OSC Amsterdam

Brug 751 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug is gelegen in de President Allendelaan en voert over een sierwater. De brug werd in 1956/1957 gebouwd in wat toen nog als straatnaam Westoever droeg; een verwijzing naar de westoever van de Sloterplas. De brug zou dienen als toevoer voor de Geer Ban, toen nog bedoeld om uit te groeien tot hoofdverkeersader, maar in het begin van de 21e eeuw omgebouwd tot woonstraat. In de eeuwen voor de aanleg van de brug lag hier land- en tuinbouwgebied, maar men was midden jaren 50 ook al aan het inrichten van bouwterreinen. De brug ligt ongeveer op de plaats waar de kaart van Cor van Eesteren voor de inrichting van het Algemeen Uitbreidingsplan uit 1939 ophoudt; de gebogen Westoever had hij wel al ingetekend, maar stuitte op genoemd agrarisch gebied. De siergracht was nog niet gegraven, dit gebeurde rond 1954, waarbij er in het sierwater een dam werd gelegd, waarover een provisorische verbindingsweg liep tussen de Osdorperweg en Westoever. President William Tubman van Liberia trok samen met koningin Juliana der Nederlanden in oktober 1956 over deze noodweg na een bezoek aan de bloemenveiling in Aalsmeer In november 1956 begonnen de werkzaamheden; rond september 1957 was de brug klaar. De brug is ontworpen door Dirk Sterenberg van de Dienst der Publieke Werken. Het werd voor hier een betonnen vaste brug, die laag boven het water hangt. Voor de brug gingen meer dan 50 betonnen heipalen de grond in. De brug is inclusief landhoofden (verwerkt in de overspanning) 40 meter lang en kent drie doorvaarten. De centrale doorvaart is 8,8 meter breed; de twee doorvaarten aan de zijkant van 7 meter; alles om de 25 meter brede vaart door te laten stromen. De overspanning wordt gedragen door twee brugpijlers in de vorm van jukken. Opvallend aan de brug zijn de leuningen, welke zover bekend nergens anders in de stad voorkomen. Zij bestaan uit betonnen balken/liggers die op betonnen kubussen liggen. Tussen de leuningen is ze 31,40 meter breed voor twee voetpaden, twee rijwielpaden en een rijdek; elk op een verschillend niveau. Onder de voetpaden lopen GEB- en PTT-kabels. Uit een foto van 19 september 1958 blijkt dat de brug destijds op de toekomst werd gebouwd; op de foto zijn slechts twee auto’s en een fietser te zien; voet- en fietspaden waren nog niet (eens) in gebruik. De Westoever langs de Sloterplas zou pas in 1963/1964 geasfalteerd worden. De brug is in de 21e eeuw een overblijfsel van die jaren 50; een groot deel van de omliggende oorspronkelijke bebouwing is dan al weer vervangen door nieuwbouw.

Brug 681 is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Deze voet- en fietsbrug zorgt voor de verbinding tussen aan de ene kant de Troelstralaan en Dokter Meurerlaan en aan de andere kant het Sloterpark. Er waren al plannen voor een brug in 1962; het zou een betonnen brug worden. Echter er werd pas in 1971 gebouwd op basis van een nieuw ontwerp. Dirk Sterenberg, ook ontwerper van die betonnen brug, ontwierp in dienst van de Dienst der Publieke Werken in 1970 een brug die rust op twee betonnen landhoofden en twee series van brugpijlers die ieder een juk dragen, maar dan grotendeels van hout. Het geheel wordt gedragen door een houten paalfundering (tropisch hardhout en naaldhout) van 18 heipalen; de pijlers zijn van basralocus. Ook de bovenbouw (liggers en leuningen) is van hout, maar dan azobe. De leuningen zijn zware balken, die ook elders in de stad en met name in en in de buurt van parken aantreft. Sterenberg ontwierp meer dan 170 bruggen in de stad. De brug van 7,20 meter breedte overspant een vijfentwintig meter brede afwateringstocht aan de westrand van hernoemd park. De doorvaartbreedte van net iets meer dan 10 meter is theoretisch, want schepen van een dergelijke breedte kunnen hier niet varen; de afwateringstocht is daarvoor te ondiep. Het geheel werd rond 1971 opgeleverd. Tussen 2019 en 2021 is de brug deels vernieuwd.

