Afrikanische Straße (metrostation)

Reinickendorf is een van de 12 districten (Verwaltungsbezirke) van Berlijn. Reinickendorf ligt in het noordwestelijk deel van de stad en hoorde tot 1990 bij West-Berlijn. Het district is deels gelegen in Barnim (streek). Het district bestaat uit de stadsdelen Reinickendorf, Tegel, Konradshöhe, Heiligensee, Frohnau, Hermsdorf, Waidmannslust, Lübars, Wittenau, Märkisches Viertel, Borsigwalde.

Reinickendorf is een stadsdeel van de Duitse hoofdstad Berlijn en behoort tot het noordwestelijke district (Verwaltungsbezirk) Reinickendorf.

Der Clou is een winkelcentrum in Berlijn. Het winkelcentrum werd in 1988 geopend en huisvest zo'n 40 winkels.

Rehberge is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Müllerstraße in het Berlijnse stadsdeel Wedding. Het metrostation werd geopend op 3 mei 1956 als onderdeel van het eerste naoorlogse uitbreidingsproject van de Berlijnse metro en wordt tegenwoordig bediend door lijn U6. Station Rehberge dankt zijn naam aan het nabijgelegen Volkspark Rehberge. Rehberge kreeg net als de overige stations op het noordelijke deel van de U6 een standaardontwerp van architect Bruno Grimmek. Terugkerende elementen zijn het licht welvende dak en zeshoekige zuilen op het perron. Station Rehberge onderscheidt zich vooral door zijn kleurstelling: lichtgroene tegels op de wanden, gele zuilen. Aan beide uiteinden van het eilandperron leiden trappen via een tussenverdieping naar de Müllerstraße, ter hoogte van de kruising met Liverpooler Straße en die met de Schöningstraße. Uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations voorzien zijn van een lift. Station Rehberge heeft hierbij echter geen hoge prioriteit; volgens het tijdschema van de Berlijnse Senaat zal de inbouw van een lift pas na 2010 plaatsvinden.

Kurt-Schumacher-Platz is een station van de metro van Berlijn, gelegen nabij het gelijknamige plein in het Berlijnse stadsdeel Reinickendorf. Het metrostation werd geopend op 3 mei 1956 als onderdeel van het eerste naoorlogse uitbreidingsproject van de Berlijnse metro en wordt bediend door lijn U6. Station Kurt-Schumacher-Platz is een van de overstappunten tussen de metro en bussen naar de luchthaven Tegel, die geen rechtstreekse metroaansluiting heeft. Reeds tijdens de bouw van de Nord-Süd-U-Bahn, de huidige U6, in de jaren 1920 bestonden er plannen de lijn in het noorden door te trekken richting Tegel. In 1929 begon men ten noorden van het toenmalige eindpunt Seestraße met de bouw van een tunnel ter voorbereiding op deze verlenging, maar vanwege de economische crisis kwamen de werkzaamheden al snel stil te liggen. Na de Tweede Wereldoorlog werden de plannen weer actueel. In West-Berlijn voorzag men een grootschalige uitbreiding van het metronet en men besloot de noordelijke verlenging van lijn C (U6) als eerste te realiseren. De bouw van het 6,9 kilometer lange traject naar het centrum van Tegel begon in oktober 1953. Op 3 mei 1956 kwam de eerste etappe van de verlenging in gebruik tot station Kurt-Schumacher-Platz. Het station zou echter niet lang het eindpunt blijven: op 31 mei 1958 werd lijn C doorgetrokken naar het huidige eindstation Alt-Tegel. Om de kosten te drukken werd het noordelijke deel van de lijn grotendeels op een spoordijk aangelegd. Meteen ten westen van station Kurt-Schumacher-Platz beginnen de sporen dan ook te stijgen, om na ongeveer 200 meter boven de grond te komen. De keersporen van het station, aangelegd voor de periode dat Kurt-Schumacher-Platz eindstation was, lopen door tot voorbij het tunnelportaal en liggen in een glazen tunnel tussen de zich reeds in de open lucht bevindende doorgaande sporen richting Tegel.Station Kurt-Schumacher-Platz werd net als de overige stations op het noordelijke deel van de U6 ontworpen door architect Bruno Grimmek. Het station is met zijn geknikte, licht welvende dak, en met ivoorkleurige tegels beklede wanden een typisch voorbeeld van Grimmeks stijl, die ook op het oudste deel van de U9 goed vertegenwoordigd is. Afwijkend van het standaardontwerp zijn de zuilen, die niet zeshoekig, maar ovaal zijn en in plaats van glasmozaïek een bekleding van groene natuursteen hebben. In het midden van het eilandperron leiden trappen naar een tussenverdieping met uitgangen aan weerszijden van de Kurt-Schumacher-Damm. Uiteindelijk moeten alle Berlijnse metrostations voorzien zijn van een lift. In station Kurt-Schumacher-Platz zal de inbouw van een lift volgens de prioriteitenlijst van de Berlijnse Senaat nog voor 2010 plaatsvinden.

