Huis Bartolotti

Brug 21 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De brug is gelegen in de westelijke kade van de Herengracht en overspant de Leliegracht. De brug vormt een geheel met de Anton Jolingbrug (brug 20), die in een hoek van 90 graden juist over de Herengracht voert. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende op zijn kaart uit 1625 de brug als welfbrug met drie doorvaarten in de Heere Graft over de Lely Graft. Die brug werd later in verband met de hoogte en de verschuiving van scheeps- naar autoverkeer niet meer toereikend geacht. De verlaging en verbreding werd in gang gezet en in juli 1886 lagen er noodbruggen en is men bezig de bovenbouw te slopen. Tegelijk werd ook brug 20 verlaagd en verbreed. Begin 1887 is het project klaar. Het is dan wel een liggerbrug. Alhoewel van dezelfde structuur als de Anton Jolingbrug is die laatste wel een gemeentelijk monument, maar brug 21 niet. Opvallend aan de brug zijn de versieringen aangebracht op de stenen jukken van de brug om de verbreding te dragen.

De Leliegracht is een Amsterdamse gracht tussen de Herengracht (nr. 148 en 169) en de Prinsengracht (nr. 124 en 241). De gracht ligt binnen de grachtengordel (west) in stadsdeel Amsterdam-Centrum.

Leliegracht 2 en Herengracht 148a te Amsterdam is een gebouw op de hoek van de Leliegracht en Herengracht in Amsterdam-Centrum. Op 21 september 2004 is het gebouw, staande tussen twee rijksmonumenten tot gemeentelijk monument verklaard. Ook de voor de deur liggende Anton Jolingbrug is gemeentelijk monument.

Leliegracht 25 te Amsterdam is een rijksmonument in Amsterdam-Centrum. Het is plaatselijk bekend als het Potgieterhuis, een vernoeming naar Everhardus Johannes Potgieter, die hier van 1855 tot 1875 woonde.

De Warmoesgracht is een in 1894 gedempte gracht in Amsterdam. Sinds 27 februari 1895 maakt de voormalige gracht deel uit van de Raadhuisstraat, het deel tussen tussen het Singel en de Herengracht. Jacob Olie fotografeerde in maart 1894 de gracht nog in haar volle glorie, enkele maanden voor de demping. De Raadhuisstraat werd op 5 november 1896 opengesteld voor verkeer. De naam Warmoes verwijst naar een voormalige warmoes of groentemarkt.

De Anton Jolingbrug (brug 20) is een vaste brug in Amsterdam-Centrum.

Het Coymanshuis aan de Keizersgracht 177 in de Nederlandse stad Amsterdam is een rijksmonument waarvan de gevel was ontworpen door Jacob van Campen (1596 – 1657). Het is het eerst bekende architectonische ontwerp van Jacob van Campen. Hij ontwierp de gevel in 1625 voor Balthasar Coymans (1589 - 1657) die in december 1624 het erf had gekocht. In 1631 publiceerden Cornelis Danckerts en Salomon de Bray de voorgevel en plattegrond in hun Architectura Moderna. Het huis is acht traveeën breed en heeft een gevel met een pilasterstelling: Ionisch op de bel-etage en composiet op de verdieping. De raampartijen (oorspronkelijk kruisvensters) zijn ca 1780 vervangen door schuiframen wat leidde tot het verdwijnen van de frontons boven de ramen op de eerste verdieping. De oorspronkelijke attiek is in 1876 door een volwaardige verdieping vervangen toen het pand tot hogereburgerschool werd verbouwd. De achtergevel stortte in 1931 in en is vervangen. Het pand werd bewoond door Balthasar II en zijn broer Johan Coymans (1601 - 1657) en diverse andere leden van de firma Coymans. In 1759 kwam het pand in het handen van Jan Pieter Theodoor Huydecoper, nadat de laatste mannelijke telg Balthasar Coijmans (1699-1759) was gestorven. Jan Pieter stierf in Elmina aan de Goudkust en rond 1780 kwam het pand in handen van zijn neef Jan Elias Huydecoper. Het pand is in 1868 of 1887 aan de stad verkocht. In de 20ste eeuw heeft het tot de jaren '80 het Ir. Lely Lyceum gehuisvest. In het Coymanshuis bevindt zich sinds 2003 het Nederlands hoofdkantoor van Amnesty International.