Brug 610 is een bouwkundig kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. De brug is een van de voet- en fietsbruggen in het Sloterpark en leidt gelegen in de Laan van Verdienste vanaf de President Allendelaan dieper het park in. De brug dateert uit circa 1974 en is ontworpen door de Dienst der Publieke Werken, de specifieke architect is niet bekend. De brug werd neergelegd in een pakketje van brug 634, brug 699 (Michel Foucaultbrug) en brug 700. De brug draagt dezelfde signatuur als de brug 677 en brug 678 waarvan bekend is dat ze door Dirk Sterenberg zijn ontworpen. De overspanning wordt gedragen door zes brugpijlers. Deze waren oorspronkelijk van hout, maar ze werden in de loop der jaren vervangen door stalen pijlers, al dan niet met betonnen kern. Vier van de pijlers staan in het talud. De twee centrale brugpijlers in het water worden voor wat betreft aanvaring, alhoewel er vanwege de geringe diepte nauwelijks gevaren kan worden (alleen met kano en kajak), beschermd door de koppen van de oude brugpijlers (provisorisch remmingswerk).

De Schutterstoren is een torenflat in Amsterdam Nieuw-West. De Schutterstoren maakt deel uit van het nieuwbouwproject 'Meer en Oever' samen met 't Waterfort en Het Bastion. Dit project is geïnitieerd door Projectbureau Vernieuwing Osdorp.

De Klimmuur Dr. Meurerlaan is een bouwkundig en artistiek kunstwerk. Het is een voorbeeld van toegepaste kunst. Het is een in de open lucht staande klimmuur uit 1988-1991 ontworpen door kunstenaar Boudewijn Payens, die zelf bergbeklimmer is. De klimmuur bestaat uit twee betonnen driehoeken, die schuin tegen elkaar rusten. Voor de klimmers zit het gevaarte vol met allerlei inhammen en uitstulpingen; er is reliëf op aangebracht. De klimmuur staat in een veld tegenover Sportpark Ookmeer en is in gebruik bij de NKBV afdeling Amsterdam. De klimwand stond eerst nabij de Jaap Edenbaan maar werd in 2008 uit elkaar gehaald en verhuisd naar het nieuwe veld. Payens kon hem zelf op 31 augustus 2008 openen dan wel onthullen. Deze klimmuur ontbeert de gangbare kleurige greepjes etc. uit de moderne klimmuren. Payens over de muur: Eigenschappen en mogelijkheden van het werk liggen in elkaars verlengde. Voor de gebruikers van het uit twintig delen bestaande en 60 ton wegende object kunnen gebruik maken van diverse klimroutes. Payens ontwierp voor meer steden een klimwand, zo stond er een in Dordrecht (in 2016 gesloopt), maar ook in La Roche-en-Ardenne. Het klimmuur in Amsterdam-Geuzenveld staat tegenover de Poort van Constant van Constant Nieuwenhuijs bij de ingang van het sportpark. De klimmuur wordt het op terrein vergezeld door twee metalen klimobjecten.

Nieuw-West is een stadsdeel van de gemeente Amsterdam in de Nederlandse provincie Noord-Holland. Het stadsdeel werd als deelgemeente ingesteld in 2010 en is een samenvoeging van de vroegere stadsdelen Geuzenveld-Slotermeer, Slotervaart en Osdorp. Na afschaffing van de deelgemeenten als bestuurslaag, werd een deel van de taken van de Amsterdamse stadsdelen overgenomen door bestuurscommissies. De Amsterdamse stadsdelen zijn daarmee geen deelgemeenten meer. Sinds 1 januari 2015 is van Westpoort het gedeelte ten westen van de A10 (Ringweg Amsterdam) toegevoegd aan Stadsdeel Nieuw-West.

Vleugelvormen is een kunstwerk in Amsterdam Nieuw-West. Het is een creatie van kunstenaar Gerard Bruning. Hij zou hier volgens Kunstwacht Amsterdam (beheerder van kunst in de openbare ruimten) wieken van molens of staartstukken van vliegtuigen willen weergeven. De vleugels staan opgesteld in richtingen van X, Y en Z-as (opzij, omhoog, vooruit). Het bronzen gevaarte staat opgesteld voor Meer en Vaart 284, al langere tijd een politiebureau. Anderen zien er een neergestort vliegtuig in, waarvan alleen de staart nog boven de grond uitsteekt.

Brug 677 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Hoewel genummerd als brug is het een viaduct. De brug werd in 1974/1975 gebouwd voor de verbinding tussen het westelijk en oostelijk deel van het Sloterpark. De twee delen worden gescheiden door de President Allendelaan. De overspanningen maken onderdeel uit van het park en zijn alleen toegankelijk voor voetgangers en fietsers. Aan beide uiteinden van de brug werden taluds aangelegd, waarbij voetgangers en fietsers behoorlijk moeten klimmen. De brug is afkomstig van de tekentafels van de Dienst der Publieke Werken. Zij kwamen met betonnen jukken waarop zes prefab betonnen liggers, gefabriceerd in Alphen aan den Rijn, steunen. De overspanning werd vervolgens geheel in hout verpakt, zodat de brug vanuit het park nauwelijks opvalt. De brug werd gelijktijdig gebouwd met brug 678 die eenzelfde constructie kreeg. Daar waar brug 677 de President Allendelaan in een rechte hoek oversteekt, ligt brug 678 schuin over die laan. De houten onderdelen (rijdek en leuning) waren in 2016 in dermate slechte staat, dat zij in de laatste drie maanden van 2016 werden vervangen (men kon vanaf het talud de onderliggende weg zien liggen). Tussen beide bruggen in aan de oostkant staat het Allendemonument, dat ook vanaf de laan zichtbaar is.