De Siedlung Schillerpark is een woonwijk en Großsiedlung uit de jaren 1920 en 1930 in het Englisches Viertel in het Berlijnse stadsdeel Wedding. De wijk ligt in het district Mitte. Het werd gebouwd in de jaren 1920 volgens plannen van architect Bruno Taut en wordt beschouwd als het eerste stedelijke woonproject buiten het gebied van particuliere ondernemers in Berlijn tijdens de Weimarrepubliek. Het was ook een van de vroege coöperatieve woonwijken van de Berlijnse Spaar- en Bouwvereniging, die de nederzetting sinds 1924 liet bouwen. In het vakbonds-coöperatieve netwerkmodel nam GEHAG het bouwtoezicht over, terwijl Bauhütte Berlin het bouwwerk overnam. De nederzetting had als doel een herdefiniëring van woningbouw op het gebied van esthetiek, bouwtechnologie en inhoud. Op 7 juli 2008 werd de woonwijk toegevoegd aan de UNESCO Werelderfgoedlijst, samen met vijf andere Berlijnse modernistische woonwijken. De eerste plannen voor de bouw van een woonwijk aan de noordoostkant van Schillerpark in Wedding werden al in 1914 ontwikkeld na de voltooiing van het park, maar werden niet uitgevoerd na het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Pas in 1924, na de invoering van de rentebelasting op huizen in het Duitse Rijk, waren er voldoende financiële middelen beschikbaar om nieuwe woonwijken te bouwen als onderdeel van sociale woningbouw. De woningcoöperatie Berliner Spar- und Bauverein gaf de architect Bruno Taut, die al voor de oorlog verantwoordelijk was voor de bouw van de tuinstad Falkenberg, de opdracht een woonwijk te ontwerpen in het Schillerpark aan de Bristolstraße. Taut koos voor een open bouwmethode van twee tot vier verdiepingen tellende huizen. De gebouwen, ontworpen in de stijl van het Neues Bauens, waren gebaseerd op het werk van de Nederlandse architect J.J.P. Oud, en het gebruik van donkerrode bakstenen voor het gevelontwerp deed denken aan de Amsterdamse School. Witte en blauwe pleisteroppervlakken zetten slechts enkele kleuraccenten aan de buitenkant. De platte daken van de wooncomplexen behoorden tot de eerste in Berlijn. De bouw van de wijk moest worden doorgevoerd ondanks aanzienlijke bezwaren tegen het moderne ontwerp van het districtskantoor van Wedding en de bouwautoriteit, maar werd gesteund door de stadsplanningsfunctionaris van de stad Berlijn, Martin Wagner. De platte daken stuitten vooral op weerstand tegen meer traditionele architectuuropvattingen. In drie bouwfasen tussen 1924 en 1930 werden in totaal 303 appartementen gebouwd. In de eerste bouwfase van 1924 tot 1925 werden er gebouwen met drie vleugels gebouwd, die gegroepeerd waren rond een woonplaats. In de latere bouwfasen waren er slechts twee appartementen per verdieping en ingang, waardoor de buitenkant van de gebouwen uniformer en rustiger werd. Alle gebouwen waren uitgerust met badkamers en balkons of loggia's, en er werd een gemeenschappelijke wasruimte gebouwd voor het wassen van kleding. De appartementen van 1 1⁄2 tot 4 1⁄2 kamer waren royaal verdeeld, zelfs de 1 1⁄2 kamer appartementen waren ongeveer 40 m² groot. Het binnenplein was – vermoedelijk volgens plannen van Taut – volledig vergroend en uitgerust met speeltuinen voor kinderen. De nederzetting Schillerpark omvatte ook een kleuterschool (nu: Schillerpark Kita).