De Raadhuisstraat is een straat in de Amsterdamse binnenstad tussen de Nieuwezijds Voorburgwal en de Keizersgracht. De straat kreeg op 27 februari 1895 haar naam, die verwijst naar het gebouw, dat in 1808 in bestemming wijzigde van Raadhuis of Stadhuis naar Paleis op de Dam. De Raadhuisstraat ontstond in 1895 na demping van de Warmoesgracht tussen het Singel en de Herengracht en verbreding van de Huiszittensteeg en Korte Huiszittensteeg, tussen Nieuwezijds Voorburgwal en het Singel. Tussen de Herengracht en de Keizersgracht werd een doorbraak gemaakt, die omdat de aansluitende straten niet in elkaars verlengde lagen in een S-bocht kwam te liggen. Bij de doorbraak werden toen enkele monumentale grachtenpanden gesloopt om plaats te maken voor de latere ook monumentale Winkelgalerij (Van Gendt; 1899). De galerij is niet ontworpen door de architect zelf, maar door zijn zoons. De doorbraak is gefotografeerd, getekend en geschilderd door George Hendrik Breitner. Op de 17e-eeuwse Westermarkt werd de Waag gesloopt en de in het verlengde liggende Rozengracht werd gedempt. Zo ontstond een brede uitvalsweg van de Dam naar de nieuwe wijken ten westen van de Singelgracht. In het verlengde van de Rozengracht werd, ook in 1895, de De Clercqstraat aangelegd. Ten zuiden van de Raadhuisstraat liggen tussen de grachten de Negen Straatjes.

Brug 53 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de oostelijke kade van de Keizersgracht en overspant de Leliegracht. Ze wordt geflankeerd door de bruggen 51 (naast haar) en 52 (aan de overzijde van de Keizersgracht). De brug, zelf geen monument (ze is daarvoor te jong), wordt omringd door rijksmonumenten. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is een brug met drie doorvaarten ingetekend over de Lely Graft in de Keysers Graft met daarachter de Lely Sluys. Echter de kaart met de kavelverdeling ten zuiden van de Leliegracht tussen Keizersgracht en Prinsengracht uit circa 1618 liet ook al een brug (vijf bogen) zien. Joan Blaeu tekende op zijn kaart uit 1649 echter een brug met een doorvaart. De geschiedenis van de brug ging gelijk op met die van brug 51. Ze moest steeds aangepast worden vanwege verkeer dan wel slijtage. De brug van 1979 laat aan de kant van de Leliegracht in de bovenste boogsteen het brugnummer zien.

Brug 51 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum.

Brug 24 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. Ze vormt de verbinding tussen de Gasthuismolensteeg en Hartenstraat. Ze overspant daarbij de Herengracht. De brug, zelf geen monument, wordt omringd door gemeentelijke en rijksmonumenten. Er ligt hier al eeuwen een brug. Balthasar Florisz. van Berckenrode tekende de brug in op zijn kaart uit 1625, een brug over de Heere Graft. Het is daar een hoge brug met vijf doorvaarten/bogen. In 1882 werd besloten dat zij moest verlaagd worden, want het verkeer had last van de steile taluds. Het werk werd uitgesteld, want pas in 1885 werd er weer over gesproken. De directeur van de Amsterdamsche Omnibus Maatschappij wilde die verlaging wel voor zijn rekening nemen zodat zijn trams de brug konden "nemen". In 1959 moest het wegdek van de brug zodanig vernieuwd worden dat de doorvaarthoogte verlaagd moest worden. Er zijn daarna geen grote wijzigingen meer aangebracht.

Brug 52 is een vaste brug in Amsterdam-Centrum. De verkeersbrug is gelegen in de westelijke kade van de Keizersgracht en overspant de Leliegracht. Vanuit het centrum gezien ligt vlak achter deze brug de Leliesluis. Ze wordt geflankeerd door de bruggen 51 (naast haar) en 53 (aan de overzijde van de Keizersgracht). De brug, zelf geen monument (ze is daarvoor te jong), wordt omringd door rijksmonumenten, waarvan Keizersgracht 174-176 wellicht het bekendst is als het Astoria, kantoor van de Eerste Hollandsche Levensverzekerings Bank en later Greenpeace. Er ligt hier al eeuwen een brug. Op de kaart van Balthasar Florisz. van Berckenrode uit 1625 is een brug met drie doorvaarten ingetekend over de Lely Graft in de Keysers Graft met daarachter de Lely Sluys. Echter de kaart met de kavelverdeling ten zuiden van de Leliegracht tussen Keizersgracht en Prinsengracht uit circa 1618 liet ook al een brug (vijf bogen) zien. Joan Blaeu tekende op zijn kaart uit 1649 echter een brug met één doorvaart. In 1748 schilderde Cornelis Pronk een doorvaart tijdens de zonsverduistering van 25 juli 1748. De geschiedenis van de brug is ongeveer gelijk aan die van brug 51. Ze moest steeds aangepast worden vanwege verkeer dan wel slijtage. Alhoewel in de 21e eeuw er een brug ligt met een doorvaart, legde Jacob Olie in 1896 een brug vast met drie doorvaarten en zonder bogen, een ansichtkaart uit 1904 liet hetzelfde beeld zien. De brug van 1979 laat aan de kant van de Keizersgracht in de bovenste boogsteen het brugnummer 52 zien.