De Poort van Constant is een artistiek kunstwerk, monument en plastisch teken aan de ingang van sportpark Ookmeer aan de Troelstralaan bij/over het Herman Bonpad in Amsterdam Nieuw-West. In 2024 wordt het gezien als kruising tussen een architectuur en beeldende kunst. Het gevaarte werd door Publieke Werken (PW) besteld bij kunstenaar Constant Nieuwenhuys, die met de opdracht aan de slag ging waarin omschreven wordt dat er een bouwwerk moest komen dat herkenbaar is als poort, ingang en oriëntatiepunt. Niet alleen PW kwam er aan te pas, maar ook de Inspectie Lichamelijk Opvoeding (van de sportvelden) en Gereedmaken Terrein (Grondbedrijf). Er werd gekozen voor Nieuwenhuys omdat hij in een eerder stadium inzicht had getoond binnen stedenbouw in combinatie met architectuur. De werktitel werd Plastisch teken, maar al snel dook de uiteindelijke naam op, een vernoeming naar de kunstenaar. Het kunstwerk, ontworpen in 1962/1963, werd opgebouwd tussen april en november 1963 bij de entree als "toegangspoort" tot het westelijk deel van het sportpark. Het kunstwerk bestaat uit een dertien meter hoge betonnen constructie, die weer bestaat uit zes geknikte pijlers van verschillende lengten en in verschillende hoeken geplaatst. Die pijlers worden van beneden naar boven steeds dunner. Door het toevoegen van bankjes aan het kunstwerk werd het niet alleen een teken maar ook een trefpunt voor bezoekers gecreëerd. Zo groot als het lijkt; het grootste deel van het kunstwerk is niet te zien. Het heeft een paalfundering van 28 stuks van 13 meter lengte met verzwaarde voet waarop een 20 cm dikke stelvloer is geplaatst. Opvallend in het werk zijn de zichtbare groeven van de voormalige houten bekisting; tekenen van brutalisme. Het werk zou exclusief loon voor de kunstenaar 50.000 gulden hebben gekost. De kunstenaar omschreef het zelf als rustpunt (vast kunstwerk met zitbankjes) tussen beweeglijkheid (sportvelden). Omdat maar weinig mensen iets wisten van de achtergrond van het kunstwerk, dat vroeger door sommigen spottend de "gekke toren" werd genoemd, besloot het stadsdeel het kunstwerk meer bekendheid te geven bij het publiek onder het motto "maak de Poort van Constant bekender bij de mensen". Op 21 juli 2011 werd in aanwezigheid van de nabestaande van de kunstenaar het kunstwerk voorzien van een tekstbord, plaquette en vlaggenstok met informatie over het kunstwerk en de kunstenaar. Op 16 januari 2024 werd het kunstwerk op (eerder) verzoek van Stadsdeel Nieuw-West tot gemeentelijk monument verklaard.

Sportpark Ookmeer is sinds 1961 een groot sportpark in de Westelijke Tuinsteden in Amsterdam, gelegen tussen Geuzenveld en Osdorp. De Troelstralaan, de verbinding tussen deze beide wijken, deelt het sportpark in twee delen.

Brug 679 is een vaste brug in Amsterdam Nieuw-West. Ze ligt tussen het Oeverpad bij Meer en Vaart en het Sloterpark. Het park werd ingericht tussen 1968 en 1974. Al in de vroege jaren lagen er in het park voet- en fietspaden die richting Meer en Vaart leidden. De bewoners van Osdorp moesten echter jarenlang omlopen/omfietsen om in het park te komen. Ze zagen bij wijze van spreken het pad aan de overzijde van een waterweg liggen, maar een brug ontbrak. Een luchtfoto gemaakt rond 1970, in het bezit van het Stadsarchief Amsterdam, laat de situatie goed zien. Een samenkomen van een voetpad en fietspad leidt dan alleen tot het water. Het wrange daarbij was dat aan de kant van Meer en Vaart het bejaardentehuis Maarten Lutherhuis lag, waarvan de mensen dus ook moesten omlopen. Op 10 oktober 1970 meldde de toenmalige wethouder Han Lammers de bewoners dat de brug er spoedig zou komen; hij kwam vervolgens op 17 april 1971 de brug openen. In 2018 staat de brug op betonnen pijlers waarover stalen liggers gaan. De balustrades/leuningen zijn van hout in een strak rechthoekig motief. De staanders daarvan zijn ofwel gemonteerd aan die liggers ofwel een het juk (dwarsbalk) van de pijlers. De leuningen waren daarbij in donkerrood geschilderd, maar de verf is in de loop der jaren langzaamaan grotendeels verdwenen. Het loop- en rijdek bestaat uit houten planken/balken waarop slipvast materiaal is gelegd. Het ontwerp is van de Dienst der Publieke Werken, die ook andere bruggen in het park ontwierp. Het Maarten Lutherhuis werd rond 1999 afgebroken.