Lindauer Allee is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de gelijknamige straat in het Berlijnse stadsdeel Reinickendorf. Het metrostation werd geopend op 24 september 1994 en is onderdeel van lijn U8. Al sinds de bouw het Märkisches Viertel in de jaren 1960 wilde men deze grootschalige nieuwbouwwijk aansluiten op het metronet. In de tachtiger jaren besloot men hiertoe de U8 te verlengen naar het noorden. In 1987 bereikte de lijn Parcacelsus-Bad, zeven jaar later volgde de verlenging naar het huidige eindpunt Wittenau, via de stations Lindauer Allee, Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik en Rathaus Reinickendorf. De stations op het noordelijke deel van de U8, alle van de hand van architect Rainer Rümmler, onderscheiden zich door een monumentaal en kleurrijk ontwerp, waarin verwijzingen naar de naam of omgeving van het station een belangrijke rol spelen. In het door groene tinten gedomineerde station Lindauer Allee is de lindeboom uit het wapen van de Zuid-Duitse stad Lindau terug te vinden in decoraties op de wanden. Ook het timpaan boven de sporen wordt gesierd door een linde, waarvan de stam doorloopt in een pilaar. Dit soort "totaalontwerp", waarbij een maximaal aantal bouwkundige elementen bij de kunstzinnige aankleding wordt betrokken, is kenmerkend voor Rümmlers late stijl. Atypisch zijn de zijperrons van het station; al sinds het begin van de 20e eeuw zijn eilandperrons namelijk de standaard in de Berlijnse metro. De tussenverdieping, aan de westzijde van het station, hangt als een balkon boven de sporen in de plaatselijk verhoogde hal. Vanaf de tussenverdieping leiden uitgangen naar beide zijden van de Lindauer Allee, ter hoogte van het Kienhorstpark. Zoals alle in de jaren 1990 gebouwde metrostations in Berlijn is station Lindauer Allee uitgerust met liften.

Metrostation Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik bevindt zich onder de Oranienburger Straße, nabij de ingang tot het psychiatrisch ziekenhuis, en werd gebouwd in het kader van de verlenging van de U8 richting het Märkisches Viertel. Het ligt op korte loopafstand van het gelijknamige S-Bahnstation. De stations op het noordelijke deel van de U8, alle van de hand van architect Rainer Rümmler, onderscheiden zich door een monumentaal ontwerp met verwijzingen naar de omgeving. Station Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik ontleent zijn kleurstelling aan het gelijknamige ziekenhuis: rode en beige bakstenen sieren hier de wanden en zuilen. In een motief geplaveide vloeren, art-decolampen, natuurstenen afwerking van de dubbele zuilenrij en een gedetailleerde dakconstructie maken het ontwerp af. De uitgangen bevinden zich in het midden van het eilandperron en leiden via een tussenverdieping naar beide zijden van de Oranienburger Straße. Zoals alle nieuwere Berlijnse metrostations is station Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik uitgerust met een lift. De aansluitende tunnel ten noorden van het station kruist het terrein van de Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik en werd, om verstoring te vermijden, aangelegd met de boorschildtechniek.

Karl-Bonhoeffer-Nervenklinik is een station van de S-Bahn van Berlijn, gelegen op de grens van de Berlijnse stadsdelen Wittenau en Reinickendorf, nabij het gelijknamige ziekenhuis. Het huidige S-Bahnstation opende op 1 oktober 1893 aan de Kremmener Bahn. Het gelijknamige metrostation kwam in gebruik op 24 september 1994 en is onderdeel van lijn U8. Beide stations liggen ongeveer 250 meter uit elkaar en zijn niet fysiek met elkaar verbonden; overstappende reizigers moeten een stuk over de openbare weg lopen.

Seestraße is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de kruising van de Seestraße en de Müllerstraße in het Berlijnse stadsdeel Wedding. Het metrostation werd geopend op 8 maart 1923 en was op dat moment het noordelijke eindpunt van de Nord-Süd-Bahn, de huidige lijn U6. In 1956 werd de lijn naar het noorden verlengd, waardoor Seestraße geen eindstation meer is. Direct ten noorden van station Seestraße bevindt zich de hoofdwerkplaats van de Berlijnse metro.

