Ze zette het neer op de oevers van de Burgemeester Cramergracht in de noordoosthoek van de rotonde met de kruising Jan Evertsenstraat en Burgemeester Van de Pollstraat aan de Sloterplas. Aan die Sloterplas staat ook de olifant van Jan Meefout, ze staat op het omheinde terrein van het Sloterparkbad.