Het Geuzeneiland, ook wel Kindereiland genoemd, is een eilandje gelegen in het uiterste zuidoosten van de Amsterdamse wijk Geuzenveld ten zuiden van de Geleyn Bouwenszstraat en ten noordwesten van het Sloterpark. Het eilandje ligt omgeven door een driehoek van naamloze sloten met aan de oevers rondom een bomenrij. Ten westen en zuidwesten van het eiland ligt het Sportpark Ookmeer met onderwijsinstellingen. Het eilandje is bij de bouw van de tuinstad Geuzenveld in de tweede helft van de jaren vijftig aangelegd. Het ligt ten zuiden van een rosarium en bewaakte speeltuin en zou volgens het ontwerp van 1961 voor alle bewoners bestemd zijn. Naast een speelweide zou het eiland voorzieningen krijgen als een openluchttheater, een voliére met exotische vogels en een terrarium wat echter nooit is gerealiseerd. Door gebrek aan financiën voor onderhoud had de natuur vrij spel. Het eiland werd toen vooral gebruikt door de schooljeugd die daar zonder gevaar voor het verkeer kon spelen en sporten, al dan niet onder begeleiding van volwassenen, leerkrachten of gemeentelijke medewerkers. Ook kon er in de zomer een zomerkamp worden georganiseerd waarbij dan op het eiland in tenten kon worden overnacht. Op het eiland staat ook een clubgebouwtje met kleedkamers en ruimte voor de leiding. Het eiland is niet vrij toegankelijk en oorspronkelijk door middel van een trekpontje verbonden met de vaste wal. Het trekpontje bestond uit een tweetal ovaalvormige drijvers met in het midden een zestal ronde metalen platen die bij het aanmeren precies paste op een zestal ronde stenen aan beide oevers. Omdat het eilandje hoger ligt dan de andere oever kon men met een trap eveneens in de vorm van ronde stenen naar boven komen. Dit trekpontje kende geen zelfbediening maar kon handmatig door een medewerker met een kabel naar zich worden toegetrokken en daarmee het eiland al dan niet toegankelijk maakte. De bediening kon worden vergrendeld om gebruik door onbevoegden te voorkomen. In de winter bij betrouwbaar ijs op de sloten konden onbevoegden echter wel het eiland vrij betreden. Sinds 1964 werd er op paarden gereden, aanvankelijk alleen bij zomerkampen, sinds 1966 wordt er ook les gegeven. Het paardrijden groeide uit tot de belangrijkste activiteit op het eiland, de eerste decennia onder verantwoordelijkheid van de gemeente. Sinds 2013 valt de manege onder een zelfstandige stichting. In juni 1972 vond er op het Geuzeneiland een pop-weekend plaats. Dit werd georganiseerd door jongerencentrum Buddha. Optredende bands : Grim Harvest , Scapa Flow , Space 7 en Nada (Doest). Op zaterdag 1 en zondag 2 juni 1974 vond er op het Geuzeneiland een jeugdmuziekfestival plaats. Dit werd georganiseerd door Buurtcentrum Geuzenveld, Jongerencentrum Kwak en Jongerencentrum Buddha. Er werden Nederlandse bands gecontracteerd : Earth and Fire, Livin Blues, Space Seven, Acton Green, Sight, Sail, Distance, The Dutch Rythem Steel Orchestra, Bonnie st Claire met Unit Gloria, Catapult, Jeugd en muziek, de Hobo String Band, Toni Macaroni and the swinging devils, Bintangs en Shoes. Door een slechte promotiecampagne en tegenvallende bezoekersaantallen traden veel artiesten niet op. Het trekpontje werd in 1987 vervangen door een vaste houten brug die met een hek kan worden afgesloten. Sinds 1974 was er tijdelijk ook een tweede toegangsbrug vanuit het Sloterpark die afgesloten kon worden met een hek, van belang voor de paarden die niet over het trekpontje konden lopen.