De Weiße Stadt (de witte satd) is een grote woonwijk en Großsiedlung met 1268 appartementen uit de jaren 1920 en 1930 in het Berlijnse stadsdeel Reinickendorf. De wijk ligt in het gelijknamig district. Op 7 juli 2008 werd de woonwijk toegevoegd aan de UNESCO Werelderfgoedlijst, samen met vijf andere Berlijnse modernistische woonwijken. Het is het jongste wooncomplex van het klassieke modernisme dat in de Weimarrepubliek werd gebouwd. De Weiße Stadt werd tussen 1928 en 1931 gebouwd door de non-profitorganisatie Heimstättengesellschaft 'Primus' mbH door de architecten Otto Rudolf Salvisberg, Bruno Ahrends en Wilhelm Büning, volgens het stedenbouwontwerp van Otto Rudolf Salvisberg. De landschapsplanner was Ludwig Lesser. Om de bouwkosten te minimaliseren, werd het werk toegewezen aan kleine ambachtsbedrijven. Na voltooiing werden in totaal 1600 appartementen gebouwd tegen een prijs van 14 mark per vierkante meter. Voor het eerst zou een groot gebouwcomplex centraal worden verwarmd. In het begin werd ook een kleuterschool gebouwd op een van de woonplaatsen. Winkelfaciliteiten werden verzorgd door 20 winkels die daar gevestigd waren. De Weiße Stadt is een grote woonwijk met een open interne structuur van randgebouwen, rijgebouwen en groene ruimtes die in elkaar overlopen. Het wit van de huizen wordt versterkt door kleurrijke accenten zoals gekleurde regenpijpen, dakoverhangen, deuren en raamkozijnen. Het architectonische vlaggenschip van de nederzetting is het Brückenhaus aan de Aroser Allee. De centrale verwarming werd in 2012 vernieuwd door een warmtekrachtcentrale aan de Aroser Allee.

Paracelsus-Bad is een station van de metro van Berlijn, gelegen onder de Lindauer Allee in het Berlijnse stadsdeel Reinickendorf. Het station opende op 27 april 1987 en wordt bediend door lijn U8. Station Paracelsus-Bad dankt zijn naam aan een nabijgelegen zwembad, dat op zijn beurt genoemd is naar de Zwitserse arts, alchemist en mysticus Philippus Aureolus Theophrastus Bombastus von Hohenheim, beter bekend als Paracelsus. In 1978 werd lijn 8 verlengd naar de Osloer Straße, waar een nieuwe overstapmogelijkheid op de U9 ontstond. Men wilde de lijn echter nog verder naar het noorden doortrekken, zodat hij uiteindelijk het grootschalige nieuwbouwgebied Märkisches Viertel zou bereiken. In september 1980 begon de aanleg van de eerste etappe van deze verlenging. Na een bouwtijd van zeven jaar kwam het 2,7 kilometer lange traject met de stations Franz-Neumann-Platz (Am Schäfersee), Residenzstraße en het nieuwe eindpunt Paracelsus-Bad in gebruik. Het tracé verloopt aanvankelijk in een min of meer rechte lijn richting het noorden, maar maakt tussen de stations Residenzstraße en Paracelsus-Bad een scherpe bocht naar links, om zijn weg via de Lindauer Allee te vervolgen in westelijke richting. Station Paracelsus-Bad zou ruim zeven jaar het noordelijke eindpunt zijn van lijn U8, die in september 1994 werd doorgetrokken naar Wittenau. De stations op het noordelijke deel van de U8, alle van de hand van architect Rainer Rümmler, onderscheiden zich door een monumentaal en kleurrijk ontwerp, dat deels teruggrijpt op eerdere stijlperioden. In station Paracelsus-Bad, gedomineerd door de kleuren zwart en wit, vallen onder andere de zuilen en plafondlampen in art-decostijl op. Rümmler maakte bij zijn ontwerpen veelvuldig gebruikt van verwijzingen naar de naam of omgeving van het station. Vanwege het nabijgelegen zwembad nam hij dan ook de badhuiscultuur als thema van de inrichting van station Paracelsus-Bad. De witbetegelde wanden, waarin een zuilenmotief is aangebracht, worden gesierd door afbeeldingen van diverse badhuisscènes en van Paracelsus, de naamgever van het station. De vloeren zijn in een motief geplaveid met witte en zwarte tegels. Een dergelijke bekleding van de vloeren, in plaats van het eerder gebruikelijke asfalt, is in alle in de jaren tachtig en negentig gebouwde stations van de U8 te vinden en paste Rümmler voor het eerst toe in de stations van lijn U7 in Spandau, geopend in 1984. Ook de overkappingen van de bovengrondse ingangen zijn kenmerkend voor Rümmlers stijl in deze periode. Station Paracelsus-Bad beschikt aan beide uiteinden over uitgangen, die via een tussenverdieping naar de Lindauer Allee leiden. Paracelsus-Bad werd als enige van de in 1987 geopende metrostations aan de U8 van een lift voorzien. Sinds de jaren negentig worden alle nieuwe stations uitgerust met een lift en bouwt men ook in steeds meer oudere stations liften in. Op den duur moeten alle Berlijnse metrostations volledig toegankelijk zijn voor mindervaliden.